समस्तपृथिवीदानं प्रदक्षिण्यं भुवस्तथा । समस्ततीर्थस्नानं च समस्तं च व्रतं तपः
संपूर्ण पृथ्वी दान देणे, पृथ्वीची प्रदक्षिणा करणे, सर्व तीर्थांमध्ये स्नान करणे आणि सर्व व्रत-तप करणे—
समस्तयज्ञकरणं सर्वदानफलं तथा । समस्तवेदवेदाङ्गपठनं पाठनं तथा
सर्व यज्ञ करणे, सर्व दानांचे फळ मिळवणे, सर्व वेद व वेदांगांचे पठण व अध्यापन करणे—
भीतस्थं रक्षणं चैव ज्ञानदानं सुदुर्लभम् । अतिथीनां पूजनं च शरणागतरक्षणम्
भीतीने ग्रस्त असणाऱ्यांचे रक्षण करणे, अतिशय दुर्मिळ असे ज्ञान देणे, पाहुण्यांचे स्वागत करणे आणि शरण आलेल्यांचे रक्षण करणे—
सर्वदेवार्चनं चैव वन्दनं जपनं मनोः । भोजनं विप्रदेवानां पुरश्चरणपूर्वकम्
सर्व देवांची पूजा करणे, वंदन, जप, ब्राह्मण व देवांना योग्य विधीने भोजन घालणे—
गुरुशुश्रूषणं चैव पित्रोर्भक्तिश्च पोषणम् । सर्वं श्रीकृष्णदास्यस्य कलां नार्हति षोडशीम्
गुरूची सेवा करणे, पितृभक्ती व त्यांचे पालनपोषण—हे सर्व श्रीकृष्णाच्या सेवेला सुद्धा सोळाव्या भागाइतकेही नाही.
तस्मादुद्धव यत्नेन भज कृष्णं परात्परम् । निर्गुणं च निरीहं च परमात्मानमीश्वरम्
म्हणून, उद्धवा, प्रयत्नपूर्वक कृष्णाची उपासना कर. तोच सर्वश्रेष्ठ, निर्गुण, निःस्पृह, परमात्मा आणि ईश्वर आहे.
नित्यं सत्यं परं ब्रह्म प्रकृतेः परमीश्वरम् । परिपूर्णतमं शुद्धं भक्तानुग्रहविग्रहम्
तो नित्य, सत्य, परब्रह्म, प्रकृतीच्या पलीकडचा ईश्वर, पूर्णत्वाचा मूर्तिमंत, शुद्ध आणि भक्तांवर कृपा करणारा आहे.
कर्मिणां कर्मणां साक्ष्यप्रदं निर्लिप्तमेव च । ज्योतिः स्वरूपं परमं कारणानां च कारणम्
तो कर्ता आणि कर्माचा साक्षी आहे, परंतु त्याला काहीही लिप्त होत नाही. तोच परम तेज, सर्वात श्रेष्ठ आणि सर्व कारणांचा कारण आहे.
सर्वस्वरूपं सर्वेशं सर्वसंपत्प्रदं शुभम् । भक्तिदं दास्यदं स्वस्य निजसंपत्पदप्रदम्
तो सर्वांचा मूळस्वरूप, सर्वांचा स्वामी, सर्व संपत्ती देणारा, शुभ, भक्ती देणारा, सेवेला पात्र करणारा आणि स्वतःची खरी संपत्ती व श्रेष्ठ स्थान देणारा आहे.
विसृज्य ज्ञातिबुद्धिं च मात्सर्यमशुभप्रदम् । भज तं परमानन्दं सानन्दं नन्दनन्दनम्
नातेवाईकांची भावना आणि हेवा, जे अशुभ घडवतो, सोडून दे. त्या परमानंदस्वरूप, आनंदी नंदनंदनाचे भक्तीभावाने स्मरण कर.
