त्वयैव पूजितः पुत्रो न मया च गणेश्वरः । सर्वादौ सर्वपूज्योऽयं यथा तव तथा मम
गणेश्वर, फक्त तूच या पुत्राची पूजा केलीस, मी नाही; पण हा सर्वांच्या पूजेचा आहे, जसा तुझ्या तसा माझ्याही.
यावज्जीवनपर्यन्तं न विच्छेदो भविष्यति । राधामाधवयोर्देवि दुग्धधावल्ययोर्यथा
देवी, जसा दोन दूधाच्या धारा कधी वेगळ्या होत नाहीत, तसंच राधा आणि माधव यांच्यात आयुष्यभर कधीच विभाजन होणार नाही.
सिद्धाश्रमे महातीर्थे पुण्यक्षेत्रे च भारते । निर्वघ्नं लभगोविन्दं संपूज्य विघ्नखण्डनम्
सिद्धाश्रमासारख्या पवित्र स्थळी आणि भारतभूमीत, विघ्नांचा नाश करणाऱ्या गोविंदाची भक्ती केल्यावर सहज प्राप्ती होते.
रासेश्वरी त्वं रसिका श्रीकृष्णो रसिकेश्वरः । विदग्धाया विदग्धेन संगमो गुणवान्भदेत्
तू रसांची राणी आहेस आणि श्रीकृष्ण रसांचा स्वामी; चतुर आणि चतुर यांचा संग नेहमीच गुणकारी असतो.
श्रीदाम्नः शापनिर्मुक्ता शतवर्षान्तरे सति । कुरुष्व मद्रेणाद्य कृष्णेन सह संगमम्
श्रीदामाच्या शापातून मुक्त होऊन, शंभर वर्षांनंतर, आज माझ्या आज्ञेने कृष्णासोबत संग कर.
ममाऽऽज्ञया दुर्लभया सुवेषं कुरु सुन्दरि । सुदुर्लभः कामिनीनां सत्पुंसा सह संगमः
माझ्या दुर्मिळ आज्ञेने, सुंदरिये, छान सजवून घे; कारण सत्पुरुष आणि स्त्री यांचा संग फारच दुर्मिळ असतो.
चक्रुः सुवेषं राधायाः प्रियाल्यश्च शिवाज्ञया । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामासुरीश्वरीम्
शिवाच्या आज्ञेने, राधेच्या प्रिय सखीनी तिला सुंदर सजवलं आणि रम्य रत्नांच्या सिंहासनावर बसवलं.
पुरतो रत्नमाला सा रत्नमालां गले ददौ । राधाया दक्षिणे हस्ते क्रीडापद्मं मनोहरम्
राधेच्या समोर रत्नमाला तिच्या गळ्यात घातली आणि तिच्या उजव्या हातात खेळण्यासाठी सुंदर कमळ दिलं.
ददौ पद्ममुखी पादपद्मयुग्मेऽप्यलक्तकम् । प्रददौ सुन्दरी गोपी सिन्दूरं सुन्दरं वरम्
पद्ममुखीने राधेच्या कमळासारख्या पायांना आलक्तक लावलं आणि सुंदर गोपीने सुरेख, शुभ सिंदूर दिलं.
चन्दनेन समयुतं सीमन्ताधः स्थलोज्ज्वलम् । सुचारुकबरीं रम्यां चकार मालती सती
चंदनाने सिऊतून केसांच्या भांगाखाली उजळ रेषा काढली आणि सतीने तिच्या सुंदर वेणीमध्ये मोगऱ्याची फुले घातली.
मनोहरां मुनीनां च मालतीमाल्यभूषिताम् । कस्तूरीकुङ्कुमाक्तं च चारुचन्दनपत्रकम्
तिला मोहक मोगऱ्याच्या हाराने, ज्याला मुनीही आवडतात, सजवलं आणि कस्तुरी-कुंकवाने सुगंधित केलेलं सुंदर चंदनाचं पान घातलं.
स्तनयुग्मे सुकठिने चकार चन्दना सती । चारुचम्पकपुप्पाणां मालां गन्धमनोहराम्
सतीने तिच्या घट्ट उरोजांवर चंदन लावलं आणि सुंदर चंपक फुलांची सुगंधी माळ केली.
मालावती ददौ तस्यौ प्रफुल्लां नवमल्लिकाम् । रतीषु रसिका गोपी रत्नभूषणभूषिताम्
मालावतीने तिला ताज्या उमललेल्या जाईच्या फुलांची माळ दिली; प्रेमकला जाणणाऱ्या गोपीने रत्नांच्या दागिन्यांनी तिला सजवलं.
तां चकारातिरसिकां वरां रतिरसोत्सुकाम् । शरत्पद्मदलाभं च लोजनं कज्जलोज्ज्वलम्
त्यांनी तिला प्रेमकलेत पारंगत आणि प्रणयासाठी उत्कंठित केलं; तिच्या डोळ्यांत काजळ चमकत होतं, जणू शरद ऋतूतील कमळाच्या पाकळ्या.
कृत्वा ददौ सुललितं वस्त्रं च ललिता सती । महेन्द्रेण प्रदत्तं च पारिजातप्रसूनकम्
ललिताने तिला सुंदर वस्त्र नेसवलं आणि महेंद्राने दिलेलं पारिजाताचं फूल तिला दिलं.
