यज्ञं च कारयामास कोटिहोमान्वितं शुफम् । नानाप्रकारनैवेद्यैर्द्यूपदीपैर्मनोहरैः
त्याने कोट्यवधी होमांसह शुभ यज्ञ केला, विविध नैवेद्यांनी आणि सुंदर दिव्यांनी तो सजवला.
ब्राह्मणान्भोजयामास पार्वतीप्रीतये तथा । रैवते पर्वते रम्ये चामूल्यरत्नमन्दिरे
त्याने ब्राह्मणांना पार्वतीच्या आनंदासाठी जेवू घातले, रायवत पर्वतावरील सुंदर, अमूल्य रत्नांच्या मंदिरी.
गणेशं पूजयामास देवानामीश्वरं परम् । लड्डुकानां तिलानां च सुस्वादुसुमनोहरम्
त्याने गणेशाची, देवांचा श्रेष्ठ ईश्वर, तिळाच्या स्वादिष्ट आणि सुगंधी लाडूंनी पूजा केली.
परिपुष्टं पञ्चलक्षं नैवेद्यं च ददौ मुदा । लड्डुकं स्वस्तिकानां च सप्तलक्षं सुधोपमम्
त्याने आनंदाने पाच लाख पौष्टिक लाडू आणि सात लाख उत्तम, स्वस्तिकाकार लाडू नैवेद्य म्हणून अर्पण केले.
गणेश्वराय प्रददौ शर्कराशतराशिकम् । पक्वरम्भाफलानां च दशलक्षमपूपकम्
त्याने गणेश्वराला शंभर हजार शर्करेचे माप आणि पिकलेल्या आंब्यांच्या दहा लाख गोड पुरणपोळ्या अर्पण केल्या.
मिष्टान्नं पायसं रम्यं स्वादु स्वस्तिकपिष्टकम् । घृतं च नवनीतं च दधि दुग्धं सुधोपमम्
त्याने स्वादिष्ट गोड भात, रम्य पायस, चवदार स्वस्तिक पिठाचे पदार्थ, तूप, ताजे लोणी, दही आणि दूध, हे सगळे उत्तम दर्जाचे अर्पण केले.
धूपं दीपं पारिजातपुष्पमाल्यमभीप्सितम् । सुगन्धि चन्दनं गन्धं वह्निशुद्धाशुके ददौ
त्याने धूप, दिवे, इच्छित पारिजात फुलांची माळ, सुगंधी चंदन, गंध आणि अग्नीशुद्ध वस्त्रे अर्पण केली.
यज्ञं च कारयामास कोटिहोमान्वितं शुभम् । ब्राह्मणान्भोजयामास तुष्टाव स गणेश्वरम्
त्याने कोटी होमांसह शुभ यज्ञ केला, ब्राह्मणांना जेवू घातले आणि गणेश्वराची स्तुती केली.
वाद्यं दशविधं चैव वादयामास तत्र वै । सूर्यं च पूजयामास साम्बः कुष्ठक्षयाय च
तेथे त्याने दहा प्रकारचे वाद्य वाजवले; सूर्याची आणि सांबाची पूजा केली, कुष्ठरोग निवारणासाठी.
हविष्यं कारयामास तं च साम्बंसमातरम् । परिबूर्ण वत्सरं चाप्युपहारैरनुत्त्मैः वरं ददौ च साम्बाय स्तोत्रं च भास्करः स्वयम्
त्याने सांबा आणि त्याच्या आईसाठी, संपूर्ण वर्षभर उत्तम भेटवस्तूंनी यज्ञासाठी हविष्य तयार केले; भास्कराने स्वतः सांबाला वर आणि स्तोत्र दिले.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तं नारदनाo गणेशपूजा नाम त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणातील श्रीकृष्ण जन्मकथेत नारदांनी सांगितलेल्या 'गणेशपूजा' नावाच्या एकशेतेराव्या अध्यायाचा समारोप झाला.
