जाम्बवतीं लक्ष्मणां च समुद्वाहं चकार सः । ताभिः सार्ध क्रमेणैव पुत्रत्पत्तिं चकार ह
जांबवती आणि लक्ष्मणा यांचाही त्याने विवाह केला. त्या सर्वांसोबत योग्य क्रमाने त्याने पुत्रप्राप्ती केली.
एकस्यां दशपुत्राश्च कन्यकैका क्रमेण च । निहत्य नरकं दैत्यं सपुत्रं च नृपेश्वरम्
त्यातील एकेक स्त्रीपासून दहा पुत्र आणि एक कन्या अशी संतती झाली. त्याने नरकासुर आणि त्याच्या पुत्रांचा वध केला.
बलवन्तं मुरं दैत्यं जघान रणमूर्धनि । ददर्श कन्यास्तत्रस्थाः सहस्राणां च षोडश
रणभूमीत बलवान मुर दैत्याचा वध केला. तिथे त्याला सोळा हजार कन्या दिसल्या.
शताधिका वयस्याश्च शश्वत्सुस्थिरयौवनाः । प्रफुल्लवदनाः सर्वा रत्नभूषणभूषिताः
त्यांच्या मैत्रिणी शंभराहून अधिक होत्या आणि सर्वजणी नेहमीच तारुण्याने उजळून निघालेल्या, हसऱ्या चेहऱ्याच्या आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेल्या होत्या.
शुभक्षणे च तासां च पाणिं जग्राह माधवः । ताभिः सार्धं स रेमे च क्रमेण च शुभक्षणे
शुभ मुहूर्तावर माधवाने त्या सर्व कन्यांचा हात धरून विवाह केला. त्या सर्वांसोबत तो योग्य वेळी, योग्य पद्धतीने रमला.
एकस्यां दशपुत्राश्च कन्यकैका क्रमेणा च । हरेरेतान्यपत्यानि बभूवुश्च पृथक्पृथक्
त्यातील एकेक स्त्रीपासून दहा पुत्र आणि एक कन्या अशी संतती झाली. या सर्व संतती वेगवेगळ्या आईंपासून हरिला झाली.
एकदा द्वारकां रम्यां दुर्वासा मुनिपुंगवः । शिष्यैस्त्रिकोटिभिः सार्धमाजगामावलीलया
एकदा सुंदर द्वारका नगरीत दुर्वासा ऋषी आपल्या तीन कोटी शिष्यांसह मोठ्या थाटात आले.
राजा महोग्रसेनश्च सपुत्रः सपुरोहितः । वसुदेवो वासुदेवोऽप्यक्रूरश्चोद्धवस्तथा
राजा महोग्रसेन आपल्या पुत्रांसह आणि पुरोहितांसह, तसेच वसुदेव, वासुदेव, अक्रूर आणि उद्धव हे सर्व तिथे होते.
नीत्वा षोडशोपचारं प्रणेमुर्मुनिपुंगवम् । शुभार्शिषं च प्रददौ तेभ्यो ब्रह्मन्पृथक्पृथक्
त्यांनी सोळा प्रकारची सेवा करून त्या श्रेष्ठ ऋषीला वंदन केले. त्या ऋषीने प्रत्येकाला वेगवेगळ्या शुभाशीर्वाद दिल्या.
एकानंशां च कन्यां तां ददौ तस्मै शुभक्षणे । मुक्तामाणिक्यङीरांश्च रत्नं च यौतकं ददौ
शुभ मुहूर्तावर त्याने एकांशा नावाच्या कन्येचं त्याला दान केलं. मोती, माणिक, निळमणी आणि इतर रत्नांची यौतकं दिली.
स रेमे रामया सार्ध माहेन्द्रे रत्नमन्दिरे । रत्नेन्द्रसारनिर्माणं ददौ तस्मै शुभाश्रमम्
त्याने रामासोबत इंद्राच्या रत्नमंडित राजमहालात आनंद घेतला. त्याला रत्नांच्या सारांशातून बनवलेलं सुंदर आश्रमही दिलं.