सुगन्धियुक्तं तस्याश्च पारिजातं करे ददौ । सुशीलं मधुरोक्तं च भर्तुः पार्श्वे यथोचितम्
ती सुगंधी पारिजाताचं फूल तिच्या हातात ठेवली आणि गोड, नम्र शब्दांनी तिला योग्य प्रकारे पतीच्या शेजारी बसवलं.
शिक्षां चकार नीतिं च सुशीला गोपिका सती । स्त्रीणां च षोडशकलां विपत्तौ विस्मृतांतयोः
सुशील आणि पतिव्रता गोपीकांनी योग्य वागणूक व नीती शिकवली, आणि संकटाच्या वेळी, स्त्रियांच्या सोळा कलांची आठवण करून दिली, ज्या बहुतेक वेळा विसरल्या जातात.
स्मरणं कारयामास राधामाता कलावती । श्रृङ्गारविषयोक्तं च वचनं च सुधोपमम्
राधेची आई कलावती तिला त्या कलांची आठवण करून देत होती, आणि प्रेमाच्या विषयांनी भरलेली, मधुर आणि अमृतासारखी गोड बोल बोलत होती.
स्मरणं कारयामास भगिनी च सुधामुखी । कमलानां चम्पकानां दले चन्दनचर्चिते
तिची बहीण सुधामुखी हिनेही तिला आठवण करून दिली, कमळ आणि चंपक फुलांच्या पाकळ्यांमध्ये, चंदनाने लावलेल्या सुगंधात.
चकार रतितल्पं च कमला चाऽऽशु कोमलम् । चारुचम्पकपुष्पं च कृष्णार्थं पुटकस्थितम्
कमला हिने पटकन कोमल प्रेमशय्या तयार केली, आणि कृष्णासाठी सुंदर चंपक फुले टोपलीत ठेवली.
चकार चन्दनाक्तं च स्वयं च पार्वती सती । पुष्पं केलिकदम्बानां स्तबकं च मनोहरम्
पार्वती हिने स्वतः चंदन लावलेली फुले आणि खेळासाठी मोहक कदंब फुलांचे गुच्छ तयार केले.
कदम्बमालां कृष्णार्थ विद्यमानां चकार सा । ताम्बूलं च वरं सम्यं कर्पूरादिसुवासितम्
तिने कृष्णासाठी कदंब फुलांची माळ केली, आणि उत्तम तांबूल, कर्पूर व इतर सुवासिक पदार्थांनी सुगंधित केलेले, व्यवस्थित तयार केले.
कृष्णप्रिया च कृष्णार्थं चकार वासितं जलम् । एतस्मिन्नन्तरे सर्वमाश्रमं सजलस्थलम्
कृष्णाच्या प्रियेने कृष्णासाठी सुगंधी पाणी तयार केले; एवढ्यात सारा आश्रम ताजातवाना व ओलसर झाला.
साक्षाद्गोरोचनाभं च ददृशुर्मुनयः सुराः । ते सर्वे विस्मयं गत्वा पप्रच्छुः कृष्णमीश्वरम्
मुनी आणि देवांनी ते स्थान शुद्ध गोरचनासारखे तेजस्वी पाहिले; सर्वजण आश्चर्यचकित होऊन कृष्णाला, परमेश्वराला विचारू लागले.
उवाच भगवांस्ताश्च सर्वज्ञः सर्वकाराणा
सर्वज्ञ, सर्व कारणांचा आधार असलेल्या भगवंताने त्यांना उत्तर दिले.
श्रीभगवानुवाच अभिशप्ता च श्रीदाम्ना भ्रष्टशोभा राधिका । सर्वं ज्ञानं विसस्मार मद्विच्छेदज्वरातुरा
श्रीभगवान म्हणाले: श्रीदामाच्या शापामुळे राधिकेचे तेज हरपले; माझ्या विरहाच्या तापाने ती सगळे ज्ञान विसरली.
विमुक्ते वर्षशतके ज्ञानं सस्मार सा सती । सिद्धाश्रमं च पीताभं रासेश्वर्याश्च तेजसा
शंभर वर्षे मुक्तीत गेल्यावर, त्या सतीने पुन्हा आपले ज्ञान आठवले, आणि रासेश्वरीच्या तेजाने सिद्धाश्रम सोन्यासारखा उजळून निघाला.
परमाह्लादकं तेजश्चन्द्रकोटिसमप्रभम् । सुखदृश्यं च सुखदं चक्षुधां प्राणिनामपि
ते परम आनंददायी तेज, कोटी चंद्रांइतके उज्ज्वल, पाहायला सुखदायक आणि सर्व प्राण्यांच्या डोळ्यांना आनंद देणारे होते.
तच्छ्रुत्वा परमाश्चर्यं मुनयो मनवस्तथा । देव्यश्च सर्वदेवास्ते ब्रह्मेशानादयस्तथा
हे अद्भुत ऐकून, मुनी, मनू, सर्व देव्या, सर्व देव, ब्रह्मा आणि शंकर सुद्धा आश्चर्यचकित झाले.
जवेन गत्वा तत्स्थानं भक्तिनम्रात्मकंधरा । सर्वे जनास्ते ददृशुस्त्रैलोक्यस्थाश्च राधिकाम्
सर्वजण भक्तीने मस्तक झुकवून त्या स्थळी वेगाने गेले, आणि तिथले तसेच त्रैलोक्यातील सर्व लोक राधिकेला पाहू लागले.