अन्नानां भव्यवस्तूनां शतकोटिर्बभूव ह । असंख्यानि फलान्येव स्वादूनि मधुराणि च
भात आणि शुभ वस्तूंच्या शंभर कोटी वाट्या होत्या, आणि असंख्य गोड, मधुर फळे होती.
मधुकुल्या दुग्धकुल्या दधिकुल्या घृतस्य च । बभूवुः शतसंख्याश्च त्रैलोक्यानां च पूजने
मध, दूध, दही आणि तुपाच्या शेकडो धारांमध्ये तीनही लोकांच्या पूजेसाठी वाहिले गेले.
पूजां कृत्वा तु ते सर्वे समूषुश्च सुखासने । पार्वती परमप्रीत्या राधास्थानं समाययौ
पूजा करून सर्वजण सुखासीन आसनांवर बसले; पार्वती अत्यंत प्रेमाने राधेच्या आसनाजवळ आली.
सा राधा पार्वतीं दृष्ट्वा समुत्थाय जवेन च । यथायोग्यां च संभाषां चकार सादरं मुदा
राधेने पार्वतीला पाहताच पटकन उठून, योग्य आदराने आणि आनंदाने तिचे स्वागत केले.
आश्लेषणं चुम्बनं च बभूव च परस्परम् । उवाच मधुरं दुर्गा राधां कृत्वा स्ववक्षसि
त्यांनी एकमेकींना मिठी मारली आणि चुंबन दिले; मग दुर्गेने राधेला आपल्या छातीशी धरून गोड शब्द बोलले.
पार्वत्युवाच किंवा प्रश्नं करिष्यामि त्वां राधा मङ्गलालयाम् । गता ते विरहज्वाला श्रीदाम्नः शापमोक्षणे
पार्वती म्हणाली — राधे, मंगलाचा आधार, मी तुला काय विचारू? श्रीदामाच्या शापातून मुक्त झाल्यावर तुझ्या विरहाची ज्वाळा शांत झाली का?
सततं मन्मनः प्राणास्त्वय्येव मयि ते तथा । न ह्येवमावयोर्भेदः शक्तिपूरुषयोस्तथा
माझे मन आणि प्राण नेहमी तुझ्यावर आहेत, जसे तुझे माझ्यावर; शक्ती आणि पुरुष यांच्यात कधीच भेद नाही.
येत्वां निन्दन्ति मद्भक्तास्त्वद्भक्ताश्चापि मामपि । कुम्भीपाके च पज्यन्ते यावच्चन्द्र दिवाकरौ
जे माझे भक्त तुला निंदतात किंवा तुझे भक्त मला निंदतात, ते चंद्रसूर्य असेपर्यंत कुम्भीपाक नरकात यातना भोगतील.
राधामाधवयोर्भेदं ये कुर्वन्ति नराधमाः । वंशहानिर्भवेत्तेषां पच्यन्ते नरके चिरम्
जे नीच माणसं राधा आणि माधव यांच्यात भेद करतात, त्यांचा वंश नष्ट होतो आणि ते नरकात फार काळ यातना भोगतात.
यान्ति सूकरयोनिं च पितृभिः शतकैः सह । षष्टिवर्षसहस्राणि विष्ठायां कृमयस्तथा
ती माणसं, आपल्या शेकडो पिढ्यांसह, डुकराच्या गर्भात जातात आणि सहा हजार वर्षं विष्ठेत किडे बनून राहतात.
त्वयैव पूजितः पुत्रो न मया च गणेश्वरः । सर्वादौ सर्वपूज्योऽयं यथा तव तथा मम
गणेश्वर, फक्त तूच या पुत्राची पूजा केलीस, मी नाही; पण हा सर्वांच्या पूजेचा आहे, जसा तुझ्या तसा माझ्याही.
यावज्जीवनपर्यन्तं न विच्छेदो भविष्यति । राधामाधवयोर्देवि दुग्धधावल्ययोर्यथा
देवी, जसा दोन दूधाच्या धारा कधी वेगळ्या होत नाहीत, तसंच राधा आणि माधव यांच्यात आयुष्यभर कधीच विभाजन होणार नाही.
सिद्धाश्रमे महातीर्थे पुण्यक्षेत्रे च भारते । निर्वघ्नं लभगोविन्दं संपूज्य विघ्नखण्डनम्
सिद्धाश्रमासारख्या पवित्र स्थळी आणि भारतभूमीत, विघ्नांचा नाश करणाऱ्या गोविंदाची भक्ती केल्यावर सहज प्राप्ती होते.
रासेश्वरी त्वं रसिका श्रीकृष्णो रसिकेश्वरः । विदग्धाया विदग्धेन संगमो गुणवान्भदेत्
तू रसांची राणी आहेस आणि श्रीकृष्ण रसांचा स्वामी; चतुर आणि चतुर यांचा संग नेहमीच गुणकारी असतो.
श्रीदाम्नः शापनिर्मुक्ता शतवर्षान्तरे सति । कुरुष्व मद्रेणाद्य कृष्णेन सह संगमम्
श्रीदामाच्या शापातून मुक्त होऊन, शंभर वर्षांनंतर, आज माझ्या आज्ञेने कृष्णासोबत संग कर.