एकदा स मुनिश्रेष्ठः समालोच्य स्वचेतसा । शयानं कृत्रचिद्रम्यपर्यङ्के रत्ननिर्मिते
एकदा त्या श्रेष्ठ ऋषीने आपल्या मनात विचार करून, रत्नांनी बनवलेल्या सुंदर पलंगावर कोणी झोपलेला आहे हे पाहिलं.
श्रुतवन्तं पुराणं च श्रद्धया कुत्रचिद्धिभुम् । महोत्सवे नियुक्तं च कुत्रचित्प्राङ्गणे शुभे
कुठेतरी श्रद्धेने पुराण ऐकले असेल, किंवा एखाद्या मोठ्या उत्सवात सहभागी झाला असेल, किंवा शुभ अंगणात कुठेतरी उपस्थित होता.
तामबूलं भुक्तवन्तं च भक्त्या दत्तं च सत्यया । कुत्रचित्सेवितं तल्पे रुक्मिण्या श्चेतचामरैः
भक्तीने आणि प्रामाणिकपणे दिलेले तांबूल कुणी खाल्ले असेल, किंवा कुठेतरी रुक्मिणीने चामरांनी पलंगावर सेवा केली असेल.
कालिन्दीसेपितपदं शयानं कुत्रचिन्मुदा । सर्वत्र समसंभाषां चकार भगवान्मुनिम्
कधीतरी कालिंदीने पाय दाबले असताना आनंदाने पडलेला, सर्वत्र भगवंत त्या ऋषीशी एकसमानपणे बोलत होता.
विस्मयं प्रययौ विप्रौ दृष्ट्वा तत्परमाद्भुतम् । तुष्टाव जगतीनाथं रुक्मिणीमन्दिरे पुनः वसन्तं च सुधर्मायां सतां संसदि सुन्दरम्
तो ब्राह्मण ते अद्भुत दृश्य पाहून आश्चर्यचकित झाला. त्याने पुन्हा रुक्मिणीच्या महालात आणि सुंदर सुधर्मा सभागृहात सज्जनांच्या मध्ये वसणाऱ्या जगन्नाथाचे स्तवन केले.
दुर्वासा उवाच जय जय जगतां नाथ जितसर्व जनार्दन सर्वात्मक सर्वेश सर्वबीज पुरातन निर्गुण निरीह
दुर्वासा म्हणाले: जय हो, जय हो जगाचा नाथ, सर्वांना जिंकणारा जनार्दन, सर्वांचा आत्मा, सर्वांचा स्वामी, आद्य बीज, निर्गुण, निःस्पृह.
निर्लिप्त निरञ्जन निराकार भक्तानुग्रहविग्रह सत्यम्वरूपसनातन निःस्वरूप नित्यनूतन
निष्कलंक, निर्मळ, निराकार, भक्तांवर कृपा करणारा, सत्यस्वरूप, सनातन, कोणतेही निश्चित रूप नसलेला, नेहमी नवा वाटणारा.
ब्रह्मेशशेषधनेशवन्दित पद्मया सेवितपादपद्म ब्रह्मज्योतिरनिर्वचनीय वेदाविदितगुणरूप महाकाशसंमाननीय परमात्मन्नमोऽस्तु ते
ब्रह्मा, शंकर, शेष आणि कुबेर ज्यांची पूजा करतात, पद्मा ज्यांचे चरणकमल सेवते, ज्यांचे तेज वर्णन करता येत नाही, वेदांना ज्यांचे गुणरूप समजत नाही, ज्याला विश्व सन्मान देते, त्या परात्म्याला मी नमस्कार करतो.
इत्येवमुक्त्वा मनसा हरेरनुमतेन च । प्रणम्य तस्थौ विप्रेन्द्रस्तत्रैव पुरतो हरेः
असे म्हणून आणि मनाने हरिच्या अनुमतीने, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण हरिपुढे वाकून तिथेच उभा राहिला.
