अहं नारायणर्षिश्च नरो धर्मः सनातनः । धर्मवक्ता च धर्मिष्ठो धर्मवर्त्मप्रवर्तकः
'मी नारायण ऋषी आहे, मी नर आहे, सनातन धर्म आहे; मी धर्म सांगणारा, धर्मनिष्ठ आणि धर्माचा मार्ग दाखवणारा आहे.'
शान्तिर्लक्ष्मीस्वरूपा च धर्मिष्ठा च पतिव्रता । अत्र तस्याः पतिरहं पुण्यक्षेत्रे च भारते
'शांती ही लक्ष्मीचे स्वरूप आहे, धर्मनिष्ठ आणि पतिव्रता आहे; इथे, या पवित्र भारतभूमीत मी तिचा पती आहे.'
सिद्धेशः सिद्धिदः साक्षात्कपिलोऽहं सतीपतिः । नानारूपधरोऽहं च व्यक्तिभेदेन सुन्दरि
'मी सिद्धांचा स्वामी, सिद्धी देणारा, प्रत्यक्ष कपिल, सतीचा पती आहे; सुंदर राधे, मी विविध रूपे घेतो, प्रकट स्वरूपानुसार.'
अहं चतुर्भुजः शश्वद्द्वार्वत्यां रुक्मिणीवतिः । अहं क्षीरोदशायी च सत्यभामागृहे शुभे
'मी नेहमी द्वारकेत चार हातांचा, रुक्मिणीचा पती आहे; मी क्षीरसागरावर शयन करणारा, शुभ सत्यभामेच्या घरी आहे.'
अन्यासां मन्दिरेऽहं च कायव्यूहात्पृथक्पृथक् । अहं नारायणर्षिश्च फाल्गुनस्यास्य सारथिः
इतरांच्या मंदिरात मीही, वेगवेगळ्या देहांच्या रूपाने वेगळा असतो; मी नारायण, ऋषी आणि या फाल्गुनाचा सारथी आहे.
स नरर्षिर्धर्मपुत्रो मदंशो बलवान्भुवि । तपसाऽऽराधितस्तेन सारथ्येऽहं च पुष्करे
तो नरऋषी, धर्माचा पुत्र, पृथ्वीवर माझा अंश आहे, बलवान आहे; त्याने तप करून मला प्रसन्न केलं आणि म्हणून मी पुष्करात त्याचा सारथी झालो.
यथा त्वं राधिका देवी गोलेके गोकुले तथा । वैकुण्ठे च महालक्ष्मीर्भवती च सरस्वती
जसं तू, राधिकादेवी, गोलोक आणि गोकुळात आहेस, तसंच वैकुंठात तू महालक्ष्मी आहेस आणि सरस्वतीही आहेस.
भवती मर्त्यलक्ष्मीश्च क्षीरोदशायिनः प्रिया । धर्मपुत्रवधूस्त्वं च शान्तिर्लक्ष्मीस्वरूपिणी
तू मर्त्यलोकातील लक्ष्मी आहेस, क्षीरसागरावर शयन करणाऱ्या परमेश्वराची प्रिय आहेस; तू धर्मपुत्राची पत्नी आहेस, तू शांती आणि लक्ष्मीचा मूळस्वरूप आहेस.
कपिलस्य प्रिया कान्ताभारते भवती सती । त्वं सीता मिथिलायां च त्वच्छाया द्रौपदी सती
तू कपिलाची प्रिय आणि भारतात सती आहेस; मिथिलेत तू सीता आहेस आणि तुझी छाया म्हणजे सती द्रौपदी आहे.
द्वारवत्यां महाल्क्ष्मीर्भवती रुक्मिणी सती । पञ्चानां पाण्डवानां च भवती कलया प्रिया
द्वारकेत तू महालक्ष्मी आहेस, आणि सती रुक्मिणी आहेस; पाच पांडवांसाठी तू आपल्या अंशाने त्यांची प्रिय आहेस.
रावणेन हृता त्वं च स्वं च रामस्य कामिनी । नानारूपा यथा त्वं च च्छायया कलया सती
रावणाने जी तुझं अपहरण केलं, तीच तू रामाची प्रिय आहेस; जशी तू अनेक रूपे घेतेस, तशीच छाया आणि अंशानेही सती आहेस.
नानारूपस्तथाऽहं च श्वांशेन कलया तथा । परिपूर्णतमोऽहं च परमात्मा परात्परः
मीही तुझ्यासारखा अनेक रूपे घेतो, माझ्या अंशाने आणि छायेद्वारे; तरीही मी पूर्ण, सर्वश्रेष्ठ आत्मा आणि सर्वात श्रेष्ठ आहे.
इति ते कथितं सर्वमाध्यात्मिकमिदं सति । राधे कर्वापराधं मे क्षमस्व परमेश्वरी
हे सती, मी तुला सर्व अध्यात्मिक गोष्टी सांगितल्या; हे राधे, माझ्या कोणत्याही चुकांसाठी मला माफ कर, परमेश्वरी.
श्रीकृष्णवचनं श्रुत्वा परितुष्टा च राधिका । परितुष्टाश्च गोप्यश्च प्रणेमुः परमेश्वरम्
श्रीकृष्णाचं वचन ऐकून राधिकाही संतुष्ट झाली; गोपिकाही संतुष्ट झाल्या आणि परमेश्वराला वंदन केलं.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo षड्विंशत्यधिकशततमोध्यायः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मखंडातील श्रीकृष्ण जन्मकथेचा, नारदांनी सांगितलेला, सव्वाशेवा सव्वीसवा अध्याय संपला.
