स स्तयं सर्वदानानां फलं च लभते ध्रुवम् । लक्षधा स्तोत्रपाठेन स्तोत्रसिद्धिर्भवेन्नृणाम्
तो सर्व दानांचे आणि सर्व व्रतांचे फळ निश्चितच मिळवतो. लक्ष वेळा हे स्तोत्र म्हणल्यास स्तोत्रसिद्धी होते.
सर्वसिद्धिं च लभते सिद्धिस्तोत्रो भवेद्यदि । इहलोके देवतुल्योऽप्यन्ते याति हरेः पदम्
तो सर्व सिद्धी प्राप्त करतो; हे स्तोत्र सिद्ध झाल्यास, या जगात देवासारखा होतो आणि शेवटी हरिपदाला पोहोचतो.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo बाणयुद्धे बलिकृतश्रीकृष्णम्तोत्रं नामैकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः
या प्रकारे 'बाणयुद्धात बलीने रचलेले श्रीकृष्णस्तोत्र' नावाचा, श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणातील श्रीकृष्णजन्मखंडाचा एकशे एकोणवीसावा अध्याय पूर्ण झाला.
विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः नारायण उवाच अथ कृष्णश्च भगवानुद्धवेत बलेन च । दूतं प्रश्थापयामास विधाय मन्त्रणं शुभम्
विंशत्यधिकशततम अध्याय. नारायण म्हणाले—मग श्रीकृष्ण, उद्धव आणि बलराम यांच्यासह, शुभ सल्ला करून, दूत पाठवला.
शिवो गणपतिर्यत्र दुर्गां दुर्गतिनाशिनी । कार्तिकेयो भद्रकाली चोग्रचण्डा च कोटरी
तेथे शंकर, गणपती, दुर्गा (दुर्दैव दूर करणारी), कार्तिकेय, भद्रकाळी, उग्रचंडा आणि कोटरी होते.
आगत्य नत्वा दूतश्च गणेशं च शिवं शिवाम् । मानवांश्चापि पूच्यांश्च समुवाच यथोचितम्
दूत तेथे येऊन, गणपती, शंकर आणि पार्वतीला वंदन करून, उपस्थित लोकांना योग्य रीतीने विचारपूस केली आणि योग्य ते बोलला.
दूत उवाच बाणमाह्वयते कृष्णः संग्रामार्थ महेश्वर । किं वाऽनिरुद्धमूषां च गृहीत्वा शरणं व्रज
दूत म्हणाला—महेश्वरा, श्रीकृष्ण बाणाला युद्धासाठी बोलावतो. किंवा अनिरुद्ध व ऊषा यांना घेऊन शरण जा.
रणे निमन्त्रितो यो हि न याति भयकातरः । परत्र नरकं याति सप्तभिः पितृभिः सह
जो युद्धासाठी बोलावूनही भीतीपोटी जात नाही, तो आपल्या सात पिढ्यांसह नरकात जातो.
दूतस्य वचनं श्रुत्वा सभामध्ये यथोचितम् । उवाच पार्वती देवी स्वयं शंकरसंनिधौ
दूताने सांगितलेले ऐकून, सभेच्या मध्यभागी, पार्वती देवी स्वतः शंकरांच्या उपस्थितीत योग्य त्या शब्दांत बोलली.
पार्वत्युवाच गच्छ बाण महाभाग गृहीत्वा तव कन्यकाम् । सर्वस्वं यौतकं दत्त्वा श्रीकृष्णं शरणं व्रज
पार्वती म्हणाली: बाण, तू मोठ्या भाग्यवान आहेस. आपली कन्या घेऊन जा, सर्व संपत्ती कन्यादान म्हणून दे आणि श्रीकृष्णाच्या चरणी शरण जा.
सर्वेषामीश्वरं बीजं दातारं सर्वसंपदम् । वरं वरेप्यं शरणं कृपालुं भक्तवत्सलम्
तो सर्वांचा स्वामी आहे, सर्वांचा मूळ आहे, सर्व संपत्ती देणारा आहे, सर्वश्रेष्ठ वर आहे, शरण येण्यास योग्य आहे, दयाळू आहे आणि भक्तांवर प्रेम करणारा आहे.
पार्वतीवचनं श्रुत्वा तमूचुस्ते सुरेश्वराः । प्रशसंसुःसभामध्ये धन्यधन्येति सर्वदा
पार्वतीचे बोलणे ऐकून, देवांचे अधिपती त्याच्याशी बोलले; सभेत तिने केलेल्या कृतीचे नेहमीच 'धन्य, धन्य' असे म्हणत स्तुती केली.
कोपाविष्टश्च बाणोऽयमुत्तस्थौ सहसाऽसुरः । सांनाहिको धनुष्पाणिः प्रणम्य शंकरं ययौ
बाण हा रागाने भरून अचानक उठला; तो असुर, पूर्ण शस्त्रसज्ज होऊन, धनुष्य हातात घेऊन, शंकरांना वंदन करून निघून गेला.
सर्वैर्निषिध्यमानश्च कम्पितो रक्तलोचनः । सांनाहिकश्च दैत्यानां त्रिकोट्या च महाबलः
सर्वांनी थांबवण्याचा प्रयत्न केला तरी, तो थरथरत होता, डोळे रक्ताळले होते, पूर्ण शस्त्रसज्ज होता आणि तीन कोटी बलवान दैत्य त्याच्यासोबत होते.
कुम्भाण्डः कूपकर्णश्च निकुम्भः कुम्भ एव च । सेनापतीश्वरश्चैते ययुः सांनाहिकास्तथा
कुंभांड, कूपकर्ण, निकुंभ आणि कुंभ स्वतः, तसेच सेनापती हे सर्व शस्त्रसज्ज होऊन गेले.
