पप्रच्छ तां वराऽऽलीनां किं किमित्येव निश्चितम् । उवाच बौधयामास चित्रलेखा सुयोगिनी
तिच्या उत्तम सखीने वारंवार विचारले, 'काय झाले? काय झाले?' आणि चित्रलेखा, उत्तम योगिनी, तिला समजावू लागली.
चेतनं कुरु कल्याणि कस्माते भीतिरुल्बणा ।स्वयं शंभुः शिवा साक्षाद्दुर्लङ्ध्ये नगरे सति
चित्रलेखा म्हणाली: स्वतःला सावर, हे कल्याणी! तुझी भीती इतकी तीव्र का आहे? शंभू आणि शिवा स्वतः या अभेद्य नगरीत उपस्थित आहेत.
शिवस्मरणमात्रेण सर्वारिष्टं पलायते । शिवं भवति सर्वत्र शिव एव शिवालयः
फक्त शिवाचे स्मरण केल्याने सर्व अपयश दूर होते; सर्वत्र शुभता असते, कारण शिव स्वतः शुभतेचे घर आहे.
ध्यानाद्दुर्गतिनाशिन्याः सर्वं दुर्गं विनश्यति । ददाति मङ्गलं तस्मै सर्वमङ्गलमह्गला
दुर्गेचे ध्यान केल्याने, जी दुर्गती नष्ट करते, सर्व अडचणी नाहीशा होतात; ती सर्व शुभतेची मूळ आहे आणि ती त्याला आशीर्वाद देते.
चित्रलेखावचः श्रुत्वा किंचिन्नोवाच सुन्दरी । त्यक्त्वाऽऽहारं च निद्रां च पुरुषं चिन्तयेत्सदा
चित्रलेखाचे शब्द ऐकून, सुंदर स्त्री काहीच बोलली नाही; तिने अन्न आणि झोप सोडली, आणि सतत त्या पुरुषाचा विचार करत राहिली.
चित्रलेखा सखी गत्वा बाणमाह च तत्प्रियाम् । दुर्गां च शंकरं स्कन्दं गणेशं योगिनां गुरुम्
चित्रलेखा, तिची सखी, बाणाच्या प्रियाला जाऊन सांगितले, आणि दुर्गा, शंकर, स्कंद, गणेश आणि योगिनींच्या गुरूंना आवाहन केले.
चित्रलेखावचः श्रुत्वा रुरोदोच्चैर्भृशं सती । बाणश्य शंकराभ्याशे विषसाद प्रमूर्च्छितः जहास शंकरो दुर्गा कार्तिकेयो गणेश्वरः
चित्रलेखाच्या शब्दांनी सती जोरजोराने रडली; बाण शंकराजवळ बेशुद्ध होऊन पडला; शंकर, दुर्गा, कार्तिकेय आणि गणेश्वर हसले.
गणेश्वर उवाच यो ददाति ध्रुवं दुःखमन्यस्मै दमभमोहितः । सक्ष्मधर्मविचारेण स विन्दति चतुर्गुणम्
गणेश्वर म्हणाला: जो अहंकाराने दुसऱ्याला निश्चित दुःख देतो, त्याला खऱ्या न्यायाने ते दुःख चारपट परत मिळते.
शिवेशयोश्च क्रीडां च दृष्ट्वा या काममोहिता । वरं तस्यै ददौ दुर्गा वरमेव सुदुर्लभम्
शिव आणि त्याच्या पत्नीच्या खेळाकडे पाहून, जी कामाने मोहित झाली होती, दुर्गेने तिला एक फारच दुर्मिळ वर दिला.
स्वप्ने गत्वा स्वयं देवी मत्तं कृत्वा समरात्मजम् । अधुना वामपार्श्चे च शंभोस्तिष्ठति मूक्वत्
देवीने स्वप्नात जाऊन युद्धदेवाच्या पुत्राला मद्यपी केला; आता ती शंभूच्या डाव्या बाजूला मूकपणे उभी आहे.
सर्वं ज्ञात्वा च सर्वज्ञो भगवान्हरिरीश्वरः । स्वप्ने सुवेषं पुरुषं दर्शयामास कन्याकाम्
सर्व काही जाणून, सर्वज्ञ भगवान हरिने, इच्छुक कन्येला स्वप्नात सुंदर वेशातील पुरुष दाखवला.
सुवेषं पुरुषं दृष्ट्वा युवानं युवाती सती । परमेच्छा भवेत्तस्या धर्मभीत्या निवर्तते
सुंदर युवक पाहून, तरुणीला तीव्र इच्छा होते, पण धर्माची भीती असल्याने ती स्वतःला आवरते.
सुवेषं पुरुषं दृष्ट्वा पुंश्चली पापवंशजा । त्येजेन्निद्रां च स्वाहारं पतिं पुत्रं धनं गृहम्
पण सुंदर पुरुष पाहून, पापी वंशातील उन्मत्त स्त्री झोप, स्वतःचे अन्न, पती, पुत्र, धन आणि घर सोडते.
चेतनं गृहकार्य च कुललज्जां कुलद्वयम् । युवानं रतिशूरं चाप्यतिनीच न हि त्यजेत्
ती शहाणपण, घरकाम, दोन्ही कुटुंबांची इज्जत सोडते; पण अगदी नीच स्त्रीही तरुण, प्रेमी पुरुषाला सोडत नाही.
त्यजेज्जातिं च धर्मं च प्राणांश्च परिणामतः । तस्मात्प्राज्ञः प्रयत्नेन प्राणेभ्यो युवतीं सदा
ती जात, धर्म आणि शेवटी प्राणही सोडू शकते; म्हणून शहाण्यांनी नेहमी प्राणांपेक्षा जास्त तरुण स्त्रीचे रक्षण करावे.
