नित्यं सुरार्चनं कृत्वा दाम्भिको ज्ञानदुर्बलः । गुरुं च नार्चयेद्भक्त्या तस्मै नान्नं ददाति यः
जो नेहमी देवांची पूजा दांभिकपणे करतो आणि ज्ञानात दुर्बल आहे, गुरुची भक्तीने पूजा करत नाही, आणि त्याला अन्न देत नाही—
स भवेद्देलो दुःखी देवशापेन पातकी । नित्यं सुरार्चनं कृत्वा दाम्भिको ज्ञानदुर्बलः
तो देवल होतो, दुःखी राहतो, देवांच्या शापामुळे पापी बनतो; नेहमी देवांची पूजा दांभिकपणे करतो आणि ज्ञानात दुर्बल असतो.
पूचाफलं न लभते देवद्रोही स दारुपाः । दीपनिर्वाणकर्ता च खद्योल सप्तचन्मसु
देवांचा द्वेष करणारा आणि लाकडाचा बनलेला मनुष्य पूचाफळाचे फळ मिळवत नाही; दिवा विझवणारा सात जन्मांसाठी खड्योल होतो.
अतीव मत्स्यलब्धश्चाप्यनैवेद्यं च खादति । स भवेन्मत्स्यरङ्गश्च मार्जरिः सप्तजन्मसु
खूप मासे पकडणारा आणि देवांना न अर्पण केलेले अन्न खाणारा, तो सात जन्मांसाठी माशासारखा शरीर असलेला आणि मांजर होतो.
गोणीहर्ता कपोतश्च मालाहर्ता विहंगमः । चटको धान्यचोरश्च मांसचोरश्च कुंजरः
गोणी चोरणारा कपोत होतो; माळ चोरणारा पक्षी होतो; धान्य चोरणारा चटक होतो; मांस चोरणारा हत्ती होतो.
कविः प्रहर्ता विदुषां माण्ड्रकः सप्तजन्मसु । असत्कविर्ग्रामविप्रो नकुलः सप्तजन्मसु
विद्वानांवर हात उचलणारा कवी सात जन्मांसाठी मांद्रक होतो; खोटा कवी आणि गावातील ब्राह्मण सात जन्मांसाठी मुंगूस होतात.
कुष्ठी भवेच्च जन्मैकं कृकलासस्त्रिजन्मसु । जन्मैकं वरलश्चैव ततो वृक्षपिपीलिका
एक जन्म कुष्ठरोगी, तीन जन्म गिधाड, एक जन्म वरळ, त्यानंतर झाडावर राहणारी मुंगी होतो.
ततः शूद्रश्च वैश्यश्च क्षत्रियो ब्राह्मणस्तथा । कन्याविक्रयकारी च चतुर्वर्णो हि मानवः
नंतर शूद्र, वैश्य, क्षत्रिय आणि ब्राह्मण असे चारही वर्ण मिळतात; कन्या विकणारा मनुष्य चारही वर्णात जन्म घेतो.
सद्यः प्रयाति तामिस्रं यावच्चन्द्रदिवाकरौ । ततौ भवति व्याधश्च मांसविक्रयकारकः
तो लगेचच तामिस्र नरकात जातो, जोपर्यंत चंद्र आणि सूर्य आहेत; नंतर तो शिकारी आणि मांस विकणारा होतो.
ततो व्याधि(धो)र्भवेत्पश्चाद्यो यथा पूर्वचन्मनि । मन्नामविक्रयी विप्रोन हि मुक्तो
यानंतर तो मागील जन्मांप्रमाणे आजारी होतो; पण माझे नाव न विकणारा ब्राह्मण खरोखर मुक्त होतो.
मृत्युलोके च मन्नामस्मृतिमात्रं न विद्यतेः । पश्चाद्भवेत्स गोयोनौ जन्मैकं ज्ञानदुर्बलः
मृत्युलोकात माझे नाव आठवले जात नाही; नंतर तो एक जन्म गाईंच्या जातीत, ज्ञानाने दुर्बल होऊन जन्म घेतो.
ततश्चागस्ततो मेषो महिषः स्प्तचन्मसु । महाचक्री च कुटिलो धर्महीनस्तु मानवः
नंतर शेळी, मग सात जन्मांसाठी म्हैस, मोठा चक्रवर्ती, वाकडा आणि धर्महीन मनुष्य होतो.
जन्मैकं तैलकारश्च कुम्भकालस्तथैव च । मिथ्याकलङ्कवक्ता च देवब्राह्मण निन्दकः
एक जन्म तेल करणारा आणि कुंभार, खोटी बदनामी करणारा आणि देव- ब्राह्मणांची निंदा करणारा होतो.
स भवेत्स्वर्णकारश्च रजकः सप्तजन्मसु । ब्राह्मणक्षत्रविट्शूद्राः कुत्सिताः शौचवर्जिताः
तो सोनार आणि सात जन्मांसाठी धोबी होतो; ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य आणि शूद्र हे तुच्छ आणि शुद्धतेपासून दूर राहतात.
जन्म तेषां मलेच्छयोनौ वर्षाणामयुतं तथा । अतीव कामिनीलुब्धः कामुकः स्त्रीरतः सदा
त्यांचा जन्म दहा हजार वर्षे म्लेच्छांच्या जातीत होतो; जो फारच कामुक, लोभी आणि नेहमी स्त्रियांमध्ये रमणारा असतो.
