अत्यगम्यं रिपूणां च मित्राणां सुगमं सुखम् । गोप्यं संकेतमार्गं च रक्षकैः परिरक्षितम्
ते शत्रूंना अगम्य, पण मित्रांना सहज आणि सुखद होतं; गुप्त भेटीचा मार्ग रक्षकांनी राखला होता.
नानाचित्रविचित्राढ्यं निर्मितं विश्वकर्मणा । मणीन्द्रमुक्तामाणिक्यहीरहारोज्ज्वलं परम्
त्यात अनेक सुंदर आणि रंगीबेरंगी सजावट होती, विश्वकर्म्याने बांधलेलं होतं, आणि ते रत्न, मोती, माणिक, सोन्याच्या हारांनी झगमगत होतं.
रत्नेन्द्रसाररचितं रत्नस्तम्भैः सुशोभितम् । रत्नसोपानसंसक्तमन्दिरेण मनोहरम्
ते उत्तम रत्नांनी बनवलेलं, रत्नांच्या खांबांनी सजलेलं, आणि रत्नांच्या पायऱ्यांनी जोडलेल्या सुंदर महालाने मन मोहून टाकत होतं.
अमूल्यरत्नखचितं कलशैः परिशोभितम् । वाह्निशुद्धांशुकाभिश्च पताकाभिः परिष्कृतम्
मूल्यवान रत्नांनी मढवलेलं, शुभ कलशांनी सजलेलं, आणि अग्निपरिक्षित शुद्ध रेशमी पताकांनी सुशोभित असं ते होतं.
सद्रत्नदर्पणोत्कृष्टं चर्चितं श्वेतचामरैः । ददर्श सिंहद्वारं च युक्तं रत्नकपाटकैः
उत्तम रत्नांच्या आरशांनी शोभलेलं, पांढऱ्या चामरांनी पुुसलेलं, आणि रत्नजड दरवाज्यांसह सिंहद्वार त्याने पाहिलं.
द्वारोपरि विचित्रं च रम्यं वृन्दावनं वनम् । कदम्बकाननं रम्यं तद्वास्त्रहरणादिकम्
द्वाराच्या वरती सुंदर आणि अद्भुत असं वृंदावन होतं, तिथे रम्य कदंबाचं जंगल होतं, जिथे वस्त्रहरण आणि इतर लीला घडल्या.
विश्वकर्मविरचितं सुरम्यं रासमण्डलम् । नानारत्नकुटीरं च गोपगोपीसमन्वितम्
विश्वकर्म्याने घडवलेले, सुंदर असे रासमंडळ, विविध रत्नांनी सजवलेली मंडपे, आणि गवळ्यांसह गोपींनी भरलेले होते.
रक्षितं गोपिकालक्षैर्वेत्रहस्तैर्मनोहरैः । स्वच्छन्दाचरणैः शश्वदमितैर्बलिभिर्मुदा
असंख्य गोपींनी, हातात सुंदर काठी घेऊन, आनंदाने आणि मुक्तपणे वावरणाऱ्या, नेहमीच भक्तीने तल्लीन असलेल्या, त्या जागेचे रक्षण केले होते.
तद्द्वारं पुरतो दृष्ट्वा विलङ्क्य च जगाम् सः । द्वितीयं द्वारमुल्लङ्घ्य तस्मादुत्तममीप्सितम्
त्याने समोरचे द्वार पाहिले आणि ते ओलांडून पुढे गेला; दुसरे द्वार पार करून, त्यापुढे असलेले उत्तम द्वार शोधू लागला.
द्वारं चतुर्थं संप्राप्य सर्वस्माच्च विलक्षणम् । तत्पश्चात्पञ्चमं द्वारं ददर्श चित्रमुत्तमम्
चौथे द्वार गाठले, जे इतर सर्वांपेक्षा वेगळे होते; त्यानंतर त्याने पाचवे, अद्भुत आणि सुंदर द्वार पाहिले.
द्वारषट्कं च प्रययौ सर्वत्र रुचिरं परम् । रामरावणयोर्युद्धं भित्तिचित्रं मनोहरम्
त्याने सहा द्वारे पार केली, सर्वत्र तेजस्वी आणि मनोहारी होती; भिंतींवर राम आणि रावण यांच्या युद्धाची सुंदर चित्रे रंगवलेली होती.
दशावतारं विष्णोश्च कृत्रिमं रासमण्डलम् । यमुनाजलकेलिं च रचितां विश्वकर्मणा
विष्णूंच्या दहा अवतारांची, रासमंडळाची आणि यमुनातल्या जलक्रीडेची कलात्मक चित्रे, विश्वकर्म्याने साकारलेली होती.
गोपिकानां सहस्रेणा षष्ठं द्वारं च रक्षितम् । रत्नेन्द्रसारनिर्माणभूषणैर्भूषितेन च
सहावे द्वार हजारो गोपींनी राखले होते, त्या उत्तम रत्नांनी आणि मौल्यवान दगडांनी सजलेली होती.
सद्रत्नदण़्डहस्तेन हीरकैर्भूषितेन च । मणीन्द्रमुक्तामाणिक्यहीरहारान्वितेन च
त्यांच्या हातात सुंदर रत्नजडित काठ्या, अंगावर हिरा घातलेले, आणि उत्तम रत्ने, मोती, माणिक, हिरे यांच्या माळा घातलेल्या होत्या.
माधवी तत्प्रधाना सा पप्रच्छ सांप्रतं शिवम् । ददौ प्रत्युत्तरं सर्वं क्रमेण च स उद्धवः
त्यांच्या प्रमुख माधवीने त्या वेळी शांतपणे विचारले; उद्धवाने तिला सर्व उत्तरं एकामागोमाग दिली.
