शुक्र उवाच शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि गुरवे देहि तारकाम् । शंभोश्च सुरुपुत्राय पौत्राय ब्रह्मणश्च वै
शुक्र म्हणाला – ऐक बाळा, मी तुला सांगतो – तारा आपल्या गुरुला, शंकरपुत्राला आणि ब्रह्माच्या नातवाला दे.
पूजिताय सुरार्णा च देया तस्मै निशापते । प्रियाय तत्प्रिर्यां दत्तवा शीघ्रं त्वं शरणं व्रज
जो देवांचा प्रिय आणि पूज्य असा रात्रस्वामी आहे, त्याला तुझ्या प्रियेला दे; आणि त्वरेने त्याच्या आश्रयाला जा.
गुरुपत्नीं मातृतुल्यां त्यज सद्वचनाद्विधो । कुरु पापक्षयं पापनिवृत्तिस्तु महाफला
गुरुपत्नी ही आईसमान असते, तिला सद्वचनाने सोड; पापाचा नाश कर, कारण पापातून परावृत्त होणे हे फार मोठे फळ देते.
सतीनां गुरुपत्नीर्नां ग्रहणे च बलेन च । ब्रह्महत्यासहस्रार्णां पातकं लभते जनः
जो कोणी गुरुपत्नीला, विशेषतः बलपूर्वक, घेतो, त्याला हजार ब्राह्मणहत्येच्या सम पाप लागते.
कुम्भीपाके च पच्यन्ते यावद्वै ब्रह्मणः शतम् । साम्यं नारायणस्थाने तृणपर्वतयोः सुर
ते लोक कुंभिपाक नरकात ब्रह्मदेवाच्या शंभर जन्मांएवढ्या काळासाठी शिजतात; नारायणाच्या स्थानाशी त्यांची तुलना कधीच होऊ शकत नाही, जशी तृण आणि पर्वताची नसते.
कस्त्वं वत्स हरेः स्थाने कर्मभोगोऽस्ति ब्रह्मणः । नारायणाश्रीताः सर्वे जीविनस्त्रिविधा भवे
तू कोण आहेस, बाळा, हरिच्या स्थानात? कर्माचे फळ ब्रह्मदेवाकडे असते; जे सर्व जीव नारायणाच्या आश्रयाला जातात, ते तिघड्या प्रकारचे होतात.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo भगवन्नन्दसंo ताराहरणेऽशीतितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणातील श्रीकृष्णजन्मखंडातील नारद आणि भगवन्नंद यांच्या संवादात 'तारा हरण' नावाचा ऐंशीवा अध्याय समाप्त झाला.
अथैकाशीतितमोऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाय एतस्मिन्नन्तरे शुक्रः सुरश्रेणीं ददर्श सः । आकाशमार्गादायान्तीं रणशस्त्रास्त्रधारिणीम्
एक्याऐंशीवा अध्याय. श्रीकृष्ण म्हणाले – एवढ्यात शुक्राने आकाशमार्गाने येणाऱ्या, युद्धासाठी शस्त्रास्त्रांनी सजलेल्या देवतांचा समूह पाहिला.
पताकानां त्रिकोटिश्च शतकोटिर्महारथाः । शतकोटिर्गजेन्द्राणां रथानां तच्चतुर्गुणम्
तीस कोटी पताका, शंभर कोटी महाबलवान रथ, शंभर कोटी गजेंद्र आणि त्याच्या चौपट रथ तिथे होते.
अश्वानां तत्छतगुणं समूहं च सुदारुणम् । पदातीनां समूहं च तुरङ्गेभ्यश्च षड्गुणम्
घोड्यांची संख्या त्याच्या शंभरपट होती आणि ती सेना फारच भयंकर वाटत होती. पायदळांची संख्या घोड्यांच्या सहापट होती.
दुंदूभीवाद्यभाण्डानां पञ्चलक्षं तथैव च । पटहानां त्रिलक्षं च डिण्डिमानां द्विलक्षकम्
पाच लाख दुंदुभी आणि वाद्य, तीन लाख पटाह आणि दोन लाख डिंडीम तिथे होते.
ऐरावते महेन्द्रं च श्वेताश्वे धर्ममेव च । कुबेरं वरुणं वह्निं रथस्थं पवनं तथा
एरावतावर बसलेला महेंद्र, पांढऱ्या घोड्यावर धर्म, कुबेर, वरुण, अग्नी आणि आपल्या रथावर पवन तिथे होते.
महिषस्थं यमं चैव स्यन्दनस्थं दिवाकरम् । ईशानं च वृषेन्द्रस्थमनन्तं नागवाहम्
म्हशीवर यम, रथावर सूर्य, वृषभावर ईशान आणि नागावर बसलेला अनंत तिथे होते.
आदित्यांश्च वसून्रुद्रान्सिद्धगन्धर्वाकिन्नरान् । जीवन्मुक्तमुनीनां च समीहं सूर्यवर्चसम्
आदित्य, वसु, रुद्र, सिद्ध, गंधर्व, किन्नर आणि सूर्याप्रमाणे तेजस्वी जीवन्मुक्त ऋषींचा समुदाय तिथे होता.
तान्दृष्ट्वा निर्भयः शुक्रः समाश्वास्य निशाकरम् । सुराणां द्विगुणं सैन्यमाजुहाव व्रजेश्वर
त्यांना पाहून शुक्र निर्भय झाला, त्याने चंद्राला धीर दिला आणि व्रजेश्वरा, देवांची त्याच्या दुप्पट सेना बोलावली.