ममाऽऽज्ञया दुर्लभया सुवेषं कुरु सुन्दरि । सुदुर्लभः कामिनीनां सत्पुंसा सह संगमः
माझ्या दुर्मिळ आज्ञेने, सुंदरिये, छान सजवून घे; कारण सत्पुरुष आणि स्त्री यांचा संग फारच दुर्मिळ असतो.
चक्रुः सुवेषं राधायाः प्रियाल्यश्च शिवाज्ञया । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामासुरीश्वरीम्
शिवाच्या आज्ञेने, राधेच्या प्रिय सखीनी तिला सुंदर सजवलं आणि रम्य रत्नांच्या सिंहासनावर बसवलं.
पुरतो रत्नमाला सा रत्नमालां गले ददौ । राधाया दक्षिणे हस्ते क्रीडापद्मं मनोहरम्
राधेच्या समोर रत्नमाला तिच्या गळ्यात घातली आणि तिच्या उजव्या हातात खेळण्यासाठी सुंदर कमळ दिलं.
ददौ पद्ममुखी पादपद्मयुग्मेऽप्यलक्तकम् । प्रददौ सुन्दरी गोपी सिन्दूरं सुन्दरं वरम्
पद्ममुखीने राधेच्या कमळासारख्या पायांना आलक्तक लावलं आणि सुंदर गोपीने सुरेख, शुभ सिंदूर दिलं.
चन्दनेन समयुतं सीमन्ताधः स्थलोज्ज्वलम् । सुचारुकबरीं रम्यां चकार मालती सती
चंदनाने सिऊतून केसांच्या भांगाखाली उजळ रेषा काढली आणि सतीने तिच्या सुंदर वेणीमध्ये मोगऱ्याची फुले घातली.
मनोहरां मुनीनां च मालतीमाल्यभूषिताम् । कस्तूरीकुङ्कुमाक्तं च चारुचन्दनपत्रकम्
तिला मोहक मोगऱ्याच्या हाराने, ज्याला मुनीही आवडतात, सजवलं आणि कस्तुरी-कुंकवाने सुगंधित केलेलं सुंदर चंदनाचं पान घातलं.
स्तनयुग्मे सुकठिने चकार चन्दना सती । चारुचम्पकपुप्पाणां मालां गन्धमनोहराम्
सतीने तिच्या घट्ट उरोजांवर चंदन लावलं आणि सुंदर चंपक फुलांची सुगंधी माळ केली.
मालावती ददौ तस्यौ प्रफुल्लां नवमल्लिकाम् । रतीषु रसिका गोपी रत्नभूषणभूषिताम्
मालावतीने तिला ताज्या उमललेल्या जाईच्या फुलांची माळ दिली; प्रेमकला जाणणाऱ्या गोपीने रत्नांच्या दागिन्यांनी तिला सजवलं.
तां चकारातिरसिकां वरां रतिरसोत्सुकाम् । शरत्पद्मदलाभं च लोजनं कज्जलोज्ज्वलम्
त्यांनी तिला प्रेमकलेत पारंगत आणि प्रणयासाठी उत्कंठित केलं; तिच्या डोळ्यांत काजळ चमकत होतं, जणू शरद ऋतूतील कमळाच्या पाकळ्या.
कृत्वा ददौ सुललितं वस्त्रं च ललिता सती । महेन्द्रेण प्रदत्तं च पारिजातप्रसूनकम्
ललिताने तिला सुंदर वस्त्र नेसवलं आणि महेंद्राने दिलेलं पारिजाताचं फूल तिला दिलं.
सुगन्धियुक्तं तस्याश्च पारिजातं करे ददौ । सुशीलं मधुरोक्तं च भर्तुः पार्श्वे यथोचितम्
ती सुगंधी पारिजाताचं फूल तिच्या हातात ठेवली आणि गोड, नम्र शब्दांनी तिला योग्य प्रकारे पतीच्या शेजारी बसवलं.
शिक्षां चकार नीतिं च सुशीला गोपिका सती । स्त्रीणां च षोडशकलां विपत्तौ विस्मृतांतयोः
सुशील आणि पतिव्रता गोपीकांनी योग्य वागणूक व नीती शिकवली, आणि संकटाच्या वेळी, स्त्रियांच्या सोळा कलांची आठवण करून दिली, ज्या बहुतेक वेळा विसरल्या जातात.
स्मरणं कारयामास राधामाता कलावती । श्रृङ्गारविषयोक्तं च वचनं च सुधोपमम्
राधेची आई कलावती तिला त्या कलांची आठवण करून देत होती, आणि प्रेमाच्या विषयांनी भरलेली, मधुर आणि अमृतासारखी गोड बोल बोलत होती.
स्मरणं कारयामास भगिनी च सुधामुखी । कमलानां चम्पकानां दले चन्दनचर्चिते
तिची बहीण सुधामुखी हिनेही तिला आठवण करून दिली, कमळ आणि चंपक फुलांच्या पाकळ्यांमध्ये, चंदनाने लावलेल्या सुगंधात.
चकार रतितल्पं च कमला चाऽऽशु कोमलम् । चारुचम्पकपुष्पं च कृष्णार्थं पुटकस्थितम्
कमला हिने पटकन कोमल प्रेमशय्या तयार केली, आणि कृष्णासाठी सुंदर चंपक फुले टोपलीत ठेवली.