श्रीसूर्येण च यद्दत्तं श्रीकृष्णाय स्यमन्तकम् । प्रदत्तं कौ(यौ) तुकं तस्मै यद्दत्तं हरिणा पुरा
श्री सूर्याने श्रीकृष्णाला दिलेला स्यमंतक रत्न आणि हरिने पूर्वी दिलेले विवाहाचे देणगी.
यद्दत्तं च महेन्द्रेण रत्नसिंहासनं वरम् । तत्प्रदत्तं मुदा देब्या तस्मै प्रीत्या च राधाया
महेंद्राने दिलेले रत्नांचे सिंहासन, ते देवीने आनंदाने आणि राधेच्या प्रेमाने त्याला अर्पण केले.
मणीन्द्रसारनिर्माणं छत्ररत्नं मनोहरम् । मुक्तामाणिक्यसारेण हीरहारसमन्वितम्
मणींच्या साराने बनवलेला, मोती, माणिक्य आणि हिऱ्यांच्या माळांनी सजवलेला सुंदर छत्र.
विचित्ररत्नपद्मेन विचित्रं वारुणं सदा । शोभितं परितश्चान्यै रत्ननिर्माणदर्पणैः
विविध रत्नांनी बनवलेले, नेहमी उजळणारे वरुणनिर्मित कमळ आणि सभोवताली रत्नांनी बनवलेल्या आरश्यांनी सजवलेले.
यद्दत्तं ब्रह्मण प्रीत्या हरये रासमण्डले । सुप्रीत्या राधया तत्र प्रदत्तमुद्धवाय च
ब्रह्मदेवाने जे काही भक्तीभावाने हरिला रासमंडळात दिलं, आणि राधेने तेथे मोठ्या प्रेमाने दिलं, तसेच जे काही उद्धवाला दिलं,
मणिकारविनिर्माणं मणिराजविराजितम् । जपामाल्यं संस्कृतं च यद्दत्तं शंभुना पुरा
रत्नकाराने बनवलेलं, रत्नराजाने शोभलेलं अलंकार, जपाकुसुमांची माळ, आणि शंभूने पूर्वी दिलेली पवित्र भेट,
तदेव दत्तं तस्मै चाप्यमूल्यं पुण्यदं शुभम् । जन्ममृत्युजराव्याधिहरं चातिमनोहरम्
हेच सर्व त्याला दिलं गेलं, जे अनमोल आहे, पुण्य आणि शुभता देणारं आहे, जन्म, मृत्यू, वार्धक्य आणि आजार दूर करणारं, आणि अत्यंत मनमोहक आहे.
चन्द्रकान्तमणिं रम्यं चन्द्रदत्तं परिष्कृतम् । चन्द्रावलीं ददौ तस्मै सुदीप्तं पूर्णचन्द्रवत्
चंद्राने दिलेला सुंदर, उजळ चंद्रकांतमणी, पूर्णचंद्रासारखा तेजस्वी, चंद्रावळीने त्याला दिला.
विशुद्धं मधुपूर्णं च मधुपात्रं यदक्षयम् । धर्मेण यत्प्रदत्तं च तद्दत्तं प्रियया हरेः
शुद्ध, मधाने भरलेलं, कधीही न संपणारं मधाचं पात्र, आणि धर्माने जे काही दिलं गेलं, ते सर्व हरिच्या प्रियेने दिलं.
जलभोजनपात्रं च शृद्रं स्वर्णविनिर्मितम् । मिष्टान्नं परमान्नं चददौ सुस्वादुमिष्टकम्
पाणी आणि जेवणासाठीचं सुंदर, सोन्याचं बनवलेलं पात्र, उत्तम, स्वादिष्ट पायस, आणि छान गोड पदार्थ दिले.
भोजतं कारयित्वा च कर्पूरादिसुवासितम् । ताम्बूलं च ददौ शीघ्रं माल्यं सुस्निग्धचन्दनम्
त्याला उत्तम सुवासिक कर्पूर वगैरे घालून जेवू घातलं, नंतर लगेच तांबूल दिलं, आणि स्निग्ध चंदन लावलेली फुलांची माळ दिली.
शुभाशिषं च प्रददौ वाञ्छितं प्रवरं वरम् । ज्ञानं कृष्णेन यद्दत्तं गोलोके रासमण्डले
तीने शुभाशीर्वाद दिले, हवी ती उत्तम वरदाने दिली, आणि कृष्णाने गोलोकातील रासमंडळात दिलेलं ज्ञान दिलं.
पुरुषाणां शतं यावन्निश्चलां कमलां ददौ । विद्यां यशस्करीं शुद्धां यशः कीर्तिं सुनिर्मलाम्
तीने पुरुषांना शंभर स्थिर कमळं दिली, कीर्ती देणारी शुद्ध विद्या दिली, आणि निर्मळ यश व कीर्ती दिली.
सर्वसिद्धिं हरेर्दास्यं हरिभक्तिं च निश्चलाम् । पार्षदप्रवरत्वं च पार्षदं च हरेरिति
सर्व सिद्धी, हरिची सेवा, अढळ हरिभक्ती, पार्षदांमध्ये श्रेष्ठपद, आणि हरिचा पार्षदपद दिलं.
वरं प्रसादं दत्त्वा च समुत्थाय मुदाऽन्वितम् । वह्निशुद्धांशुके धृत्वा चामूल्यं रत्नभूषणम्
वर आणि कृपा देऊन, ती आनंदाने उठली, अग्नीशुद्ध वस्त्र नेसली, आणि अनमोल रत्नांची दागिने घातली.