गत्वा विज्ञापयामास राधाप्रियसखीगणम् । सा माधवी महाहृष्टा तत्र संस्थाप्य तं मुदा
माधवी आनंदाने राधेच्या प्रिय सखींकडे गेली आणि त्यांना सांगितले; मग तिने उद्धवाला तिथे घेऊन जाऊन आनंदाने बसवले.
श्रुत्वा मङ्गलवार्तां च राधाप्रियसखीगणैः । कृत्वा शङ्खध्वनिं घण्टामृदङ्गपटहस्वनम्
राधेच्या प्रिय सखींकडून शुभवार्ता ऐकून, त्यांनी शंख, घंटा, मृदंग आणि ढोल वाजवले.
कृत्वा निर्मञ्छनं शीघ्रमुद्धवं प्रियमागतम् । हृष्टा प्रवेशयामास राधाभ्यन्तरमुत्तमम्
लवकरच स्वागताची विधी करून, त्यांनी आनंदाने प्रिय उद्धवाला राधेच्या सुंदर अंतरगृहात नेले.
अमूल्यरत्ननिर्माणं गत्वा मन्दिरमुत्तमम् । ददर्श पुरतो राधां कुह्वा चन्द्रकलोपमाम्
अमूल्य रत्नांनी बनवलेल्या भव्य महालात प्रवेश करून, त्याने समोर राधेला पाहिले, ती मंद हसत होती, चंद्रकोरीसारखी शोभत होती.
सुपक्वपद्मनेत्रां च शयानां शोकमूर्च्छिताम् । रुदतीं रक्तवदनां विल्ष्टां च त्यक्तभूषणाम्
तिचे डोळे उमललेल्या कमळासारखे, ती शोकाने बेशुद्ध पडली होती, रडत होती, चेहरा लाललेला, केस विस्कटलेले, आणि दागिने काढून ठेवलेले.
निश्चेष्टां च निराहारां सुवर्णवर्णकुण्डलाम् । शुष्किताधरकण्ठां च किंचिन्निः श्वाससंयुताम्
ती हालचाल न करता उपाशी पडली होती, कानात सोन्याची कुंडले, ओठ आणि गळा कोरडा, आणि हलकेच श्वास घेत होती.
प्रणनाम च तां दृष्ट्वा भक्तिनम्रात्मकंधरः । पुलकाञ्चितसर्वाङ्गो भक्त्या भक्तः स उद्धवः
तिला पाहून, उद्धवाने भक्तीने मान झुकवून नमस्कार केला; त्याच्या सर्व अंगावर रोमांच उभे राहिले, भक्तीभावाने तो तिला वंदन करू लागला.
उद्धव उवाच वन्दे राधापदाम्भोजं ब्रह्मादिसुरविन्दतम् । यत्कीर्तिः कीर्तनेनैव पुनाति भुवनत्रयम्
उद्धव म्हणाला: मी राधेच्या कमळासारख्या पायांना वंदन करतो, ज्यांना ब्रह्मा आणि इतर देवताही पूजतात; जिच्या किर्तीच्या उच्चारानेच तीनही लोक शुद्ध होतात.
नमो गोकुलवासिन्यै राधिकायै नमो नमः । शतशृङ्गनिवासिन्यै चन्द्रावत्यै नo
गोकुळमध्ये वास करणाऱ्या राधिकेला माझे पुन्हा पुन्हा नमस्कार; शंभर शिखर असलेल्या पर्वतावर वसणाऱ्या, चंद्रावतीला मी वंदन करतो.
तुलसीवनवासिन्य वृन्दारण्यै नo । रासमण्डलवासिन्यै रासेश्वर्यै नo
तुळशीच्या वनात राहणाऱ्या, वृंदावनातील वृंदेला नमस्कार. रासमंडळात वास करणाऱ्या, रासेश्वरीला नमस्कार.
विरजातीरवासिन्यै वृन्दायै च नo । वृन्दावनविलासिन्यै कृष्णायै च नo
विरजा नदीच्या काठी राहणाऱ्या वृंदेला नमस्कार. वृंदावनात आनंद करणाऱ्या कृष्णेला नमस्कार.
नमः कृष्णप्रियायै च शान्तायै च नo । कृष्णवक्षःस्थितायै च तत्पियायै नo
कृष्णाची प्रिय असलेल्या, शांत स्वभावाच्या देवीस नमस्कार. कृष्णाच्या छातीवर वसणाऱ्या, त्याच्या प्रियेला नमस्कार.
नमो वैकुण्ठवासिन्यै महालक्ष्म्यै नo । विद्याधिष्ठातृदेव्यै च सरस्वत्यै नo
वैकुंठात राहणाऱ्या महालक्ष्मीला नमस्कार. विद्या देणाऱ्या सरस्वती देवीला नमस्कार.
सर्वैश्वर्याधिदेव्यै च कमलायै नo । पद्मनाभप्रियायै च पद्मायै च नo
सर्व ऐश्वर्यांची अधिष्ठात्री असलेल्या कमलेला नमस्कार. पद्मनाभाच्या प्रिय पद्मेला नमस्कार.
महाविष्णोश्च मात्रे च पराद्यायै नo । नमः सिन्धुसुतायै च मर्त्यलक्ष्मयै नo
महाविष्णूच्या मातेला, सर्वश्रेष्ठ आद्य देवीस नमस्कार. समुद्राच्या कन्येला, मर्त्य लोकातील लक्ष्मीला नमस्कार.