बकुलानां वञ्जुलानामशोकानां च काननम् । मल्लिकानां पलाशानां शिरीषाणां तथैव च
बकुळ, वंजुळ, अशोक, मल्लिका, पळस आणि शिरीष यांच्या जंगलाभोवतीही त्याने फेरी मारली.
धात्रीणां काञ्चनानां च कर्णिकानां वनं तथा । नागेश्वराणां विपिनं लवङ्गानां तथैव च
आवळा, कांचन, कर्णिका, नागेश्वर आणि लवंग यांच्या बागांतूनही तो गेला.
वनं च शालतालानां हिन्तालानां वनं तथा । पनसानां रसालानां लाङ्गलीनां मनोहरम्
शाल, ताड, हिंगण, फणस, आंबा आणि लांगळी यांच्या सुंदर जंगलात तो शिरला.
मन्दारकाननं रम्यं वामं कृत्वा च सत्वरम् । दृष्ट्वा कुन्दवनं रम्यं संप्राप्य मधुकाननम्
मंदाराचं रम्य जंगल डाव्या बाजूला ठेवून, सुंदर कुंदाचं वन पाहत, तो लवकरच मधूकाच्या सुंदर जंगलात पोहोचला.
पुंस्कोकिलानां शब्देन मधुरेण समन्वितम् । मधुव्रतसमूहानां मधुरध्वनिबूरितम्
त्या ठिकाणी नर कोकिळांचा गोड आवाज आणि मधमाशांच्या गूंजांनी सगळं वातावरण भरून गेलं होतं.
वन्यवृक्षैः परिवृतं माध्वीकाधारमीप्सितम् । वातेन वन्यबुष्पाणां वरितः सुरभीकृतम्
रानवृक्षांनी वेढलेलं, मधासाठी हवं असलेलं, रानफुलांच्या सुवासिक वाऱ्याने दरवळलेलं ते ठिकाण खूपच मोहक होतं.
तद्दृष्ट्वा राजमार्गेण यशोदोक्तेन सांप्रतम् । ययौ शीघ्रं निरुद्विग्निं रहस्यं बदरीवनम्
ते पाहून, यशोदेने सांगितलेल्या राजमार्गाने तो घाईने आणि शांतपणे, गुप्त बोरांच्या बागेत गेला.
श्रीफलानां च निम्बार्नां नारिङ्गाणां वनं तथा । पद्मानां करवीराणां तुलसीनां च काननम्
त्याने श्रीफळ, निम्ब, नारिंगा, कमळ, करवीर आणि तुळशी यांच्या बागा पाहिल्या.
दृष्टवा रक्तिमवर्णं च सुपक्वफलमीप्सितम् । तदेव वामतः कृत्वा विवेश कदलीवनम्
त्याने लालसर, पूर्णपणे पिकलेली हवीहवीशी फळं पाहिली आणि ती डावीकडे ठेवून केळीच्या बागेत शिरला.
अतीव निर्जने रम्ये ददर्श राधिकाश्रमम् । मणीन्द्राणां च प्राकारं परिखादुर्गवेष्टितम्
एक अत्यंत सुंदर आणि एकांत जागी त्याने राधिकेचं आश्रम पाहिलं, जो मौल्यवान रत्नांच्या भिंतींनी आणि खंदकाने वेढलेला होता.
अत्यगम्यं रिपूणां च मित्राणां सुगमं सुखम् । गोप्यं संकेतमार्गं च रक्षकैः परिरक्षितम्
ते शत्रूंना अगम्य, पण मित्रांना सहज आणि सुखद होतं; गुप्त भेटीचा मार्ग रक्षकांनी राखला होता.
नानाचित्रविचित्राढ्यं निर्मितं विश्वकर्मणा । मणीन्द्रमुक्तामाणिक्यहीरहारोज्ज्वलं परम्
त्यात अनेक सुंदर आणि रंगीबेरंगी सजावट होती, विश्वकर्म्याने बांधलेलं होतं, आणि ते रत्न, मोती, माणिक, सोन्याच्या हारांनी झगमगत होतं.
रत्नेन्द्रसाररचितं रत्नस्तम्भैः सुशोभितम् । रत्नसोपानसंसक्तमन्दिरेण मनोहरम्
ते उत्तम रत्नांनी बनवलेलं, रत्नांच्या खांबांनी सजलेलं, आणि रत्नांच्या पायऱ्यांनी जोडलेल्या सुंदर महालाने मन मोहून टाकत होतं.
अमूल्यरत्नखचितं कलशैः परिशोभितम् । वाह्निशुद्धांशुकाभिश्च पताकाभिः परिष्कृतम्
मूल्यवान रत्नांनी मढवलेलं, शुभ कलशांनी सजलेलं, आणि अग्निपरिक्षित शुद्ध रेशमी पताकांनी सुशोभित असं ते होतं.
सद्रत्नदर्पणोत्कृष्टं चर्चितं श्वेतचामरैः । ददर्श सिंहद्वारं च युक्तं रत्नकपाटकैः
उत्तम रत्नांच्या आरशांनी शोभलेलं, पांढऱ्या चामरांनी पुुसलेलं, आणि रत्नजड दरवाज्यांसह सिंहद्वार त्याने पाहिलं.
द्वारोपरि विचित्रं च रम्यं वृन्दावनं वनम् । कदम्बकाननं रम्यं तद्वास्त्रहरणादिकम्
द्वाराच्या वरती सुंदर आणि अद्भुत असं वृंदावन होतं, तिथे रम्य कदंबाचं जंगल होतं, जिथे वस्त्रहरण आणि इतर लीला घडल्या.