अथ चतुर्दशाधिकशततमोऽध्यायः नारायण उवाच कृष्णपुत्रश्च प्रद्युम्नो महाबलपराक्रमः । तत्पुत्रोऽप्यनिरुद्धश्च विधातुरंश एव च
आता एकशेचौदाव्या अध्यायास प्रारंभ. नारायण म्हणाले: कृष्णाचा पुत्र प्रद्युम्न, अत्यंत बलवान आणि पराक्रमी होता. त्याचा पुत्र अनिरुद्ध, जो प्रत्यक्ष विधात्याचा अंश आहे.
एकदाऽसावनिरुद्धो नवयौवनसंयुतः । सुप्तो रहसि पर्यङ्के पुष्पचन्दनचर्चिते
एकदा अनिरुद्ध, नवयौवनाने भरलेला, एकटाच फुलांनी आणि चंदनाने सुशोभित अशा पलंगावर गुप्त ठिकाणी झोपला होता.
स्वप्ने ददर्श युवतीं पुष्णोद्याने सुपुष्पिते । सुगन्धिपुष्पतल्पे च स्निग्धचन्दनचर्चिते
स्वप्नात त्याने पुष्णाच्या बागेत, फुलांनी बहरलेल्या आणि सुगंधी फुलांच्या पलंगावर, मृदू चंदन लावलेल्या एका युवतीला पाहिले.
शयानां सुस्मितां रम्यां नवयौवनसंयुताम् । अमूल्यरत्ननिर्माणभूषणेन विभूषिताम्
ती तेथे पडली होती, सुंदर, हसतमुख, नवयौवनाने उजळलेली, अमूल्य रत्नांनी बनवलेल्या दागिन्यांनी सजलेली.
चारुकेयूरवलयशङ्खकङ्कणशोभिताम् । मणिकुण्डलयुग्मेन गण्डस्थलविराजिताम्
ती मनोहर केयूर, बांगड्या, शंखाच्या कड्या घातलेली होती आणि तिच्या गालांवर मणींच्या कुंडलांची जोडी चमकत होती.
अतीव सूक्ष्मवसनां क्वणन्मञजीररञ्जिताम् । पक्वबिम्बाधरोष्ठीं च शरत्कमललोचनाम्
ती अतिशय सूक्ष्म वस्त्र घातलेली, मंजिरांच्या निनादाने सजलेली, पिकलेल्या बिंब फळासारखी ओठ आणि शरद ऋतूतील कमळासारखी डोळे असलेली होती.
शरत्पद्मप्रभामुष्टकोटीन्दुनिन्दिताननाम् । मुक्तापङ्क्तिसमासाद्यदन्तपङ्क्तिमनोहराम्
तिचा चेहरा शरद ऋतूतील कमळासारखा तेजस्वी, कोटी चंद्रालाही लाजवणारा, आणि तिचे दात मोत्यांच्या माळेसारखे आकर्षक होते.
त्रिवक्रकबरीभारां मालतीमाल्यभूषिताम् । कस्तूरीकुङ्कुमालक्तस्निग्धचन्दनकज्जलैः
तिचे केस तीन वळ्यांत मांडलेले, माळतीच्या फुलांच्या माळेने सजलेले, आणि ती कस्तुरी, कुंकू, आलक्तक, मृदू चंदन व काजळ यांनी अंगरंगलेली होती.
पत्रावलीविरचितसुकपोलस्थलोज्ज्वलाम् । दाडिमीकुसुमाकारसिन्दूरबिन्दुभूषिताम्
तिचे गाल पानांच्या नक्षीने सजवलेले उजळत होते, आणि डाळिंबाच्या फुलासारख्या आकाराचा कुंकवाचा टिळा तिच्या कपाळावर शोभत होता.
श्रीरामकदलीस्तम्भनिन्दितोरुस्थलोज्ज्वलाम् । अत्युच्चैर्वर्तुलाकारस्तनयुग्मविभूषिताम्
तिच्या उरू श्रीराम केळीच्या खोडांनाही लाजवणाऱ्या, तेजस्वी होत्या, आणि तिची स्तनयुग्मे अतिशय उंच व गोल, सुंदरपणे उठून दिसत होती.