वेदे कौथुमिशाखायां तस्य नाम्नां सहस्रकम् । नन्दनन्दननामोक्तं कृतौ विघ्नं सुदुर्लभम्
वेदांमध्ये कौथुमी शाखेत त्याची नावे असलेले हजार नावांचे स्तोत्र आहे, ज्याला 'नंदनंदनाची नावे' असे म्हणतात; कृतयुगात त्याचे पठण फारच दुर्मिळपणे अडथळा येतो.
उद्धवः सर्वमाकर्ण्य परमं विस्मयं ययौ । ज्ञानं संप्राप्य संपूर्ण परिबूर्णे भभूव ह
उद्धवाने हे सर्व ऐकून मनापासून आश्चर्य वाटले; पूर्ण ज्ञान मिळवून तो संपूर्ण समाधानी झाला.
स्ववस्त्रं च गले बद्ध्वा दण्डवत्प्रणनाम् ताम् । मुर्ध्नः केशैश्च तत्पादं निबध्य च पुनाः पुनः
त्याने स्वतःचे वस्त्र गळ्यात बांधले आणि दंडवत घालून वारंवार नमस्कार केला, पुन्हा पुन्हा डोक्याच्या केसांनी तिच्या पायांना स्पर्श केला.
पुलकाञ्चितसर्वाङ्गः साश्रुनेत्रश्च भक्तितः । तद्विच्छेदशुचा प्रेम्ण रुरोदोच्चैश्च नारद
त्याच्या सर्व अंगावर रोमांच उभे राहिले, डोळ्यांत भक्तीचे अश्रू आले; विरहाच्या वेदनेने आणि प्रेमाने, नारद, तो मोठ्याने रडला.
रुरोद राधा तत्प्रेम्णा रुरोद बल्लवीगणः । उद्धवस्य गलं धृत्वा सथापयामास लोभतः
राधा त्या प्रेमाने रडली, गोपीही रडल्या; उद्धवाचा गळा धरून, त्यांनी त्याला लोभाने थांबवले.
उद्ववं मूर्च्छितं दृष्ट्वा जृम्भितं त्यक्तचेतनम् । शीघ्रसुत्थापयामास राधिका कृष्णमानसम्
उद्धव बेशुद्ध पडलेला, शुद्ध हरपलेला पाहून, राधिकेने त्याच्या मनात कृष्णाचे स्मरण जागवले.
चेतनं कारयामास जलं दत्त्वा मुखाम्बुजे । शुभाशिषं च प्रददौ वत्स जीवेति नारद
तिने त्याच्या कमळासारख्या चेहऱ्यावर पाणी शिंपडून शुद्धीवर आणले आणि शुभाशीर्वाद देत म्हणाली, 'बाळा, तू दीर्घायुषी हो,' हे नारद.
उद्धवश्चेतनां प्राप्य तमुवाच सुसंसदि । रुदतीनां च गोपीनां पुरतः परमार्थदम्
शुद्धीवर येऊन, उद्धवाने त्या पवित्र सभेत, रडणाऱ्या गोपींसमोर, सर्वोच्च सत्य सांगितले.
उद्धव उवाच धन्यो यशस्यो द्वीपानां जम्बुद्वीपः सुदुर्लभः । यत्र भारतवर्ष तु सर्वैषामीप्सितं वरम्
उद्धव म्हणाला: 'सर्व द्वीपांमध्ये जंबूद्वीप धन्य आणि कीर्तिमान आहे, तो फार दुर्मिळ आहे; त्यात भारतवर्ष सर्वांना हवे असलेले श्रेष्ठ वरदान आहे.'
अहो भारतवर्षे तु पुण्यं वृन्दावनं वनम् । राधापादाब्जसंस्पर्शरजः पूतं सुरेप्सितम्
अहो, भारतवर्षात व्रुंदावन हे पुण्यवान वन आहे, जेथे राधेच्या कमळपदांचा स्पर्श झालेल्या धुळीने ते पावन झाले आहे, आणि त्या धुळीसाठी देवही आसुसले आहेत.