विश्वकर्मविरचितं सुरम्यं रासमण्डलम् । नानारत्नकुटीरं च गोपगोपीसमन्वितम्
विश्वकर्म्याने घडवलेले, सुंदर असे रासमंडळ, विविध रत्नांनी सजवलेली मंडपे, आणि गवळ्यांसह गोपींनी भरलेले होते.
रक्षितं गोपिकालक्षैर्वेत्रहस्तैर्मनोहरैः । स्वच्छन्दाचरणैः शश्वदमितैर्बलिभिर्मुदा
असंख्य गोपींनी, हातात सुंदर काठी घेऊन, आनंदाने आणि मुक्तपणे वावरणाऱ्या, नेहमीच भक्तीने तल्लीन असलेल्या, त्या जागेचे रक्षण केले होते.
तद्द्वारं पुरतो दृष्ट्वा विलङ्क्य च जगाम् सः । द्वितीयं द्वारमुल्लङ्घ्य तस्मादुत्तममीप्सितम्
त्याने समोरचे द्वार पाहिले आणि ते ओलांडून पुढे गेला; दुसरे द्वार पार करून, त्यापुढे असलेले उत्तम द्वार शोधू लागला.
द्वारं चतुर्थं संप्राप्य सर्वस्माच्च विलक्षणम् । तत्पश्चात्पञ्चमं द्वारं ददर्श चित्रमुत्तमम्
चौथे द्वार गाठले, जे इतर सर्वांपेक्षा वेगळे होते; त्यानंतर त्याने पाचवे, अद्भुत आणि सुंदर द्वार पाहिले.
द्वारषट्कं च प्रययौ सर्वत्र रुचिरं परम् । रामरावणयोर्युद्धं भित्तिचित्रं मनोहरम्
त्याने सहा द्वारे पार केली, सर्वत्र तेजस्वी आणि मनोहारी होती; भिंतींवर राम आणि रावण यांच्या युद्धाची सुंदर चित्रे रंगवलेली होती.
दशावतारं विष्णोश्च कृत्रिमं रासमण्डलम् । यमुनाजलकेलिं च रचितां विश्वकर्मणा
विष्णूंच्या दहा अवतारांची, रासमंडळाची आणि यमुनातल्या जलक्रीडेची कलात्मक चित्रे, विश्वकर्म्याने साकारलेली होती.
गोपिकानां सहस्रेणा षष्ठं द्वारं च रक्षितम् । रत्नेन्द्रसारनिर्माणभूषणैर्भूषितेन च
सहावे द्वार हजारो गोपींनी राखले होते, त्या उत्तम रत्नांनी आणि मौल्यवान दगडांनी सजलेली होती.
सद्रत्नदण़्डहस्तेन हीरकैर्भूषितेन च । मणीन्द्रमुक्तामाणिक्यहीरहारान्वितेन च
त्यांच्या हातात सुंदर रत्नजडित काठ्या, अंगावर हिरा घातलेले, आणि उत्तम रत्ने, मोती, माणिक, हिरे यांच्या माळा घातलेल्या होत्या.
माधवी तत्प्रधाना सा पप्रच्छ सांप्रतं शिवम् । ददौ प्रत्युत्तरं सर्वं क्रमेण च स उद्धवः
त्यांच्या प्रमुख माधवीने त्या वेळी शांतपणे विचारले; उद्धवाने तिला सर्व उत्तरं एकामागोमाग दिली.
गत्वा विज्ञापयामास राधाप्रियसखीगणम् । सा माधवी महाहृष्टा तत्र संस्थाप्य तं मुदा
माधवी आनंदाने राधेच्या प्रिय सखींकडे गेली आणि त्यांना सांगितले; मग तिने उद्धवाला तिथे घेऊन जाऊन आनंदाने बसवले.
श्रुत्वा मङ्गलवार्तां च राधाप्रियसखीगणैः । कृत्वा शङ्खध्वनिं घण्टामृदङ्गपटहस्वनम्
राधेच्या प्रिय सखींकडून शुभवार्ता ऐकून, त्यांनी शंख, घंटा, मृदंग आणि ढोल वाजवले.
कृत्वा निर्मञ्छनं शीघ्रमुद्धवं प्रियमागतम् । हृष्टा प्रवेशयामास राधाभ्यन्तरमुत्तमम्
लवकरच स्वागताची विधी करून, त्यांनी आनंदाने प्रिय उद्धवाला राधेच्या सुंदर अंतरगृहात नेले.
अमूल्यरत्ननिर्माणं गत्वा मन्दिरमुत्तमम् । ददर्श पुरतो राधां कुह्वा चन्द्रकलोपमाम्
अमूल्य रत्नांनी बनवलेल्या भव्य महालात प्रवेश करून, त्याने समोर राधेला पाहिले, ती मंद हसत होती, चंद्रकोरीसारखी शोभत होती.
सुपक्वपद्मनेत्रां च शयानां शोकमूर्च्छिताम् । रुदतीं रक्तवदनां विल्ष्टां च त्यक्तभूषणाम्
तिचे डोळे उमललेल्या कमळासारखे, ती शोकाने बेशुद्ध पडली होती, रडत होती, चेहरा लाललेला, केस विस्कटलेले, आणि दागिने काढून ठेवलेले.