तमुवाच जगन्नाथो हितं सत्यं पुरातनम् । ज्ञानं च वेदविहितं सर्वेषां च सतां मतम्
जगाचा नाथ त्याला हितकारक, सत्य, प्राचीन आणि वेदांनी सांगितलेले, सर्व सज्जनांना मान्य असे ज्ञान सांगू लागला.
श्रीभगवानुवाच मा भेर्विप्र शिवांशस्त्वं किं न जानासि ज्ञानतः । अहं सर्वस्य प्रभवो मत्तः सर्वं प्रवर्तते
श्रीभगवान म्हणाले: ब्राह्मण, घाबरू नकोस. तू शिवाचा अंश आहेस, हे तुला ज्ञानाने माहीत नाही का? मी सर्वाचा मूळ आहे, सर्व काही माझ्यापासूनच निर्माण होते.
अहमात्मा च सर्वेषां शावाः सर्वे मया विना । प्राणिदेहान्मयि गते यान्त्येव सर्वशक्तयः
मी सर्वांचा आत्मा आहे, माझ्याशिवाय कुणीही अस्तित्वात नाही. जेव्हा प्राणीशरीर माझ्यात विलीन होतात, तेव्हा सर्व शक्ती माझ्यातच येतात.
जातावप्येक एवाहं व्यक्तावेव पृथक्पृथक् । यो भुङ्क्ते तस्य तृप्तिः स्यान्नान्येषां च कदाचन
जन्मातही मी एकच आहे, जरी वेगवेगळ्या रूपात दिसतो. जो उपभोग घेतो त्यालाच तृप्ती मिळते, इतरांना कधीच नाही.
पृथग्जीवादिसर्वेषां प्रतिमानं च प्राणिनाम् । परिपूर्णतमोऽहं च गोलोके रासमण्डले
सर्व जीव आणि प्राण्यांमध्ये, मीच पूर्ण स्वरूपाने, गोळोकात आणि रासमंडळात आहे.
श्रीदामशापाद्राधा सा मां द्रष्टुमक्षमाऽधुना । सर्वे चैवांशरूपेणा कलया च तदंशतः
श्रीदामाच्या शापामुळे राधा आता मला पाहू शकत नाही. सर्वजण अंशरूपात आणि त्यांच्या अंशाच्या अंशाने येथे आहेत.
रुक्मिणीमन्दिरे चांशोऽप्यन्यासां मन्दिरे कलाः । ममापि कुत्रचिच्चांशं कुत्र चिच्च कलाकलाः
रुक्मिणीच्या महालात माझा अंश आहे, इतर महालात कलारूपे आहेत. माझेही कुठेतरी अंश, तर कुठेतरी अंशाचा अंश आहे.
कलाकलांशाः कुत्रापि प्रतिमासु च देहिषु । इत्युक्त्वा जगतां नाथो गृहस्याभ्यन्तरं ययौ दुर्वासाश्च प्रियां त्यक्त्वा श्रीहरेस्तपसे गतः
कुठेतरी अंशाचा अंश प्रतिमांमध्ये आणि देहधारकांमध्ये आहे. असे सांगून जगाचा नाथ घराच्या आत गेला आणि दुर्वासा आपल्या प्रियेला सोडून श्रीहरीच्या तपासाठी निघून गेला.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo मुनिकृष्णसंo द्वादशाधिकाशततमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणातील श्रीकृष्ण जन्मकथानंतर नारद आणि कृष्णमुनी यांचा संवाद असलेला एकशेबारा अध्याय संपला.
अथ त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः नारायण उवाच सशिष्यश्चापि दुर्वासास्त्यक्त्वा च द्वारकां पुरीम् । कैलासं प्रययौ भक्त्या शंकरं द्रष्टुमीश्वरम्
आता एकशेतेरावा अध्याय सुरू होतो. नारायण म्हणाले: दुर्वासा आपल्या शिष्यांसह द्वारका सोडून भक्तीभावाने शंकराला पाहण्यासाठी कैलासावर गेला.