नैवेद्य विविधं रम्यं सुस्वादु सुमनोहरम् । चोष्यं चर्व्यं लेह्यपेये सुधातुल्यं चतुर्विधम्
तिने चविष्ट, सुंदर आणि मनाला मोहून टाकणारे चाटायचे, चावायचे, चाटायचे आणि प्यायचे असे चार प्रकारचे, अमृतासारखे विविध रम्य नैवेद्य अर्पण केले.
फलानि च सुपक्वानि त्रैलोक्ये दुर्लभानि च । मधुराणि च मूलानि ग्राम्यारण्यानि नारद
नारद, तिने तीनही लोकांत दुर्मिळ अशी अतिशय पिकलेली फळे आणि गोड, गावातील व जंगलातील मुळे अर्पण केली.
तानि त्वन्यान्यसंख्यानि तिलानां लड्डुकानि च । लड्डुकानि सुपक्वानि स्वादूनि सुरसानि च
तिने अजूनही असंख्य पदार्थ आणि तिळाचे उत्तम, स्वादिष्ट, सुरस लाडू अर्पण केले.
यवगोधूमचूर्णानां पक्वानि पिष्टकानि च । घृताक्तानि च रम्याणि शर्करासहितानि च
तिने जव आणि गव्हाच्या पिठाचे छान शिजवलेले, तुपात माखलेले आणि साखरेने गोड केलेले पिठाचे पदार्थ अर्पण केले.
स्वास्तिकानां लड्डुकानि स्थूलानि सुन्दराणि च । भृष्टद्रव्यं च विविधमक्षतं शर्करान्वितम्
तिने मोठे, सुंदर, शुभ लाडू आणि विविध भाजलेले, अखंड व साखरेने गोड केलेले पदार्थ अर्पण केले.
घृतकुल्यां दुग्धकुलयां मधुकुल्यं मनोहराम् । गुडस्य दध्नः कुल्यां च पायसानां तथैव च
तिने तुपाची, दूधाची, मधाची, गुळाची, दह्याची आणि तसंच पायसाची मनमोहक मिठाई अर्पण केली.
पिष्टकानां स्वस्तिकानां रम्भाणां राशिरेव च । मिष्टव्यञ्जनयुक्तानि शाल्यन्नानि शुभानि च
तिने पिठाचे पदार्थ, शुभ लाडू, केळ्यांचे ढीग आणि गोड पदार्थांनी सजवलेले शुद्ध शाल्याचे भात अर्पण केला.
ददौ तस्मै सुरेशाय कृष्णप्राणाधिदेवता । अमूल्यरत्ननिर्माणं रम्यं सिंहासनं वरम्
कृष्णप्राणप्रिय देवीने देवाधिदेवाला अमूल्य रत्नांनी बनवलेला सुंदर सिंहासन अर्पण केला.
ददौ विघ्नपिनाशाय विराजतटवासिनी । सूक्ष्मवस्त्रयुगं रम्यममूल्यं वह्निशुद्धकम्
तेजस्वी वनात वास करणाऱ्या देवीने विघ्नांचा नाश करणाऱ्याला अग्निपरीक्षित, सुंदर, अमूल्य आणि सूक्ष्म वस्त्रांची जोडी अर्पण केली.
ददौ शैलात्मजायैव शतशृङ्गनिवासिनी । विशुद्धसर्पिषा युक्तं निर्मलं मधुरं मधु
शंभर शिखर असलेल्या पर्वतावर राहणाऱ्या देवीने पर्वतकन्येला शुद्ध तुपात मिसळलेले, निर्मळ आणि गोड मध अर्पण केले.
मधुपर्कं ददौ तस्मै वृन्दावननिवासिनी । ताम्बूलं च वरं रम्यं कर्पूरादिसुवासितम्
वृंदावननिवासी देवीने त्याला दूध व मध मिसळलेला मधुपर्क आणि उत्तम, रम्य, कर्पूरादी सुगंधी तांबूल अर्पण केला.
सर्वसंपत्प्रदात्रे च वृषभानसुता ददौ । सप्ततीर्थोदकं शुद्धं सुसितं सुवासितम्
सर्व संपत्ती देणाऱ्या वृषभानसुतेने शुद्ध, थंड आणि सुगंधी सप्ततीर्थांचे पाणी अर्पण केले.
पानार्थ च जलं तस्मै ददौ गौपोश्वरी मुदा । अमूल्यं दुर्लभं चैव विशुद्धं श्वेतचामरम्
गोपेश्वरीने आनंदाने त्याला पिण्यासाठी पाणी आणि अमूल्य, दुर्मिळ, शुद्ध पांढरे चामर अर्पण केले.
ददौ तस्मै परेशाय मूलप्रकृतिरीश्वरी । अमूल्यरत्ननिर्माणं मुक्तामाणिक्यहीरकैः
मूळ प्रकृतीची अधिष्ठात्री देवीने त्या परमेश्वराला मोती, माणिक आणि हिऱ्यांनी बनवलेले अमूल्य रत्नांचे आसन अर्पण केले.
परिष्कृतं सुतल्पं च पुष्पचन्दनचर्चितम् । सितसूक्ष्माशुकेनैव परितश्च परिष्कृतम्
फुलांनी आणि चंदनाने सुशोभित, सुंदर आणि नीटनेटका पलंग, नाजूक पांढऱ्या वस्त्रांनी सर्व बाजूंनी सजवलेला होता.
ददौ शिवात्मजायैव कृष्णवक्षःस्थलस्थिता । दत्त्वा च कामधेनुं च सवत्सां वाञ्छितप्रदाम्
ती कृष्णाच्या छातीजवळ उभी राहून, शिवपुत्रीला तो पलंग दिला आणि नंतर इच्छित सर्व काही देणारी, वासरासह अशी एक कामधेनू गायही दिली.