रत्नमालानदीतीरे हुताशनप्रियाश्रमे । तत्र तस्थौ दैत्यसैन्यं पुण्यक्षीरोदधेस्तटे
रत्नमाळा नदीच्या काठी, अग्नीला प्रिय अशा आश्रमात, पुण्यशाली क्षीरसागराच्या तीरावर दैत्यांची सेना उभी होती.
एतस्मिन्नन्तरे शुक्रः समीपे सरसस्तटे । पुण्याश्रमेऽक्षयवटे सुरसैन्यात्समागतम्
तेव्हाच शुक्र सरोवराच्या काठी, पुण्यवान आश्रमात, अक्षय वटवृक्षाखाली, देवांची सेना एकत्र आलेली पाहिली.
ददर्श वृषभस्थं च शंकरं सर्वंशंकरम् । त्रिशूलपट्टीशधरं व्याघ्रचर्माम्बरं वरम्
त्याने वृषभावर बसलेला, सर्वांमध्ये कल्याण करणारा, त्रिशूल व पट्टा धारण केलेला, वाघाच्या कातडीचे वस्त्र घातलेला, परम शिव पाहिला.
तेजःस्वरूपं परमं भक्तानुग्रहविग्रहम् । सर्दसंपत्प्रदातारं सर्वज्ञं सर्वकारणम्
त्याने तेजस्वी, भक्तांवर कृपा करणारा, सर्व संपत्ती देणारा, सर्वज्ञ, सर्वांचा कारण असलेला परमेश्वर पाहिला.
सर्वेश्वरं सर्वपूज्यं सर्वहूपं सनातनम् । शरणागतदीनार्तं परित्राणपरायणम्
त्याने सर्वांचा स्वामी, सर्वांनी पूज्य, सर्व रूप असलेला सनातन, शरण आलेल्यांना आधार देणारा आणि दुःखींचा रक्षक असा प्रभू पाहिला.
सस्मितं परमात्मानं ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा । संत्रस्तः सहसोत्थाय प्रणनाम पदाम्बुजे
त्याने ब्रह्मतेजाने प्रज्वलित, हसरा, परमात्मा पाहिला. घाबरून तो ताबडतोब उठला आणि त्याच्या चरणांवर नतमस्तक झाला.
ददौ शुभाशिषं तस्मै सुप्रसन्नः परात्परः । रत्नसिंहासने तं च वासयामास सादरम्
परात्पर आणि प्रसन्न प्रभूंनी त्याला शुभाशीर्वाद दिला आणि आदराने रत्नांच्या सिंहासनावर बसवले.
अथ तत्रान्तरे विप्रं पुरतस्तं ददर्श सः । शान्तं स्वयं विधातारं रत्नस्यन्दनमुन्दरम्
तेव्हा त्याने समोर शांत, स्वतः सृष्टीकर्ता, सुंदर रत्नांच्या रथावर बसलेला एक ऋषी पाहिला.
वह्निशुद्धांशुकाधानं रत्नमालाविभूषितम् । प्रसन्नं सुस्मितं शुद्धं जगतामीश्वरं परम्
अग्नीने शुद्ध केलेले वस्त्र परिधान केलेला, रत्नमाळांनी सजलेला, प्रसन्न, हसरा, शुद्ध, जगाचा सर्वोच्च स्वामी असा तो होता.
कर्मणां फलदातारं तपोरूपं तपश्विनाम् । वेदानां जनकं वेदप्रसूं कान्तं मनोहरम्
तो कर्माचे फळ देणारा, तपस्व्यांसाठी तपस्वरूप, वेदांचा जनक, वेदांचा स्त्रोत, सर्वांना प्रिय आणि मनाला भुरळ घालणारा होता.
पुटाञ्जलिस्तदा त्रस्तः प्रणनाम सुरेश्वरम् । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास भक्तितः
घाबरून, हात जोडून त्याने देवांचा स्वामीस वंदन केले. भक्तीने त्याला सुंदर रत्नांच्या सिंहासनावर बसवले.
पूजां चकार भक्त्या च तयोश्चरणपङ्कजे । नोचितं कुशलप्रश्नं तयोः कल्याणमेव च
त्याने भक्तीभावाने त्या दोघांच्या चरणकमळांची पूजा केली, आणि नेहमी विचारायचा कुशलप्रश्न विचारला नाही, फक्त त्यांना शुभाशीर्वाद दिले.
विधाता जगतां नन्द शकाचार्यं पुरस्थितम् । सुनीतिं कथयामास यत्नतः शंमुसंमतः
नंदा, सर्व जगाचा सृष्टीकर्ता, समोर शुकाचार्य उभा आहे हे पाहून, नीट विचारपूर्वक, सज्जनांना मान्य असं उत्तम वर्तनाचं बोलला.
श्रृणु शुक्र प्रवक्ष्यामि तुर्नीतिं शशिनः सुत । लज्जाकारं त्रिजगतां कर्म वेदबहिष्कृतम्
शुक्रा, ऐक, मी तुला चंद्राचा मुलगा म्हणजेच शशिकुमार याने केलेलं वाईट कृत्य सांगतो, जे तीनही लोकांना लाज आणणारं आहे आणि वेदांनी नाकारलेलं आहे.
स्नात्वा गृहोन्मुखीं तारां गुरुपत्नीं पतिव्रताम् । गृहीत्वा शरणापन्नस्त्वयि पापश्च संप्रतम्
स्नान करून, तारा ही आपल्या घरी जाण्यास निघाली, ती गुरुपत्नी आणि पतीव्रता होती; पण आता, तिला घेऊन तो पापी तुझ्या आश्रयाला आला आहे.