स भवेन्नक्रजातिश्च कच्छपश्च त्रिजन्मसु । वृथा मांसं च यो भुङ्क्ते मत्स्यलुब्धश्च ब्राह्मणः
तो माणूस मगर होतो आणि तीन जन्म कासव होतो; जो ब्राह्मण व्यर्थ मांस खातो आणि मासांवर लोभी असतो.
भुङ्क्ते मांसमदत्तं च स मीनश्च मृगो भवेत् । वर्षाणां च सहस्रं च तात भुक्त्वा च किल्बिषम्
जो मांस दिले नाही तरी खातो, तो मासा किंवा हरिण होतो; आणि हजार वर्षे पाप भोगून राहतो.
कर्मभोगाच्छुचिर्भूत्वा स पुनर्ब्राह्मणो भवेत् । एकादशीविहीनश्च ब्राह्मणः पतितोभवेत्
कर्माचे फळ भोगून, शुद्ध झाल्यावर तो पुन्हा ब्राह्मण होतो; पण जो ब्राह्मण एकादशी पाळत नाही, तो पतित होतो.
भक्ष्यस्य द्विगुणं दत्त्वा तेन पापेन मुच्यते । मम जन्मदिने चैव यो भुङ्क्ते मानवोऽधमः
दुप्पट अन्न दान केल्याने तो त्या पापातून मुक्त होतो; पण जो माझ्या जन्मदिनी खातो, तो नीच मनुष्य—
त्रैलोक्यजनितं पापं सोऽपि भुङ्क्ते न संशयः । भुक्त्वा च नरकं सर्वं पश्चाच्चण्डालतां व्रजेत्
तीनही लोकांतून निर्माण झालेलं पाप तो नक्कीच भोगतो, यात शंका नाही. नरकातली सगळी यातना भोगून, नंतर तो चांडाळ म्हणून जन्म घेतो.
एवं च शिवरातौ च श्रीरामनवमीदिने । उपवासासमर्थश्च हविष्यान्नं समाचरेत्
शिवरात्री किंवा श्रीरामनवमीच्या दिवशी जर उपवास करणं शक्य नसेल, तर हविष्य अन्न घ्यावं.
ततोऽशक्तो दुर्बलश्च भोजयेद्ब्राह्मणानपि । कृत्वा महोत्सवं पुण्यं मदीयं पातकाच्छुचिः
जर तो दुर्बळ असेल किंवा अशक्त असेल, तर ब्राह्मणांना जेवू घालावं. मोठा उत्सव साजरा करून, माझ्या पापांतून तो शुद्ध होतो.
तस्माद्यत्नेन कर्तव्यं नामसंकीर्तनं मम । गृध्रः कोटिसहस्राणि शतजन्मानि सूकरः
म्हणून माझ्या नावाचा जप मन लावून करावा. गिधाड म्हणून कोटी जन्म, डुक्कर म्हणून शंभर जन्म मिळतात—
श्वापदः शतजन्मानि कुह्वां च निशि भोजनात् । अदीक्षितो द्विजश्चैव शङ्खश्चिल्लः
शंभर जन्म हिंस्र प्राणी, रात्री जेवण केल्यामुळे घुबड, दीक्षा न घेतलेला द्विज, आणि शंखात राहणारा किडा—
अनुद्वाही द्विजश्चैव राजहंसो भवद्ध्रुवम् । चित्रवस्त्रापहारी च मयूरश्च त्रिजन्मसु
लग्न न करणारा द्विज नक्कीच राजहंस होतो; रंगीत वस्त्र चोरल्यास तीन जन्म मोर म्हणून जन्म मिळतो.
तेजःपत्रापहारी च भवेत्कारण्डवश्चिरम् । सुराणां प्रतिमाचोरोऽप्यन्धश्च सप्तचन्मसु
तेजाचा पत्ता चोरल्यास तो बराच काळ कारण्डव बदक होतो; देवांच्या मूर्ती चोरल्यास किंवा आंधळा असल्यास, सात जन्म तसाच राहतो.
दरिद्रो व्याधियुक्तश्च बधिरश्चापि कुब्जकः । स्त्रीतैलमधुमांसानि रवौ वा पञ्चपर्वसु
तो गरीब, आजारी, बहिरा किंवा कुबडा होतो; जो रविवारी किंवा पंचपर्वाच्या दिवशी स्त्रियांचं तेल, मध किंवा मांस खातो—
सेवते यो महामूढो वज्रदंष्ट्रं व्रजेद्ध्रुवम् । पातकी दुःखितस्तत्र वर्षाणां च सहस्रकम्
तो मोठा मूढ नक्कीच वज्रदंत असलेल्या रानडुकराचा जन्म घेतो; पापी तिथे हजार वर्षं दुःख भोगतो.
ततो भवति म्लेच्छश्च चाण्डालः सप्तजन्मसु । व्यावियुक्तस्ततः शूद्रो ब्राह्मणश्च ततः शुचिः
नंतर तो सात जन्म म्लेच्छ आणि चांडाळ होतो; त्यानंतर वेगळा होऊन शूद्र जन्म घेतो, आणि मग शुद्ध ब्राह्मण होतो.
तस्माद्यत्नान्न भोक्तव्यं भारते धर्मभीरुणा । ब्राह्मणं च सुरं दृष्ट्वा न नमेद्यो नराधमः
म्हणून धर्माला घाबरणाऱ्याने भारतात जेवण करू नये; ब्राह्मण किंवा देव दिसल्यावर नीच माणसाने वाकायचं विसरू नये.