नितम्बभारन म्रां च कामबाणप्रपीडिताम् । कामुकीं कमनीयां च पश्यन्तीं वक्रचक्षुषा
तिचे नितंब भरदार व आकर्षक, कामदेवाच्या बाणांनी व्याकुळ, ती कामुक आणि मनोहारी, वक्रदृष्टीने पाहणारी होती.
कुङ्कुमालक्तरक्ताक्तपादपद्मविराजिताम् । वायुप्रेरणवस्त्रेण व्यक्तगुव्तस्थलोज्ज्वलाम्
कुंकवाने आणि लाल रंगाच्या उटण्याने सजलेले तिचे कमलासारखे पाय फारच सुंदर दिसत होते. वाऱ्याने हलणाऱ्या वस्त्रामुळे तिच्या अंगाचा गुप्त भाग उजळून निघाला होता.
तां दृष्ट्वा कामपुत्रश्च कामोन्मथितमानसः । उवाच मधुरं रम्यं काममत्तां सुकोमलाम्
तिला पाहून, कामदेवाचा मुलगा, ज्याचे मन इच्छेने अस्वस्थ झाले होते, त्या सुंदर, प्रेमात रंगलेल्या आणि कोमल स्त्रीला गोड आणि मोहक शब्दांत बोलला.
चारुचम्पकवर्णाभां कामेन पुलकान्विताम् । अतिप्रौढां नवोढां च शृङ्गानेच्छासुचञ्चलाम्
ती सुंदर चंपक फुलासारखी तेजस्वी होती, कामाने रोमांचित झाली होती, अत्यंत प्रौढ, नव्याने लग्न झालेली आणि प्रेमाच्या खेळासाठी आतुर होती.
अनिरुद्ध उवाच किं देवी किं च गान्धर्वोका त्वं कामिनिकानने । कस्य सत्री कस्य कन्या वा कं वा वाञ्छसि सुन्दरि
अनिरुद्ध म्हणाला: देवी, तू कोण आहेस? गंधर्व कन्या आहेस का, की कामाच्या वनात राहतेस? सुंदर स्त्री, तू कुणाची पत्नी किंवा मुलगी आहेस, आणि तुला कोण हवा आहे?
त्रैलोक्यातुलसौन्दर्या मुनिमानसमोहिनी । न बिभेषि कथं ब्रूहि स्वयमेकाकिनी च माम्
त्रैलोक्यात तुझ्या सौंदर्याला तोड नाही, ऋषींच्या मनालाही मोहून टाकतेस; सांग, मी एकटा असताना तुला भीती का वाटत नाही?
अहं त्रैलोक्यनाथस्य पौत्रः कामात्मजोऽधुना । कान्तेऽहमनिरुद्धश्च नवीनयौवनाहतः
मी त्रैलोक्यनाथाचा नातू आहे, कामाचा मुलगा आहे; सुंदर स्त्री, मी अनिरुद्ध आहे, आणि नव्या तारुण्याने भारलेला आहे.
कमनीयश्च कामी च कामशास्त्रविशारदः । कामुकीकामनां पूर्णां कर्तुमेवेश्वरः स्वयम्
मी देखणा आणि कामुक आहे, प्रेमशास्त्रात पारंगत आहे, आणि स्वतःच कामुक स्त्रियांच्या सर्व इच्छा पूर्ण करणारा स्वामी आहे.
मां भजस्व सुशीरे त्वं सुवेषं च सुशीलकम् । रतिशूरं रतिरसप्राज्ञं रतिरसप्रियम्
सुंदरिणी, माझ्याशी एकरूप हो, कारण मी नीटनेटक्या वेशात, चांगल्या स्वभावाचा, प्रेमात धाडसी, प्रेमाच्या आनंदात कुशल आणि त्या रसाचा प्रिय आहे.