यक्ष्मग्रस्तो भवेत्सद्यः परत्रापि नपुंसकः । कामतो योषितां श्रोणीस्तनास्ये यश्च पश्यति
तो लगेचच क्षयरोगाने ग्रस्त होतो, पुढच्या जन्मात नपुंसक होतो; जो वासनेने स्त्रियांच्या कंबरे, स्तन आणि तोंडाकडे पाहतो.
स भवेद्दृष्टिहीनश्च परत्रापि नपुंसकः । विप्रोऽभिचारकर्ता च हिंसको ज्ञानदुर्बलः
तो आंधळा होतो आणि पुढच्या जन्मातही नपुंसक राहतो; जादूटोणा करणारा, हिंसक आणि ज्ञानाने दुर्बल ब्राह्मण होतो.
यात्येवमन्धतामिस्रं वर्षाणामयुतं तथा । तदा भवति दैवज्ञोऽप्यग्रदानी च दुर्मतिः
तो दहा हजार वर्षे अंधतामिस्र नरकात जातो; नंतर तो ज्योतिषी, काहीही प्रथम न देणारा आणि वाईट मनाचा होतो.
ततः शूद्रो भवेद्विप्रो भोगेन कर्मणस्तथा । शास्त्रज्ञाता च दैवज्ञो मिथ्या वदति लोभतः
नंतर शूद्र भोग आणि कर्माने ब्राह्मण होतो; शास्त्र जाणणारा आणि ज्योतिषी लोभाने खोटे बोलतो.
स भवेच्च ध्रुवं ज्येष्ठी वानरः सप्तजन्मसु । अनेकजन्मतपसा भारते ब्राह्मणो भवेत्
तो नक्कीच सात जन्मांसाठी माकड होतो; अनेक जन्मांच्या तपश्चर्येनंतर भारतात ब्राह्मण होतो.
सुबुद्धिरतिधर्मिष्ठो धर्महीनश्च पातकी । स्वधर्मनिरतो विप्रः परमाच्च हुताशनात्
ज्याचं बुद्धी चांगली आहे तो फारच धर्मशील असतो, आणि ज्याच्यात धर्म नाही तो पापी असतो. आपला कर्तव्य करत राहणारा ब्राह्मण अग्नीपेक्षाही श्रेष्ठ आहे.
पवित्रश्चातितेजस्वी तस्मद्भीताः सुराः सदा । नदीषु च यथा गङ्गा तीर्थेषु पुष्करं यथा
तो पवित्र आणि तेजस्वी असतो, म्हणूनच देवता त्याला नेहमी घाबरतात, जसं नद्यांमध्ये गंगा आणि तीर्थांमध्ये पुष्कर श्रेष्ठ आहे.
पुरीषु च यथा काशी यथा ज्ञानिषु शंकरः । शास्त्रेषु च यथा वेदा यथाऽश्वत्थश्च पादपे
जसं शहरांमध्ये काशी, ज्ञानी लोकांमध्ये शंकर, शास्त्रांमध्ये वेद आणि झाडांमध्ये अश्वत्थ श्रेष्ठ आहे.
मम पूजा तपस्यासु व्रतेष्वनशनं यथा । तथा जातिषु सर्वासु ब्राह्मणाः श्रेष्ठ एव च
माझ्या पूजा आणि तपामध्ये जसं उपवास श्रेष्ठ आहे, तसंच सर्व जातींमध्ये ब्राह्मणच खरा श्रेष्ठ आहे.
विप्रणदेषु तीर्थानि पुण्यानि च व्रतानि च । विप्रपादरजः शुद्धं पापव्याधिविमर्दनम्
ब्राह्मणांमध्येच पवित्र तीर्थं आणि पुण्य व्रतं असतात; ब्राह्मणांच्या पायांची धूळ पवित्र असून ती पाप आणि रोग दूर करते.
शुभाशीर्वचनं तेषां सर्वकल्याणकारणम् । एतत्ते कथितं तात विपाकः कर्मणामहो
त्यांचे शुभाशीर्वाद सर्व कल्याणाचे कारण असतात; हे प्रिय, मी तुला कर्माचा परिणाम सांगितला.
यथाश्रुतं यथाज्ञातं तदशेषं निणामय। शुत्वा धर्मविपाकं च वाचकाय सुवर्णकम्
जसं ऐकलं आणि समजलं तसंच पूर्णपणे समजावं; धर्माचा परिणाम ऐकल्यावर वाचकाला सोनं द्यावं.
दद्यात्तस्मै च रौप्यं च वस्त्रं ताम्बूलमेव च । सुवर्णशतकं दद्यात्सद्यो देही च गोकुलम्
त्याला चांदी, वस्त्र आणि तांबूलही द्यावं; शंभर सोन्याच्या वस्तू आणि गोळाही त्वरित द्याव्यात.
अथ षडशीतितमोऽध्यायः नन्द उवाच केदारकन्याप्रस्तावात्कथितं कर्मकीर्तनम् । कृत्यास्त्रीणां प्रसङ्गेन तद्व्यासेन वद प्रभो
आता छपन्नाव्या अध्यायाची सुरुवात. नंद म्हणतो: केदाराच्या कन्येच्या कथेमुळे कर्माची महती सांगितली गेली; स्त्रियांच्या कर्तव्याच्या संदर्भाने, प्रभो, ते व्यासाच्या माध्यमातून सांग.
केदारकन्या सा का वा को वा केदारभूपतिः । कस्य वंशेचतज्जन्म तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
केदाराची कन्या कोण आहे, ती कोण, आणि केदारराज कोण? ती कोणत्या वंशात जन्मली? कृपया ते मला सांग.