हीरहारं रत्नमालां परिघाय मनोहराम् । सिन्दूरं कज्जलं पुष्पमाल्यं सुस्तिग्धचन्दनम्
तिने हिर्यांची माळ, रत्नांची सुंदर माळ घातली, कुंकू, काजळ, फुलांच्या माळा, आणि स्निग्ध चंदन लावलं.
रत्नसिंहासनस्थं तं पूजिता पूजितं मुदा । वेष्टिता हर्षनिरतं गौपीनां शातकोटि भिः
ती रत्नांच्या सिंहासनावर बसली, आनंदाने पूजित झाली, आणि कोटी कोटी गोपिकांनी वेढलेली, सर्व आनंदात मग्न होत्या.
राधिकोवाच सत्यमायास्यति हरिः सत्यं निष्कपटं वद । वद तथ्यं भयं त्यक्त्वा सत्यं ब्रूहि सुसंसदि
राधा म्हणाली: खरंच, हरि येईल; सत्य बोल, कपट नको. भीती बाजूला ठेवून, या सन्मानित सभेत फक्त सत्य सांग.
वरं कूपशताद्वापी वरं वापीशतात्क्रतुः । वरं क्रतुशतात्पुत्रः सत्यं पुत्रशतात्किल
शंभर विहिरींपेक्षा एक विहीर चांगली, शंभर विहिरींपेक्षा एक यज्ञ श्रेष्ठ, शंभर यज्ञांपेक्षा एक पुत्र श्रेष्ठ, आणि खरोखरच, एक पुत्र शंभर पुत्रांपेक्षा श्रेष्ठ.
न हि सत्यात्परो धर्मो नानृतात्पातकं परम्
सत्यापेक्षा मोठा धर्म नाही, आणि असत्यापेक्षा मोठं पाप नाही.
उद्धव उवाच सत्यमायास्यति हरिः सत्यं द्रक्ष्यसि सुन्दरि । ध्रुवं त्यक्ष्यसि संतापं दृष्ट्वा चन्द्रमुखं हरेः
उद्धव म्हणाला: खरंच, हरि येईल; सुंदरिनी, तू त्याला पाहशील. हरिचं चंद्रासारखं मुख पाहिल्यावर, नक्कीच तुझा दु:ख दूर होईल.
मद्दर्शनान्महाभागे गतस्ते विरहज्वरः । नानाभोगसुखं भुक्त्वा त्यज चिन्तां दुरत्ययाम्
माझं दर्शन घेतल्यावर, भाग्यवती, तुझा विरहाचा ताप गेला आहे. विविध सुखांचा अनुभव घेऊन, आता ही असह्य चिंता सोडून दे.
अहं प्रस्थापयास्यामि गत्वा मधुपुरीं हरिम् । विधाय तत्प्रबोधं च कार्यमन्यत्करिष्यति
मी स्वतः कोणाला पाठवीन, तो मथुरा नगरीत जाऊन हरिला भेटेल. त्याला जागं करून, बाकीची कामं तो पूर्ण करील.
विदायं कुरु मे मातर्यास्यामि हरिसंनिधिम् । सर्वं तं कथयिष्यामि त्वद्वृत्तान्तं यथोचितम्
आई, मला परवानगी दे. मी हरिच्या सान्निध्यात जाईन आणि तुझी सर्व कथा, योग्य रीतीने त्याला सांगीन.
राधिकोवाच गमिष्यसि यदा वत्स मथुरां सुमनोहराम् । श्रृणु दुःखकथां कांचित्तिष्ठ वत्स स्थिरोभव
राधिकेने म्हटलं: बाळा, जेव्हा तू त्या सुंदर मथुरेला जाशील, तेव्हा माझ्या दुःखाची गोष्ट ऐक. थांब, बाळा, आणि धीर धर.
मां विस्मृतो न भवसि विरहज्वरकातराम् । कथयिष्य सि मत्कान्तं ध्रुवं प्रस्थापयिष्यसि
तू मला विसरणार नाहीस, जी विरहाच्या तापाने व्याकुळ आहे. तू नक्कीच माझ्या प्रियकराला सांगशील आणि निघून जाशील.
नारीणां मनसो वार्तां को वा जानाति पण्डितः । किंचिच्छास्त्रानुसारेण प्रकरोति निरूपणम्
स्त्रियांच्या मनाचा विचार कोण जाणकार करू शकतो? काही जण शास्त्रानुसार त्याचा अर्थ लावायचा प्रयत्न करतात.
वेदा वक्तुं न शक्ताश्च शास्त्राणि किं वदन्ति च । कथ यिष्यामि त्वां सर्वं पुत्र कृष्णं च वक्ष्यसि
वेदही हे सांगू शकत नाहीत, आणि शास्त्रांनी काय सांगावं? मी तुला सर्व काही सांगते, पुत्रा, आणि तू ते कृष्णाला सांग.
गेहे वने न भेदो मे पश्वादिषु तथा नृषु । किं वा जलं किमु स्वप्नमज्ञानं च दिवानिशम्
माझ्यासाठी घर आणि जंगल यात काही फरक नाही, ना जनावरांत, ना माणसांत. पाणी काय, स्वप्न काय, अज्ञान काय, दिवस-रात्र काय?
आत्मानं च न जानामि चौदयं चन्द्रसूर्ययोः । क्षणं प्राप्य हरेर्वार्तां चेतनं मे बभूव ह
माझं स्वतःचं भान राहिलं नाही, चंद्रसूर्याचा उगवणंही कळत नाही; फक्त हरिच्या बातमीनेच क्षणभर माझं भान परत येतं.