उन्मत्तभैरवश्चैव संहारभैरवस्तथा । असिताङ्गो भैरवश्च रुरुभैरव एव च
उन्मत्तभैरव, संहारभैरव, असितांगभैरव आणि रुरुभैरव हेही गेले.
महाभैरवसंज्ञश्च कालभैरव एव च । प्रचण्डभैरवश्चैव क्रोधभैरव एव च
महाभैरव, कालभैरव, प्रचंडभैरव आणि क्रोधभैरव हेही गेले.
प्रययुः शक्तिभिः सार्ध सर्वे सांनाहिकाश्च ते । कालाग्गिरुद्रो भगवान्रुद्रैः सांनाहिको ययौ
हे सर्व शस्त्रसज्ज योद्धे आपल्या शक्तींनी एकत्र निघाले; काळ, अग्नि आणि रुद्रांचे अधिपती भगवान रुद्र हेही रुद्रांसह शस्त्रसज्ज होऊन गेले.
उग्रचण्डा प्रचण्डा च चण्डिका चण्डिनायिका । चण्डेश्वरी च चामुण्डा चण्डी चण्डकपालिका
उग्रचंडा, प्रचंडा, चंडिका, चंडिनायिका, चंडेश्वरी, चामुंडा, चंडी आणि चंडकपाली या सर्वही गेल्या.
अष्टौ च नायिकाः सर्वाः प्रययुः खर्पराविन्ताः । कोटरी रत्नयानस्था शोणितग्रामदेवता
सर्व आठ नायिका, खोप्यांचे भांडे घेऊन, निघाल्या; कोटरी ही रत्नांनी सजलेल्या वाहनावर बसून, आणि शोनितग्रामाची देवीही गेली.
प्रययौ सा प्रफुल्लास्या खड्गखर्परधारिणी । इन्द्राणी वैष्णवी शान्ता ब्रह्माणी ब्रह्मवादिनी
ती फुललेल्या चेहऱ्याने, तलवार आणि खोप्याचे भांडे घेऊन गेली; इंद्राणी, वैष्णवी, शांत, ब्राह्मी आणि ब्रह्मवादिनीही गेल्या.
कौमारी नारसिंही च वाराही विकटाकृतिः । माहेश्वरी महामाया भैरवी भीमरूपिणी
कौमारी, नरसिंही, विकट रूपाची वाराही, माहेश्वरी, महामाया, भैरवी आणि भीमरूपिणीही गेल्या.
अष्टौ च शक्तयः सर्वा रथस्थाः प्रययुर्मुदा । रत्नेन्द्रसारयानस्था प्रययौ भद्रकालिका
सर्व आठ शक्ती आनंदाने रथावर बसून गेल्या; भद्रकाळी रत्नांनी सजलेल्या वाहनावर बसून गेली.
रक्तवर्णा त्रिनयना जिह्वाललनभीषणा । शूलशक्तिगदाहस्ता खड्गखर्परधारिणी
ती लाल रंगाची, तीन डोळ्यांची, भयंकर जीभ असलेली, शूळ, शक्ती, गदा, तलवार आणि खोप्याचे भांडे हातात घेऊन होती.
प्रययौ शूलहस्तश्च वृषभस्थो महेश्वरः । स्कन्दश्च शिखियानस्थः शस्त्रपाणिर्धनुर्धरः
शूळ हातात घेऊन, वृषभावर बसलेले महेश्वर गेले; स्कंद, मोरावर बसलेले, शस्त्र आणि धनुष्य घेऊन गेले.
एवं च प्रययुः सर्वे गणेशं पार्वतीं विना । एभिर्युक्तं महादेवं दृष्ट्वा च भद्रकालिकाम्
अशा प्रकारे, गणेश आणि पार्वती वगळता सर्वजण गेले; या सर्वांसह आणि भद्रकाळीसह महादेवाला पाहिले.
प्रचक्रे चक्रपाणिश्च संभाषां च यथोचिताम् । बाणः शङ्कध्वनिं कृत्वा प्रणम्य पार्वतीश्वरम्
चक्रधारी श्रीकृष्णाने योग्य ते बोलून शंखाचा आवाज केला आणि पार्वतीचे स्वामी शंकर यांना वंदन केले. त्यानंतर बाण युद्धासाठी सज्ज झाला.
धनुर्दथार सगुणं दिव्यास्त्रेण नियोजितम् । बाणं समुद्यतं दृष्ट्वा सात्यकिः परवीरहा
त्याने आपले धनुष्य, दिव्य अस्त्र लावलेले आणि प्रत्यंचा चढवलेले, हातात घेतले. बाण युद्धासाठी तयार झालेला पाहून शत्रूंचा संहार करणारा सात्यकी—
निषिध्यमानस्तैः सर्वैः संनाही प्रययौ मुदा । बाणश्चिक्षेप दिव्यास्त्रमञ्जनं नाम नारद
सर्वांनी थांबवण्याचा प्रयत्न केला तरी, पूर्ण शस्त्रसज्ज होऊन सात्यकी आनंदाने पुढे गेला. बाणाने, हे नारद, अंजन नावाचे दिव्य अस्त्र सोडले.
अव्यर्थं ग्रीष्ममध्याहनमार्तण्डाभं सुतीक्ष्णकम् । दृष्टावाऽस्त्रं सात्यकिः साक्षात्किंचिन्नम्रो बभूव सः
ते अस्त्र जणू काही उन्हाळ्यातील दुपारच्या तासातील तळपत्या सूर्यासारखे, अत्यंत तीव्र आणि धारदार होते. ते अस्त्र पाहून सात्यकी थोडासा वाकला.