गङ्गां च मनसि ध्यात्वा दिमीशं तं महेश्वरम् । प्रजगामोद्धवश्चैव दृष्ट्वा मङ्गलमूचकम्
मनात गंगा आणि महेश्वर यांचे ध्यान करून, उद्धवाने शुभ शकुन पाहत मार्गक्रमण केले.
शुश्राव दुंदुभिं घण्टानादं शङ्खध्वनिं तथा । हरिशब्दं च संगीतं शुश्राव मङ्गलध्वनिम्
त्याने ढोल, घंटा, शंखाचा आवाज, हरिनामाचा गजर आणि मंगल संगीत ऐकले.
पतिपुत्रवतीं साध्वीं प्रदीपं माल्यदर्पणम् । परिबूर्णतमं कुम्भं दधिलाजफलानि च
त्याने पती-पुत्र असलेली सती स्त्री, दिवा, हार, आरसा, भरलेला कलश आणि दही, लाह्या, फळे यांची ओटी पाहिली.
दूर्वाङ्कुरं शुक्लधान्यं रजतं काञ्चनं मधु । ब्राह्मणानां समूहं च कृष्णसारं वृषं घृतम्
त्याला दुर्वा, पांढरे धान्य, चांदी, सोने, मध, ब्राह्मणांचा समूह, कृष्णमृग, वृषभ आणि तूप दिसले.
सद्योमांसं गजेन्द्रं च नृपेन्द्रं श्वेतघोटकम् । पताकां नकुलं चाषं शुक्लं पुष्पं च चन्दनम्
त्याने ताजं मांस, मोठा हत्ती, राजा, पांढरा घोडा, पताका, मुंगूस, श्यामा पक्षी, पांढरी फुलं आणि चंदन पाहिलं.
दृष्ट्वैवं पथि कल्याणं प्राप वृन्दावनं वनम् । ददर्श पुरतो वृक्षं भाण्डीरे वटमक्षयम्
अशा शुभ शकुनांचा अनुभव घेत, तो वृंदावनाच्या वनात पोहोचला आणि त्याच्या पुढे भांडीरचा अमर वडाचा वृक्ष पाहिला.
स्निग्धपर्ण रक्तवर्ण पुण्यदं तीर्थमीप्सितम् । सुवेषान्बालकांश्चैव रत्नभूषणभूषितान्
त्याने त्या झाडाची कोवळी, लालसर पाने, पवित्र आणि इच्छित तीर्थस्थान पाहिलं, तसेच रत्नांनी सजलेली मुले पाहिली.
वदतो बलकृष्णेति रुदतश्च शुचाऽन्वितान् । तानाश्वास्य ययौ दूरं प्रविश्य नगरं मुदा
कोणी 'बाळकृष्णा' म्हणून हाक मारत होते, तर काही दु:खाने रडत होते; त्यांना धीर देऊन तो आनंदाने पुढे जाऊन नगरात गेला.
ददर्श नन्दशिबिरं रचितं विश्वकर्मणा । मणिरत्नविनिर्माणं मुक्तामाणिक्यहीरकैः
त्याने विश्वकर्म्याने बांधलेलं, मणी-रत्नांनी सजलेलं, मोती, माणिक, हिरा यांनी अलंकृत नंदाचं छावणी पाहिली.
परिच्छन्नं मनोरम्यं सद्रत्नकलशान्वितम् । द्वारं चित्रं विचित्राढ्यं दृष्ट्वा च प्रविवेश सः
ती छावणी बंदिस्त, रमणीय आणि रत्नमय कलशांनी युक्त होती; सुंदर आणि देखणं द्वार पाहून तो आत गेला.
अवरुह्य रथात्तूर्ण तस्थौ तत्प्राङ्गणे मुदा । यशोदा रोहिणी शीघ्रं पप्रच्छ कुशलं परम्
रथातून पटकन उतरून ती आनंदाने त्या अंगणात उभी राहिली. यशोदा लगेच रोहिणीला प्रेमाने विचारू लागली, 'तुमचं सगळं ठीक आहे ना?'
आसनं च जलं गां च मधुपर्कं ददौ मुदा । क्व नन्दः क्व बलः कृष्णः सत्यं तत्कथयोद्धव
तिने हसत-हसत आसन, पाणी, गाय आणि पारंपरिक स्वागतासाठी मधुपर्क दिला. मग विचारलं, 'नंदा कुठे आहे? बलराम आणि कृष्ण कुठे आहेत? खरेखुरे सांग, उद्धवा.'
उद्धवः कथयामास सर्व भद्रं क्रमेण च । सार्धं च बलकृष्णाभ्यां नन्दः सानन्दपूर्वकम्
उद्धवाने सगळं नीट-नीट सांगितलं, आणि त्यांना सर्वजण सुखरूप आहेत असं आश्वासन दिलं. नंदा, बलराम आणि कृष्ण सगळे आनंदात आहेत, असंही सांगितलं.
आयास्यति विलम्बेन कृष्णोपनयनावधि । युष्माकं कुशलं तत्वं विज्ञाय विधिपूर्वकम्
तो थोड्या वेळाने, कृष्णाच्या उपनयनाच्या वेळी येईल. तुमचं कुशल आणि परिस्थिती समजून, तो योग्य वेळी येईल.
अहं यास्यामि मथुरां यशोदे शृणु सांप्रतम् । श्रृत्वा मङ्गलवार्ता च यशोदा रोहिणी मुदा
आता मला मथुरेला जावं लागेल, यशोदे, ऐक. ही शुभ बातमी ऐकून यशोदा आणि रोहिणी दोघीही आनंदित झाल्या.