यावज्जीवनपर्यन्तमशुचिर्यवनो भवेत् । अभ्युत्थानं न कुरुते दृष्ट्वा चाऽऽगतब्राह्मणम्
जोपर्यंत तो जगतो, तो अशुद्ध आणि यवन राहतो, जर आलेल्या ब्राह्मणाला पाहून उठत नाही.
स भवेद्ब्रह्मघाती च सप्तजन्मसु निश्चितम् । शिवद्वेषी कुक्कुटश्च देवलः सप्तजन्ममु
तो नक्कीच सात जन्म ब्रह्महत्यारा होतो; शिवाचा द्वेष करणारा कोंबडा होतो, आणि देवल सात जन्म घेतो.
पितृदेवान्चनं हन्ति वेदोक्तं ज्ञानदुर्बलः । स याति नरमं पापी वर्षाणां च सहस्रकम्
जो पितर किंवा देवांना मारतो, किंवा वेदज्ञानात दुर्बल आहे, तो पापी हजार वर्ष नरकात जातो.
ततश्च रौरवं भुक्त्वा तीर्थकाकस्त्रिचन्मसु । त्रिजन्मसु शृगालश्च तीर्थे भुङ्क्ते शवं व्रज
नंतर रौरव नरक भोगून, तो तीन जन्म तीर्थावर कावळा होतो; तीन जन्म तीर्थावर प्रेत खाणारा कोल्हा होतो.
त्रिजन्मसु भवेत्सोऽपि तीर्थेषु शवरक्षकः । शवानां करमादत्ते कर्मणा कृतपातकी
तीन जन्म तो तीर्थस्थळी प्रेतांचा रक्षक होतो; आपल्या कर्मामुळे पापी प्रेतांचा हात धरतो.
नित्यं सुरार्चनं कृत्वा दाम्भिको ज्ञानदुर्बलः । गुरुं च नार्चयेद्भक्त्या तस्मै नान्नं ददाति यः
जो नेहमी देवांची पूजा दांभिकपणे करतो आणि ज्ञानात दुर्बल आहे, गुरुची भक्तीने पूजा करत नाही, आणि त्याला अन्न देत नाही—
स भवेद्देलो दुःखी देवशापेन पातकी । नित्यं सुरार्चनं कृत्वा दाम्भिको ज्ञानदुर्बलः
तो देवल होतो, दुःखी राहतो, देवांच्या शापामुळे पापी बनतो; नेहमी देवांची पूजा दांभिकपणे करतो आणि ज्ञानात दुर्बल असतो.
पूचाफलं न लभते देवद्रोही स दारुपाः । दीपनिर्वाणकर्ता च खद्योल सप्तचन्मसु
देवांचा द्वेष करणारा आणि लाकडाचा बनलेला मनुष्य पूचाफळाचे फळ मिळवत नाही; दिवा विझवणारा सात जन्मांसाठी खड्योल होतो.
अतीव मत्स्यलब्धश्चाप्यनैवेद्यं च खादति । स भवेन्मत्स्यरङ्गश्च मार्जरिः सप्तजन्मसु
खूप मासे पकडणारा आणि देवांना न अर्पण केलेले अन्न खाणारा, तो सात जन्मांसाठी माशासारखा शरीर असलेला आणि मांजर होतो.
गोणीहर्ता कपोतश्च मालाहर्ता विहंगमः । चटको धान्यचोरश्च मांसचोरश्च कुंजरः
गोणी चोरणारा कपोत होतो; माळ चोरणारा पक्षी होतो; धान्य चोरणारा चटक होतो; मांस चोरणारा हत्ती होतो.
कविः प्रहर्ता विदुषां माण्ड्रकः सप्तजन्मसु । असत्कविर्ग्रामविप्रो नकुलः सप्तजन्मसु
विद्वानांवर हात उचलणारा कवी सात जन्मांसाठी मांद्रक होतो; खोटा कवी आणि गावातील ब्राह्मण सात जन्मांसाठी मुंगूस होतात.
कुष्ठी भवेच्च जन्मैकं कृकलासस्त्रिजन्मसु । जन्मैकं वरलश्चैव ततो वृक्षपिपीलिका
एक जन्म कुष्ठरोगी, तीन जन्म गिधाड, एक जन्म वरळ, त्यानंतर झाडावर राहणारी मुंगी होतो.
ततः शूद्रश्च वैश्यश्च क्षत्रियो ब्राह्मणस्तथा । कन्याविक्रयकारी च चतुर्वर्णो हि मानवः
नंतर शूद्र, वैश्य, क्षत्रिय आणि ब्राह्मण असे चारही वर्ण मिळतात; कन्या विकणारा मनुष्य चारही वर्णात जन्म घेतो.
सद्यः प्रयाति तामिस्रं यावच्चन्द्रदिवाकरौ । ततौ भवति व्याधश्च मांसविक्रयकारकः
तो लगेचच तामिस्र नरकात जातो, जोपर्यंत चंद्र आणि सूर्य आहेत; नंतर तो शिकारी आणि मांस विकणारा होतो.
ततो व्याधि(धो)र्भवेत्पश्चाद्यो यथा पूर्वचन्मनि । मन्नामविक्रयी विप्रोन हि मुक्तो
यानंतर तो मागील जन्मांप्रमाणे आजारी होतो; पण माझे नाव न विकणारा ब्राह्मण खरोखर मुक्त होतो.