परिरक्षेच्च सततं मायायुक्तां न विश्वसेत् । हृदयं क्षुरधाराभं नारीणां मधुरं वचः
नेहमी तिचे रक्षण करावे, फसवणुकीत पटाईत असलेल्या स्त्रीवर कधीच विश्वास ठेवू नये; स्त्रीचे बोलणे गोड असते, पण तिचे हृदय क्षुरधारासारखे तीक्ष्ण असते.
तासां मनो न जानन्ति सन्तो वेदाश्च वैदिका । प्रयातु द्वारकां सद्याश्चित्रलेखा सुयोगिनीं
त्यांचे मन शहाण्यांना किंवा वेदज्ञांना देखील कळत नाही; चित्रलेखा, कुशल योगिनी, तात्काळ द्वारका येथे जावी.
अनिरुद्धं समाहर्तुं प्रमात्तमवलीलया । इति श्रुत्वा महादेवो गणेशं तमुवाच ह
अनिरुद्ध, जो निष्काळजी आणि मोहात पडला आहे, त्याला परत आणण्यासाठी; हे ऐकून महादेवाने गणेशाला सांगितले.
न श्रुणोति यथा बाणः शुभकार्यं तथा कुरु । चित्रलेखा ययौ तुर्णं द्वारकाभवनं हरेः
जसे बाण ऐकत नाही, तसेच कर; चित्रलेखा लगेच हरिच्या द्वारका घराकडे गेली.
सर्वेषामपि दुर्लङ्ध्यं लीलया प्रविवेश सा । निद्रितं चानिरुद्धं च समाहृत्य च योगतः
ती सहज प्रवेशली, जिथे इतरांना शक्य नव्हते; योगशक्तीने तिने झोपलेल्या अनिरुद्धाला बाहेर आणले.
रथमारोहयामास निद्वितं बालकं मुदा । सा मनोयायिनी भद्रा गृहीत्वा बालकं मुने
तिने झोपलेल्या मुलाला आनंदाने रथावर ठेवले; मनाने प्रवास करणारी भद्रा, त्या मुलाला घेऊन गेली, हे ऋषी.
मुहूर्ताच्छोणितपुरं कृत्वा शङ्खध्वनिं ययौ । अथाऽऽश्रमाभ्यन्तरे च रुरुदुः सर्वयोषितः
क्षणात शंखध्वनी करून ती शोनितपुरात गेली; मग आश्रमातल्या सर्व स्त्रिया रडू लागल्या.
अहो बाणहरो वत्सः क्वगतः प्राणवल्लभः । कृष्णस्ताश्च समाश्वास्य सर्वज्ञः सर्वतत्त्ववित्
अरे, बाणाचा प्रिय पुत्र कुठे गेला, आमच्या प्राणांचा लाडका? कृष्ण, सर्वज्ञ आणि सर्व तत्त्वांचा जाणता, त्यांना धीर दिला.
साम्बकामबलैः सार्ध कृष्णाः सात्यकिना तथा । गृहीत्वा गानुडं वीरं रथमारुह्य सत्वरः
सांबा, कामबला आणि सात्यकी यांच्यासह, कृष्णाने वीर गानुडाला घेऊन, तात्काळ रथावर चढले.
सुदर्शनं पाञ्चजन्यं पद्मं कौमोदकीं गदाम् । पश्चाद्यास्यतिदेवेशो नगरं शोणितं तथा
देवांचा स्वामी पुढे शोनित या नगरात येईल, हातात सुदर्शन, पाञ्चजन्य, पद्म, कौमोदकी आणि गदा घेऊन.
सगणैःशंकेरणैव पार्वत्या परिरक्षितम् । अथ सा योगिनी धन्या पुण्या मान्या च योषिताम्
शंकर स्वतः पार्वतीसह आणि आपल्या गणांसह, त्या योगिनीला, धन्य, पुण्यवान आणि स्त्रियांमध्ये मान्य असलेल्या, संरक्षण देत होता.
शिष्या दुर्वाससः शान्ता सिद्धयोगेन सिद्धिदा । बारकं बोधयामास रुदन्तं मातरं स्मरन्
दुर्वासाचा शिष्य शांता, सिद्धयोगाने सिद्धी देणारी, बारकाला जागं करून त्याला आईची आठवण येत असताना त्याचे अश्रू पुसले.
स्नापयित्वा ददौ तस्मै माल्यचन्दनभूषणम् । कृत्वा सुवेषं बालस्य कन्यान्तः पुरमीप्सितम्
त्याला स्नान घालून, माळा, चंदन आणि दागिने दिले; मुलाला सुंदर वेषात सजवून, त्या कन्येच्या इच्छित अंतःपुरात नेले.
चक्रे प्रवेशं योगेन रक्षकैश्चापि रक्षितम् । तामूषां निद्रितां दृष्ट्वा निराहारां कृशोदरीम्
योगाने प्रवेश करून, रक्षकांनी सुरक्षित ठेवले; उषा झोपलेली, उपवास करणारी आणि सडपातळ कंबर असलेली दिसली.
शीघ्रं च बोधयामास सखीभिः परिरक्षिताम् । ऊषां कृत्वा च सुस्नातां वस्त्रभूषणभूषिताम्
सखींच्या संरक्षणाखाली असलेल्या उषाला तिने पटकन जागं केले; उषाला नीट स्नान घालून, वस्त्र आणि दागिन्यांनी सजवले.