स एवांशेन भगवान्वैकुण्ठे च चतुर्भुजः
तोच भगवंत अंशरूपाने वैकुंठात चतुर्भुज रूपात आहे.
स एव कलया विष्णुः पाता च जगतां प्रभुः
तोच आपल्या अंशाने विष्णु बनून जगाचा पालनकर्ता आहे.
एतत्ते कथितं सर्वं परब्रह्मस्वरूपकम् 1.28.
हे सर्व जे सांगितलं आहे, ते परब्रह्माचं स्वरूप आहे.
इत्युक्त्वा शङ्करस्तत्र विरराम च शौनक
असं म्हणून शंकर तिथे शांत झाला, शौनक.
मुनिस्तोत्रेण सन्तुष्टो भगवानादिरच्युतः
मुनिंच्या स्तोत्राने आद्य, अविनाशी भगवान प्रसन्न झाले.
मुनीन्द्रस्तं संप्रणम्य प्रहृष्टवदनेक्षणः
मुनिश्रेष्ठ आनंदित चेहऱ्याने त्यांना वंदन करून नतमस्तक झाला.
सौतिरुवाच ऋषिर्नारायणस्यैव बदरीवनसंयुतम्
सौती म्हणाला: ऋषी नारायणासह बदरीवनात होते.
नानावृक्षफलाकीर्णं पुंस्कोकिलरुतश्रुतम्
तेथे अनेक झाडे, फळे आणि नर कोकिळांच्या गोड आवाजांनी वन भरलेलं होतं.
ऋषीन्द्रस्य प्रभावेण हिंसाभयविवर्जितम्
मुनिश्रेष्ठाच्या प्रभावामुळे तिथे हिंसा आणि भीती नव्हती.
सिद्धेन्द्राणां मुनीन्द्राणामाश्रमाणां त्रिकोटिभिः
सिद्ध आणि मुनिश्रेष्ठ यांच्या तीन कोटी आश्रम तिथे होते.
ददर्श तमृषीन्द्रं च सभामध्ये मनोहरम्
त्याने त्या मोहक ऋषीप्रमुखाला सभेमध्ये पाहिलं.
जपन्तं परमं ब्रह्म कृष्णमात्मानमीश्वरम्
तो परम ब्रह्म, म्हणजे कृष्ण, आत्मा आणि ईश्वर यांचा जप करत होता.
उत्थाय सहसाऽऽलिङ्ग्य युयुजे परमाशिषम्
अचानक उठून त्याला मिठी मारली आणि श्रेष्ठ आशीर्वाद दिला.
रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास नारदम्
सुंदर रत्नजडित सिंहासनावर त्याने नारदाला बसवलं.
उवाच तमृषिश्रेष्ठं भगवन्तं सनातनम्
त्याने त्या ऋषीश्रेष्ठ, सनातन भगवंताशी संवाद साधला.
ज्ञानं सम्प्राप्य योगीन्द्रान्मन्त्रं वै शङ्कराद्विभो 1.29.
शंकराकडून ज्ञान आणि मंत्र मिळवून, योगिश्रेष्ठा—
दृष्टं मया त्वत्पदाब्जं मनसा प्रेरितेन च
माझं मन तुझ्याकडे लावून मी तुझे कमलासारखे पाय पाहिले.
यत्र कृष्णगुणाख्यानं जन्ममृत्युजरापहम्
जिथे कृष्णाच्या गुणांची कथा सांगितली जाते, जी जन्म, मृत्यू आणि वार्धक्य दूर करते—
ब्रह्मविष्णुशिवाद्याश्च सुरेन्द्रश्च सुरा विभो
ब्रह्मा, विष्णु, शिव आणि इतर देव, तसेच देवांचा अधिपती, हे प्रभो—
कस्मात्सृष्टिश्च भवति कुत्र वा संप्रलीयते
सृष्टी कशातून होते आणि ती कुठे विलीन होते?
तस्येश्वरस्य किं रूपं कर्म वा किं जगत्पते
हे विश्वाचे स्वामी, त्याचे रूप कसे आहे आणि त्याची कृत्ये कोणती आहेत?
नारदस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य भगवानृषिः
नारदाचे शब्द ऐकून, पुण्यवान ऋषी हसले.
इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे ब्रह्मखण्डे सौतिशौनकसंवादे नारायणं प्रति नारदप्रश्नो नामैकोनत्रिंशत्तमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणाच्या ब्रह्मखंडातील सौत आणि शौनक यांच्या संवादात 'नारायणाला नारदाचा प्रश्न' या नावाचा एकोणचाळीसावा अध्याय संपला.
श्रीनारायण उवाच वाणीशिवात्रिपथगा कमलादिकाश्च संचिन्तयेद्भगवतश्चरणारविन्दम्
श्री नारायण म्हणाले: वाणी, शिवा, गंगा, कमळा आणि इतर ज्या भगवंताच्या चरणकमळांची पूजा करतात, त्या चरणांचे ध्यान करावे.
संसारसागरमतीव गभीरघोरं दावाग्निसर्पपरिवेष्टितचेष्टिताङ्गम्
संसाराचा सागर फार खोल आणि भयंकर आहे; जणू काही अंगावर दावाग्नी आणि सर्पांनी वेढलेले दुःख आहे.
गोवर्द्धनोद्धरणकीर्त्तिरतीव खिन्ना भूर्धारिता च दशनाग्रत एव चार्द्रा
गोवर्धन उचलण्याची कीर्ती फार थकलेली आहे; पृथ्वी त्याने धरली आहे, आणि त्याच्या दातांच्या टोकावरसुद्धा ती ओलसर आहे.
वेदाङ्गवेदमुखनिःसृतकीर्त्तिरंशैर्वेदाङ्गवेदजनकस्य हरेर्विधातुः
वेद आणि वेदांगांच्या मुखातून निघणाऱ्या कीर्तीच्या किरणांनी, वेद आणि वेदांगांचे जनक असलेल्या हरिचे यश प्रसिद्ध आहे.
गोपाङ्गनावदनपङ्कजषट्पदस्य रासेश्वरस्य रसिकारमणस्य पुंसः
तो गोपिकांच्या मुखकमळांवर भुंगा आहे, रासाचा स्वामी आहे, रसिक आहे, आणि सर्वोच्च पुरुष आहे.
चक्षुर्निमेषपतितो जगतां विधाता तत्कर्म वत्स कथितुं भुवि कः समर्थः
जगांचा सृष्टीकर्ता डोळ्याच्या एका क्षणभरात असे कार्य करतो—बाळा, पृथ्वीवर कोण त्याची सर्व कृत्ये सांगू शकेल?
यूयं वयं तस्य कलाकलांशाः कलाकलांशा मनवो मुनीन्द्राः
तुम्ही, आम्ही, मनु आणि मोठमोठे ऋषी, आपण सर्व त्याच्या शक्तीच्या अगदी लहान अंशाचेही अंश आहोत.