धिक्त्वां श्रुत्वा सुरगुरुर्भस्मीभूतं करिष्यति । पुत्राधिकश्च शिष्यश्च प्रियो मत्स्वामिनो भवान्
जर गुरूला हे कळले, तर तो तुला राख करून टाकील; माझ्या पतीला शिष्य हा मुलापेक्षा जास्त प्रिय आहे.
स्वधर्म रक्ष पापिष्ठ मामेवं मातरं त्यज । दास्यामि स्त्रीवधं तुम्यं यदिमां संग्रहीष्यसि
आपला धर्म जप, पापी, मला — तुझ्या आईला — असा सोडून दे; जर तू मला स्वीकारशील, तर मी तुला स्त्रीहत्येचे फळ देईन.
विलङ्ध्य तारावचनं तां च संभोक्तुमुद्यतम् । शशाप तारा कोपेन निष्कामा सा पतिव्रता
ताराने सांगितलेले दुर्लक्ष करून, चंद्र तिला भोगायला निघाला; तेव्हा पतीव्रता आणि निःस्पृह तारा रागाने त्याला शाप दिला.
राहुग्रस्तो घनग्रस्तः पापदृश्यो भवान्भव । कलङ्की यक्ष्मणा ग्रस्तो भविष्यसि न संशयः
तू राहूच्या तावडीत सापडशील, मेघांनी झाकला जाशील, लोकांना वाईट दिसशील; तुझ्या अंगावर डाग पडतील, क्षयरोग होईल — यात शंका नाही.
चन्द्रं शप्त्वा तदा तूर्ण कामदेवं शशाप सा । तेजस्विना केनचित्त्वं भस्मीभूतो भविष्यसि
चंद्राला शाप दिल्यावर, तिने लगेच कामदेवालाही शाप दिला: 'कोणीतरी तेजस्वी पुरुष तुझा भस्म करून टाकेल.'
चन्द्रस्तारां गृहीत्वा च कृत्वाऽपि रमणं व्रज । क्रोडेनिधाय प्रययौ रुदतीं ता शुचाऽन्विताम्
चंद्राने ताऱ्याला घेऊन तिच्याशी रमण केले आणि मग तिला कुशीत धरून, ती दुःखाने रडत असतानाही, तिला घेऊन निघून गेला.
निर्जने निर्जने रम्ये शैले शैले मनोहरे । सरोनदनदीनां च तीरे तीरे मनोहरे
एकांत, रमणीय अशा जागी, सुंदर पर्वतांवर, तलाव आणि नद्यांच्या मनोहारी काठावर,
मधुव्रतपिकोक्ते च पुष्पोद्याने सुपुष्पिते । रम्यायां पुष्पशथ्यायां स रेमे रामया सह
मधमाशी आणि कोकिळा गात असलेल्या फुलांनी बहरलेल्या बगिच्यांत, सुंदर फुलांच्या वाटांवर, तो रामेसोबत रमला.
चदनोक्षितसर्वाङ्गो मधुपानरतः सुरः । सुखसंभोगसंसक्तो बुबुधे न दिवानिशम्
संपूर्ण अंग चंदनाने लावलेले, मधुर मद्यपानात मग्न, तो देव सुखाच्या भोगात इतका गुंतला की, दिवस रात्र कधी जातात हे त्याला कळलेच नाही.
मलये मलयारण्ये मलयानिलसंयुते । स्यन्दने चन्दनवने पश्चिमोदधिसंनिधौ
मलय पर्वतावर, मलय अरण्यात, मलय वाऱ्याने सुगंधित अशा जागी, चंदनाच्या बनात, पश्चिम समुद्राच्या सान्निध्यात,
त्रिकूटे वटमूले च तत्र चन्द्रसरोवरे । सुचारुशतपत्राणां पत्रे चन्दनचर्चिते
त्रिकूट पर्वतावर, वटवृक्षाच्या सावलीखाली, तिथे चंद्रसरोवराच्या काठी, सुंदर कमळांच्या पानांवर, चंदनाने लिंपलेली ती पाने शोभत होती.
सुचारुचम्पकोद्याने चम्पकानिलपूजिते । क्षीरोदकाञ्चनीभूमौ क्रौञ्चकाञ्चनपर्वते
सुंदर चंपकाच्या बागेत, चंपकाच्या सुवासिक वाऱ्याने पूजिलेल्या त्या ठिकाणी, क्षीरसागराने धुतलेल्या सोन्याच्या भूमीवर, आणि क्रौंच नावाच्या सोन्याच्या पर्वतावर,
रत्नशैले मणिमये मणिमन्दिरसुन्दरे । माणिक्यमुक्तासारेण हीरहारेण शोभिते
रत्नांनी सजलेल्या डोंगरावर, सुंदर मणीमय राजवाड्यात, माणिक आणि मोत्यांच्या माळांनी, तसेच हिर्यांच्या हाराने सजवलेले,
सुचारुवस्त्रचित्राढ्ये श्वेतचामारदर्पणैः । भूषिते रत्नदीपैश्च देवक्रीडे प्रियस्थले
सुंदर रंगीबेरंगी वस्त्रांनी, पांढऱ्या चामरांनी आणि आरश्यांनी, रत्नांच्या दिव्यांनी सजलेले, देवांच्या खेळण्याच्या प्रिय स्थळी,
वारुणीं मदिरां पीत्वा वरुणानीसमन्वितः । बरुणो रमते यत्र तत्र रेमे तया सह
वरुणी मदिरा पिऊन, वरुणान्यांसह वरुण तिथे आनंदाने रमतो, आणि तिथेच तो तिच्यासोबत रमला.