धन्या मान्या च पृथिवी त्रेषु लोकेषु पूजिता । राधायास्तीर्थपूतायाः पादाब्जरजसा वरा
ही पृथ्वी धन्य आणि मान्य आहे, तिन्ही लोकांत पूजली जाते, कारण राधेच्या कमळपदांच्या धुळीने ती सर्व तीर्थांमध्ये श्रेष्ठ झाली आहे.
षष्टिवर्षसहस्राणि दिव्यानि पुष्करे पुरा । ब्रह्मणा च तपस्तप्तं वेदोक्तं भक्तिपूर्वकम्
पूर्वी पुष्कर क्षेत्रात, ब्रह्मदेवाने साठ हजार दिव्य वर्षे वेदांप्रमाणे भक्तीभावाने तप केला.
गोलोके राधिकाकृष्णदर्शनार्थं मनोरथात् । गोलोके राधिकाकृष्णो न दृष्टः स्वप्नतस्तदा
गोलोकात, राधिके आणि कृष्णाचे दर्शन व्हावे या इच्छेने, त्याला त्या वेळी स्वप्नातही राधिके आणि कृष्णाचे दर्शन झाले नाही.
श्रुता तेनाऽऽकाशवाणी सत्यरूपा च लीलया । वाराहे भारते वर्षे पुण्ये वृन्दावने वने
तेव्हा त्याला आकाशातून एक सत्य आणि लीळामय वाणी ऐकू आली: 'वराहकल्पातील भारतवर्षातल्या पुण्य व्रुंदावन वनात...'
रासोत्सवे महाराम्ये तत्रैव रासमण्डले । द्रक्ष्यसीति च देवानां मध्ये सुस्थो न संशयः
'रासोत्सवाच्या त्या परम रम्य रासमंडळात, देवांच्या मध्ये, तू त्यांना नक्कीच पाहशील आणि तू निरोगी राहशील.'
श्रुत्वा च विरतो ब्रह्मा तपसः स्वगृहं गतः ।कृष्णो दृष्टश्च हृष्टश्च परिपूर्णमनोरथः
हे ऐकून ब्रह्मदेवाने तप सोडले आणि आपल्या घरी गेला; त्याने कृष्णाचे दर्शन घेतले आणि अत्यंत आनंदी झाला, त्याची सर्व इच्छा पूर्ण झाली.
गोपानां गोपिकानां च सफलं जन्म जीवनम् । नित्यं पश्यन्ति ते पादपद्मं ब्रह्मादिदुर्लभम्
गोप आणि गोपी यांचं जन्म आणि आयुष्य खरंच धन्य आहे, कारण ते नेहमी तुझ्या कमळासारख्या पायांना पाहतात, जे ब्रह्मादिक देवांनाही सहज मिळत नाहीत.
मानिनीं राधिकां सन्तः सदा सेवन्ति नित्यशः । योगीन्द्राश्च मुनीन्द्राश्च सिद्धेन्द्रा वैष्णवास्तथा
राधिका अभिमानी असली तरी संत, श्रेष्ठ योगी, मोठे ऋषी, सिद्ध आणि वैष्णव नेहमी तिची सेवा करतात.
सतीं पुण्यां तीर्थपूतां स्वतः शुद्धां सुदुर्लभाम् । सुलभं यत्वदाम्भोजं ब्रह्मादीनां सुदुर्लभम्
ती सती, पुण्यवती, तीर्थांनी शुद्ध झालेली, स्वभावतः निर्मळ आणि अत्यंत दुर्मिळ आहे, पण तिचे कमळासारखे पाय सहज मिळतात, जरी ब्रह्मादिकांना ते फार कठीण असतात.
यत्पादपद्मनखरं कृतं यावकचिह्नितम् । सर्वेश्वरेश्वरेणैव कृष्णेन परमात्मना
तिच्या पायांवर कृष्णाच्या नखांनी केलेली ज्वारीच्या दाण्यांची खूण आहे, जो सर्वांचा परमेश्वर आहे.