कृत्वाऽतीव परीहारं वृन्दा पुष्पाञ्जलिं ददौ । दिव्येन मूल्मनुना सबीजेनोज्ज्वलेन च
वृंदेने अत्यंत आदराने, दिव्य बीजासह तेजस्वी मूळमंत्र म्हणत, फुलांची अंजली अर्पण केली.
ददौ षोडशोपचारं कालिन्दीकुलवासिनी । ॐ गं गौं गणपतये विघ्नविनाशिने स्वाहा
यमुनाकाठी राहणाऱ्या देवीने सोळा उपचारांची पूजा केली आणि 'ॐ गं गौं गणपतये विघ्नविनाशिने स्वाहा' असा मंत्र उच्चारला.
इत्येवमेव मन्त्रं च गाणेशं षोडशाक्षरम् । सा जजाप सहस्रं च परं सल्पतरुं वरम्
तिने हा सोळा अक्षरी गणेशमंत्र हजार वेळा जपला आणि सर्वोच्च वर, म्हणजेच कल्पवृक्ष मागितला.
तुष्टाव परया भक्त्या भक्तिनम्रात्मकंधरा । साश्रुनेत्रा पुलकिता स्तोत्रेण कौथुमेन च
ती भक्तीने नतमस्तक झाली, डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले, अंग रोमांचित झाले आणि कौथुम स्तोत्राने तिने त्याचे गुणगान केले.
राधिकोवाच परं धाम परं ब्रह्म परेशं परमेश्वरम् । विघ्ननिघ्नकरं शान्तं पुष्टं कान्तमनन्तकम्
राधिकेने म्हणाले — तूच सर्वोच्च धाम, तूच परब्रह्म, तूच सर्वश्रेष्ठ ईश्वर, विघ्नांचा नाश करणारा, शांत, संपन्न, प्रिय आणि अनंत आहेस.
सुरासुरेन्द्रैः सिद्धेन्द्रैः स्तुतं स्तौमि परात्परम् । सुरपद्मदिनेशं च गणेशं मङ्गलायनम्
देव, दैत्य आणि सिद्धगण ज्याचे गुणगान करतात, अशा त्या परात्पर गणेशाचे, देवांचा स्वामी, मंगलाचा स्रोत, आणि दिवसकमलाचा अधिपती, मी स्तवन करते.
इदं स्तोत्रं महापुण्यं विघ्नशोकहरं परम् । यः पठेत्प्रातरुत्थाय सर्वविघ्नात्प्रमुच्यते
हे स्तोत्र अत्यंत पुण्यदायक, विघ्न व दुःख दूर करणारे आहे. जो कोणी रोज सकाळी उठून हे म्हणतो, तो सर्व विघ्नांतून मुक्त होतो.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo त्रयोविंशत्य- धिकशततमोऽध्योयः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त पुराणातील श्रीकृष्णजन्मखंडातील नारदसंवादाचा एकशे तेवीसावा अध्याय समाप्त.
अथ चतुर्विंशत्यधिकशततमोऽध्योयः नालायण उवाच राधा संपूज्य विधिना स्तुत्वा लम्बोदरं सती । अमूल्यरत्ननिर्माणं सर्वाङ्गभूषणं ददौ
आता एकशे चोवीसावा अध्याय. नारायण म्हणाले — राधेने विधिपूर्वक लांबोदराची पूजा आणि स्तुती करून, अमूल्य रत्नांनी बनवलेली सर्व अंगांची दागिने अर्पण केली.
राधायाः स्तवनं श्रुत्वा पूजां दृष्ट्वा च वस्तु च । उवाच मधुरं शान्तः शान्तां त्रैलोक्यमातरम्
राधेचे स्तवन ऐकून, तिची पूजा आणि अर्पण पाहून, तो शांतपणे, मधुर शब्दांनी, तीनही लोकांची माता असलेल्या शांत राधेला बोलला.
गणेश उवाच तव पूजा जगन्मातर्लोकशिक्षाकरी शुभे । ब्रह्मस्वरूपा भवती कृष्णवक्षः स्थलस्थिता
गणेश म्हणाला — हे जगन्माते, तुझी पूजा जगाला शिकवणारी आहे, शुभे, तूच ब्रह्मस्वरूप आहेस आणि कृष्णाच्या छातीवर वास करणारी आहेस.
यत्पादपद्मतुलं ध्यायन्ते ते सुदुर्लभम् । सुरा ब्रह्मेशशेषाद्या मुनीन्द्राः सनकादयः
तुझ्या चरणकमळासारखे दुर्लभ काही नाही, ज्याचे ध्यान देव, ब्रह्मा, शेष आणि सनकादी ऋषी करतात.
जीवन्मुक्ताश्च भक्ताश्च सिद्धेन्द्राः कपिलादयः । तस्य प्राणाधिदेवी त्वं प्रिया प्राणाधिका परा
जीवनात मुक्त झालेले, भक्त, सिद्धगण आणि कपिलादी ऋषीही असेच ध्यान करतात. तूच त्याच्या प्राणांची अधिष्ठात्री देवी, प्रिय, प्राणाहूनही अधिक आणि श्रेष्ठ आहेस.
वामाङ्गनिर्मिता राधा दक्षिणाङ्गश्च माधवः । महालक्ष्मीर्जगन्माता तव वामाङ्गनिर्मिता
राधा डाव्या अंगातून निर्माण झाली, माधव उजव्या अंगातून; महालक्ष्मी, जगन्माता, तुझ्या डाव्या अंगातून उत्पन्न झाली.