पावने पवनोद्याने परिजातानिलेन च । सुगन्धिमोहिते रत्नमालातीरे च निर्मले
पवित्र आणि वाऱ्याने भरलेल्या बागेत, पारिजाताच्या सुवासिक वाऱ्याने मोहित झालेल्या, आणि निर्मळ रत्नांच्या काठी,
ऋक्षशैले कल्पवृक्षवने वह्निप्रियाश्रमे । पपौ च कामधेनूनां क्षीरं क्षीरोदधेस्तटे
ऋक्ष पर्वतावर, कल्पवृक्षांच्या वनात, अग्नीला प्रिय अशा आश्रमात, क्षीरसागराच्या काठी, त्याने कामधेनूंचे दूध पिले.
वह्निशुद्धांशुकयुगं वह्निस्तस्मै ददौ मुदा । वरुणो रत्नमालां च नत्नच्छत्रं समीरणः
अग्नीने आनंदाने त्याला अग्नीशुद्ध वस्त्रांची जोडी दिली; वरुणाने रत्नमाळ दिली, आणि वायूने रत्नांची छत्री दिली.
तत्र दृष्ट्वाऽसुरगुरं बलिगेहात्समागतम् । प्रणम्य सर्वमुक्त्वा च चन्द्रस्तं शरणं ययौ
तिथे, बळीच्या घरातून आलेल्या असुरगुरूला पाहून, चंद्राने त्याला वंदन करून सर्व काही सांगितले आणि त्याच्या आश्रयाला गेला.
शुक्रस्तं बोधयामास वचनं नीतियुक्तितः । निरपेक्षो सुनिश्रेष्ठो वेदवेदाङ्गपारगः
शुक्राने त्याला नीतिपूर्ण आणि उत्तम असे शब्द सांगितले; तो निष्पक्ष, श्रेष्ठ आणि वेद व वेदांगांचा पारंगत होता.
शुक्र उवाच शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि गुरवे देहि तारकाम् । शंभोश्च सुरुपुत्राय पौत्राय ब्रह्मणश्च वै
शुक्र म्हणाला – ऐक बाळा, मी तुला सांगतो – तारा आपल्या गुरुला, शंकरपुत्राला आणि ब्रह्माच्या नातवाला दे.
पूजिताय सुरार्णा च देया तस्मै निशापते । प्रियाय तत्प्रिर्यां दत्तवा शीघ्रं त्वं शरणं व्रज
जो देवांचा प्रिय आणि पूज्य असा रात्रस्वामी आहे, त्याला तुझ्या प्रियेला दे; आणि त्वरेने त्याच्या आश्रयाला जा.
गुरुपत्नीं मातृतुल्यां त्यज सद्वचनाद्विधो । कुरु पापक्षयं पापनिवृत्तिस्तु महाफला
गुरुपत्नी ही आईसमान असते, तिला सद्वचनाने सोड; पापाचा नाश कर, कारण पापातून परावृत्त होणे हे फार मोठे फळ देते.
सतीनां गुरुपत्नीर्नां ग्रहणे च बलेन च । ब्रह्महत्यासहस्रार्णां पातकं लभते जनः
जो कोणी गुरुपत्नीला, विशेषतः बलपूर्वक, घेतो, त्याला हजार ब्राह्मणहत्येच्या सम पाप लागते.
कुम्भीपाके च पच्यन्ते यावद्वै ब्रह्मणः शतम् । साम्यं नारायणस्थाने तृणपर्वतयोः सुर
ते लोक कुंभिपाक नरकात ब्रह्मदेवाच्या शंभर जन्मांएवढ्या काळासाठी शिजतात; नारायणाच्या स्थानाशी त्यांची तुलना कधीच होऊ शकत नाही, जशी तृण आणि पर्वताची नसते.
कस्त्वं वत्स हरेः स्थाने कर्मभोगोऽस्ति ब्रह्मणः । नारायणाश्रीताः सर्वे जीविनस्त्रिविधा भवे
तू कोण आहेस, बाळा, हरिच्या स्थानात? कर्माचे फळ ब्रह्मदेवाकडे असते; जे सर्व जीव नारायणाच्या आश्रयाला जातात, ते तिघड्या प्रकारचे होतात.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo भगवन्नन्दसंo ताराहरणेऽशीतितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणातील श्रीकृष्णजन्मखंडातील नारद आणि भगवन्नंद यांच्या संवादात 'तारा हरण' नावाचा ऐंशीवा अध्याय समाप्त झाला.
अथैकाशीतितमोऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाय एतस्मिन्नन्तरे शुक्रः सुरश्रेणीं ददर्श सः । आकाशमार्गादायान्तीं रणशस्त्रास्त्रधारिणीम्
एक्याऐंशीवा अध्याय. श्रीकृष्ण म्हणाले – एवढ्यात शुक्राने आकाशमार्गाने येणाऱ्या, युद्धासाठी शस्त्रास्त्रांनी सजलेल्या देवतांचा समूह पाहिला.
पताकानां त्रिकोटिश्च शतकोटिर्महारथाः । शतकोटिर्गजेन्द्राणां रथानां तच्चतुर्गुणम्
तीस कोटी पताका, शंभर कोटी महाबलवान रथ, शंभर कोटी गजेंद्र आणि त्याच्या चौपट रथ तिथे होते.
अश्वानां तत्छतगुणं समूहं च सुदारुणम् । पदातीनां समूहं च तुरङ्गेभ्यश्च षड्गुणम्
घोड्यांची संख्या त्याच्या शंभरपट होती आणि ती सेना फारच भयंकर वाटत होती. पायदळांची संख्या घोड्यांच्या सहापट होती.