अथ सप्तविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः नारायण उवाच श्रीकृष्णवचनं श्रुत्वा प्रहृष्टा गोपिका मुदा । मन्दिरं प्रययुः सर्वाः प्रणम्य राधिकां प्रभुम्
आता सव्वाशेवा सत्तावीसवा अध्याय सुरू होतो. नारायण म्हणाले: श्रीकृष्णाचं वचन ऐकून गोपिका आनंदित झाल्या; सर्वांनी राधिकेला आणि प्रभूला वंदन करून मंदिरात गेल्या.
राधाशृङ्गारभावं च कलाषोडशपूर्वकम् । चकार सस्मिता साध्वी वक्रचञ्चललोचना
राधा, सोळा प्रकारच्या शृंगारभावाने, हसतमुखाने, वाकडी आणि चंचल डोळ्यांनी, ती सती शृंगार केला.
दत्त्वा च चन्दनं माल्यं स्वामिने पुनरेव च । रहस्यं च परीहास्यं पुनरेव चकार सः
तिने आपल्या स्वामीला चंदन आणि हार अर्पण केले आणि पुन्हा गुप्त हास्य आणि खेळ केला.
आकृष्य राधिकां कृष्णः समानीय स्ववक्षसि । ओष्ठाधरं कपोलं च गण्डयुग्मं चुचुम्ब च
कृष्णाने राधिकेला जवळ ओढून, आपल्या छातीशी घेतलं; तिच्या ओठांना, खालच्या ओठाला आणि दोन्ही गालांना चुंबन दिलं.
राधा चुचुम्ब कृष्णस्य मुखचन्द्रं मनोहरम् । चकार कृष्णं प्राणेशं बाहुभ्यां च स्ववक्षसि
राधेने कृष्णाच्या मोहक, चंद्रासारख्या मुखाचं चुंबन घेतलं; तिने कृष्ण, आपल्या प्राणनाथाला, दोन्ही हातांनी आपल्या छातीशी घट्ट धरलं.
शृङ्गारं षोडशविर्धं कामशास्त्रोक्तमीप्सितम् । स्त्रीपुंसोस्तोषजनकं चकार भगवान्प्रभुः
भगवंताने, कामशास्त्रात सांगितलेल्या सोळा प्रकारच्या शृंगाराचा, स्त्री-पुरुषांना आनंद देणारा शृंगार केला.
नखविक्षतसर्वाङ्गा दशनेनाधरक्षता । पुलकाञ्चितदेहा स तन्द्रिता वामनस्तनी
तिच्या संपूर्ण अंगावर नखांनी ओरखडे उमटले, दातांनी खालचा ओठ जखमी झाला; तिचं शरीर रोमांचित झालं, ती थकली होती, आणि तिची स्तनं लहान होती.
मीर्च्छिता सुखसंभोगाद्विलग्ना हतचेतना । श्वासमात्रावशेषा च निद्रामुद्रितलोचना
आनंदमय संगामुळे थकून गेलेली, प्रियकराला घट्ट बिलगलेली, शुद्ध हरपलेली ती, फक्त श्वास उरलेला, डोळे झोपेत मिटलेले अशी होती.
रतिशूरा कोमलाङ्गी कान्तावक्षः स्यलस्थिता । शीते सुखोष्णसर्वाङ्गी ग्रीष्मे सा सुखशीतला
प्रेमात धाडसी, मऊशार अंगाची, प्रियकराच्या छातीवर विसावलेली, थंडीमध्ये अंग उबदार आणि उन्हाळ्यात गारवा देणारी अशी ती होती.
शृङ्गारकाले सुखदा सान्द्रश्रोणिपयोधरा । नितम्बभारानम्रा च प्रसङ्गे सुखदायिका
प्रेमाच्या क्षणी आनंद देणारी, भरदार कंबर आणि स्तन असलेली, कंबरेवर भार जाणवणारी, संगतीत नेहमी सुख देणारी होती.
विदग्धा रसिका श्रेष्ठा कामुकी च वराङ्गना । सहसा चेतनं प्राप्य शुश्राव कोकिलध्वनिम्
कला जाणणारी, रसिकांमध्ये श्रेष्ठ, प्रेमळ आणि सुंदर अशी ती स्त्री, अचानक भानावर येऊन कोकिळेचा गोड आवाज ऐकू लागली.
श्रुत्वा परमभीता सा दीना दीनविशङ्कया । उवाच परमा सा च परमेशं परात्परम् बाहुश्रोणियुगाम्यां च निबध्य च पुनः पुनः
तो आवाज ऐकून ती फार घाबरली, मनात खिन्नता आणि चिंता दाटली. मग तिने परात्पर परमेश्वराला, वारंवार त्याच्या बाहू आणि कंबरेला बिलगून, बोलू लागली.
राधिकोवाच रासं गच्छ महाभाग पुण्यं वृन्दावनं वनम् । तत्र क्रीडां करिष्यामि जलेन च स्थलेन च
राधिकेने म्हणाले: 'हे भाग्यवान, तू पवित्र वृंदावनात चल. तिथे मी तुझ्याशी पाण्यात आणि जमिनीवर खेळ करीन.'
पुनर्यास्यामि मलयं सुन्दरं मणिमन्दिरम् । अपरं यद्रहस्यं वा जन्मला न श्रुतं मया
मग मी सुंदर मल्याच्या रत्नमहालात परत जाईन, किंवा कदाचित अशा एखाद्या गुप्त ठिकाणी, ज्याचा उगम मला कधीच कळला नाही.
तत्र यामि त्वया सार्धमिति मे लालसा परा । परस्परैकालापेन प्रययौ रजनी शुभा
तिथे तुझ्यासोबत जायची मला तीव्र इच्छा आहे. एकमेकांशी बोलता बोलता ती शुभ रात्र संपली.