ब्राह्मणाय ददौ रत्नं सुवर्णं वस्त्रमीप्सितम् । उद्धवं भोजयामास मिष्टान्नं च सुधोपमम्
तिने ब्राह्मणाला मौल्यवान रत्न, सोनं आणि हवे तसे वस्त्र दिलं. उद्धवाला अत्यंत स्वादिष्ट, अमृताहून गोड जेवण वाढलं.
मणिश्रेष्ठं च रत्नं च ददौ तस्मै च हीरकम् । वाद्यं च वादयामास भद्रं नानाविधं तथा
तिने त्याला उत्तम रत्ने, मौल्यवान हिरे आणि एक हिरा दिला. वेगवेगळ्या प्रकारचं वाद्य वाजवलं गेलं, आणि सर्वत्र आनंद पसरला.
ब्रह्मणान्भोजयामास कारयामास मङ्गलम् । वेदाश्च पाठयामास परमानन्दपूर्वकम्
तिने ब्राह्मणांना जेवायला घातलं आणि मंगलकार्य केलं. वेदांचे पठण मोठ्या आनंदाने करण्यात आलं.
शंकरं पूजयामास विप्रद्वारा परं विभूम् । नानोपहारैर्नैवेद्यैः पुष्पधूपप्रदीपकैः
तिने ब्राह्मणांच्या हस्ते शंकराची पूजा केली, विविध उपहार, नैवेद्य, फुलं, धूप आणि दिव्यांनी पूजा केली.
चन्दनैर्वस्त्रताम्बूलैर्मधुगव्यघृतादिभिः । भवानीं पूजयामास श्रीवृन्दारण्यदेवताम्
चंदन, वस्त्र, तांबूल, मध, दूध, तूप आणि इतर वस्तूंनी तिने भवानीची, म्हणजेच पवित्र वृंदावनातील देवीची पूजा केली.
षोडशोपचारैर्द्रव्यैर्बलिभिर्विविधैर्मुने । महिषाणां शते शुद्धं छागालानां सहस्रकम्
सोळा प्रकारच्या उपचारांनी आणि विविध भेटवस्तूंनी, हे मुनी, तिने शंभर शुद्ध म्हशी आणि हजार बकऱ्या दिल्या.
मेषाणामयुतं शुद्धं युक्तमादाय पञ्चकम् । ब्राह्मणेभ्यः स्वर्णशतं धेनुनां च शतं तथा
तिने दहा हजार शुद्ध मेंढ्या, पाच-पाचच्या जोड्या, शंभर सोन्याच्या वस्तू आणि शंभर गायी ब्राह्मणांना दिल्या.
प्रददौ दक्षिणां तूर्ण कृष्णकल्याणहेतवे । उद्धवं पूजयामास सादरं च पुनः पुनः
कृष्णाच्या कल्याणासाठी तिने पटकन या सर्व वस्तू दक्षिणा म्हणून दिल्या. उद्धवाचे वारंवार आदराने स्वागत केले.
समाश्वास्य यशोदां च रोहिणीं गोपबालकान् । वृद्धान्गोपालिकाः सर्वाः प्रययू रासमण्डलम्
यशोदा, रोहिणी, गोपाळ मुले आणि सर्व वयोवृद्ध गोपिकांना धीर दिला. मग त्या सगळ्या रासमंडळाकडे गेल्या.
ददर्श रासं रुचिरं चन्द्रमण्डलवर्तुलम् । श्रीरामकदलीस्तम्भशतकैरुपशोभितम्
तिने सुंदर, चंद्राच्या गोलासारखा रास पाहिला, जो श्रीराम आणि केळीच्या शेकडो खांबांनी सजवलेला होता.
युक्तैश्च स्निग्धवसनैश्चन्दनानां च पल्लवैः । पट्टसूत्रनिबद्धैश्च श्रीयुक्तमाल्यजालकैः
मऊ वस्त्रांनी, ताज्या चंदनाच्या पानांनी, रेशमी दोऱ्यांनी बांधलेल्या फुलांच्या माळांनी आणि संपत्तीने तो रास सजवलेला होता.
दधिलाजफलैः पट्टैः पुष्पैर्दूर्वाङ्कुरैरपि । चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमैः परिसंस्कृतम्
दही, लाह्या, फळं, रेशमी वस्त्रं, फुलं, दुर्वा आणि चंदन, अगर, कस्तुरी, केशर यांच्या सुगंधाने तो रास सजवला होता.
वेष्टितं सक्षितं यत्नाद्गोपिकानां त्रिकोटिभिः । त्रिलक्षैः सुन्दरै रम्यैः संसक्तं रतिमन्दिरैः
तीन कोटी गोपिकांनी, तीन लक्ष सुंदर रमणीय गोपिकांनी आणि प्रेममंदिरांनी तो रास जपला व सजवला होता.
लक्षगोपैः परिवृतं कृष्णागमनशङ्कितैः । यमुनां दक्षिणां कृत्वा प्रययौ मालतीवनम्
शंभर हजार गवळ्यांनी वेढलेला, श्रीकृष्ण येईल की नाही या काळजीत असलेला तो, यमुनेच्या दक्षिण काठावरून जाऊन माळतीच्या बागेत पोहोचला.
चन्दनानां चम्पकानां यूथिकानां तथैव च । केतकीमाधवीनां च वनं कृत्वा प्रदक्षिणम्
चंदन, चंपा, जुई, केतकी आणि माधवी यांच्या फुलांच्या बागेभोवती त्याने प्रदक्षिणा घातली.