प्रययौ सा प्रफुल्लास्या खड्गखर्परधारिणी । इन्द्राणी वैष्णवी शान्ता ब्रह्माणी ब्रह्मवादिनी
ती फुललेल्या चेहऱ्याने, तलवार आणि खोप्याचे भांडे घेऊन गेली; इंद्राणी, वैष्णवी, शांत, ब्राह्मी आणि ब्रह्मवादिनीही गेल्या.
कौमारी नारसिंही च वाराही विकटाकृतिः । माहेश्वरी महामाया भैरवी भीमरूपिणी
कौमारी, नरसिंही, विकट रूपाची वाराही, माहेश्वरी, महामाया, भैरवी आणि भीमरूपिणीही गेल्या.
अष्टौ च शक्तयः सर्वा रथस्थाः प्रययुर्मुदा । रत्नेन्द्रसारयानस्था प्रययौ भद्रकालिका
सर्व आठ शक्ती आनंदाने रथावर बसून गेल्या; भद्रकाळी रत्नांनी सजलेल्या वाहनावर बसून गेली.
रक्तवर्णा त्रिनयना जिह्वाललनभीषणा । शूलशक्तिगदाहस्ता खड्गखर्परधारिणी
ती लाल रंगाची, तीन डोळ्यांची, भयंकर जीभ असलेली, शूळ, शक्ती, गदा, तलवार आणि खोप्याचे भांडे हातात घेऊन होती.
प्रययौ शूलहस्तश्च वृषभस्थो महेश्वरः । स्कन्दश्च शिखियानस्थः शस्त्रपाणिर्धनुर्धरः
शूळ हातात घेऊन, वृषभावर बसलेले महेश्वर गेले; स्कंद, मोरावर बसलेले, शस्त्र आणि धनुष्य घेऊन गेले.
एवं च प्रययुः सर्वे गणेशं पार्वतीं विना । एभिर्युक्तं महादेवं दृष्ट्वा च भद्रकालिकाम्
अशा प्रकारे, गणेश आणि पार्वती वगळता सर्वजण गेले; या सर्वांसह आणि भद्रकाळीसह महादेवाला पाहिले.
प्रचक्रे चक्रपाणिश्च संभाषां च यथोचिताम् । बाणः शङ्कध्वनिं कृत्वा प्रणम्य पार्वतीश्वरम्
चक्रधारी श्रीकृष्णाने योग्य ते बोलून शंखाचा आवाज केला आणि पार्वतीचे स्वामी शंकर यांना वंदन केले. त्यानंतर बाण युद्धासाठी सज्ज झाला.
धनुर्दथार सगुणं दिव्यास्त्रेण नियोजितम् । बाणं समुद्यतं दृष्ट्वा सात्यकिः परवीरहा
त्याने आपले धनुष्य, दिव्य अस्त्र लावलेले आणि प्रत्यंचा चढवलेले, हातात घेतले. बाण युद्धासाठी तयार झालेला पाहून शत्रूंचा संहार करणारा सात्यकी—
निषिध्यमानस्तैः सर्वैः संनाही प्रययौ मुदा । बाणश्चिक्षेप दिव्यास्त्रमञ्जनं नाम नारद
सर्वांनी थांबवण्याचा प्रयत्न केला तरी, पूर्ण शस्त्रसज्ज होऊन सात्यकी आनंदाने पुढे गेला. बाणाने, हे नारद, अंजन नावाचे दिव्य अस्त्र सोडले.
अव्यर्थं ग्रीष्ममध्याहनमार्तण्डाभं सुतीक्ष्णकम् । दृष्टावाऽस्त्रं सात्यकिः साक्षात्किंचिन्नम्रो बभूव सः
ते अस्त्र जणू काही उन्हाळ्यातील दुपारच्या तासातील तळपत्या सूर्यासारखे, अत्यंत तीव्र आणि धारदार होते. ते अस्त्र पाहून सात्यकी थोडासा वाकला.
किं वा न दग्धः प्रययौ नभोमध्यं सुदारुणम् । वह्निं चिक्षेप बाणश्च सात्यकिर्वारुणेन च
तो जळून का गेला नाही? ते अस्त्र आकाशाच्या मध्यभागी अत्यंत भयंकरपणे पोहोचले. बाणाने अग्नि अस्त्र सोडले आणि सात्यकीने त्यावर वरुण अस्त्राने उत्तर दिले.
प्रज्वलन्तं तालमानं निर्वाणं च चकार सः । चिच्छेद वारुणं घोरं प्रजण्डं भीममुल्बणम्
सात्यकीने तळपणारे, ताडाच्या आकाराचे अग्नि अस्त्र विझवले. त्यानंतर त्याने भयंकर, बलवान आणि भीतीदायक वरुण अस्त्र छाटले.
चिच्छेद सात्यकिश्चैव पार्जन्येनावलीलया । चिक्षेप पवनं बाणः प्रचण्डं भीममुल्बणम्
सात्यकीने पर्जन्य अस्त्राने ते सहजपणे नष्ट केले. मग बाणाने प्रचंड, भीषण वाऱ्याचे अस्त्र सोडले.
चिच्छेद सात्यकिश्चैव पर्वताश्त्रेण लीलया । नारायणस्त्रं चिक्षेप बाणश्च रणमूर्धनि
सात्यकीने पर्वत अस्त्राने ते सहजपणे छाटले. मग बाणाने रणभूमीच्या मध्यभागी नारायण अस्त्र सोडले.
सात्यकिर्दण्डवद्भूमौ पपातार्जुनशिक्षया । माहेश्वरं प्रचिक्षेप बाणः शस्त्रविदां वरः
सात्यकी अर्जुनाच्या शिकवणीप्रमाणे भूमीवर दंडवत पडला. शस्त्रविद्येत श्रेष्ठ असलेल्या बाणाने महेश्वर अस्त्र सोडले.
सात्यकिर्वैष्णवास्त्रेण प्रविच्छेदावलीलया । ब्रह्मास्त्रं चापि चिक्षेप बाणश्च रणमूर्धनि
सात्यकीने विष्णु अस्त्राने ते सहजपणे नष्ट केले. मग बाणाने रणभूमीच्या मध्यभागी ब्रह्मास्त्र सोडले.
क्षणं चकार निर्वाणं ब्रह्मास्त्रेण च सात्यकिः । नागास्त्रं चापि चिक्षेप बाणो रणविशारदः
सात्यकीने ब्रह्मास्त्राने ते क्षणात निष्प्रभ केले. मग युद्धात पारंगत असलेल्या बाणाने नाग अस्त्र सोडले.
सात्यकिर्गारुडेनैव संजहार क्षणेन च । जग्राह शूलमव्यर्थं शंकरस्य सुदारुणम्
सात्यकीने गरुड अस्त्राने ते क्षणात नष्ट केले. त्यानंतर त्याने शंकरांचे अपराजित आणि अतिशय भयंकर त्रिशूल उचलले.
तुष्टाव सात्यकिर्दुर्गा गले माल्यं बभूव ह । जग्राह धनुषा बाणो बाणं पाशुपतं तथा
सात्यकीने दुर्गेची स्तुती केली आणि त्याच्या गळ्यात हार प्रकट झाला. बाणाने आपले धनुष्य आणि पाशुपत अस्त्र उचलले.
बाणं सबाणं जृम्भं च सात्यकिश्च चकार ह । बाणं तं जृम्भितं दृष्ट्वा कार्तिकेयो महाबलः
बाणाने आपल्या बाणासह जृंभ अस्त्राचा प्रयोग केला; सात्यकीनेही जृंभ अस्त्र सोडले. ते अस्त्र वापरलेले पाहून महाबली कार्तिकेय—
अर्धचन्द्रं च चिक्षेप कामश्चिच्छेद लीलया । गदां चक्षेप च स्कन्दः प्रातः सूर्यसमप्रभाम्
कामदेवाने अर्धचंद्राकार बाण सोडला, जो कार्तिकेयाने सहजपणे छाटला. स्कंदाने सकाळच्या सूर्यासारखा तेजस्वी गदा सोडली.
वैष्णवास्त्रेण कामश्च निर्वाणं च चकार सः । नारायणस्त्रं स्कन्दश्च प्राक्षिपच्च त्वरान्वितः
कामदेवाने विष्णु अस्त्राने ती निष्प्रभ केली. स्कंदाने घाईने नारायण अस्त्र सोडले.
पपात दण्डवद्भूमौ प्रद्युम्नः कृष्णशिक्षया । स्कन्दः शक्तिं च चिक्षेप प्रलयग्निसमप्रभाम्
कृष्णाच्या शिकवणीनुसार प्रद्युम्न भूमीवर दंडवत पडला. स्कंदाने प्रलयाग्नीप्रमाणे तेजस्वी शूल सोडले.
कामो नारायणास्त्रेण निर्वाणं च चकार ताम् । ब्रह्मास्त्रं च प्रचिक्षेप कार्तिको रणमूर्धनि
कामदेवाने नारायण अस्त्राने ते निष्प्रभ केले. मग कार्तिकेयाने रणभूमीच्या मध्यभागी ब्रह्मास्त्र सोडले.
ब्रह्मास्त्रेणापि कामश्च निर्वाणं च चकार सः । जग्राह कार्तिकं कोपाद्दिव्यं पाशुपतं तदा
कामदेवाने ब्रह्मास्त्राचा वापर करून विनाश घडवला; मग रागाच्या भरात त्याने कार्तिकेयाचे दिव्य पाशुपत अस्त्र उचलले.
निद्रास्त्रेणापि मदनो निद्रितं च चकार तम् । कार्तिकं निद्रितं दृष्ट्वा बाणं च जृम्भितं तथा
मदनाने निद्रास्त्राचा उपयोग करून कार्तिकेयाला झोपवले; कार्तिकेय झोपलेला आणि बाण जांभई देत असलेला पाहून,
कोपात्कामं च सरथं जग्राह भद्रकालिका । क्रोडे कृत्वा च बाणं च स्कन्दं च जगतां प्रसूः
रागाने भद्रकालिकेने कामदेवाला त्याच्या रथासह पकडले; जगाची जननी असलेल्या तिने बाण आणि स्कंदाला आपल्या मांडीवर घेतले.
रणस्थलाच्च प्रययौ यत्रैव पार्वती सती । कार्तिकं बोधयामास बाणं सुस्थं चकार सा
ती रणांगणातून निघून जिथे पार्वती होती तिथे गेली; तिने कार्तिकेयाला जागे केले आणि बाणाला पुन्हा ठणठणीत केले.
सहसासरथः कामो नासारन्ध्रेण वर्त्मना । बहिर्बभूव संत्रस्तः प्रययौ च रणस्थलम्
अचानक कामदेव रथासह घाबरून नाकाच्या वाटेने बाहेर पळाला आणि मग पुन्हा रणांगणात परतला.
दृष्ट्का कामं च सरथं जहसुर्यादवास्तदा । सर्वे शैवाश्च तत्रस्थाः शुष्ककण्ठा भयकुलाः
कामदेवाला रथासह पाहून त्या वेळी यादवांनी त्याला सोडून दिले; तिथे असलेले सर्व शैव घशाला कोरड पडलेले आणि भीतीने ग्रासलेले होते.