प्रणम्य सहसा मूधर्ना भक्तिनम्रा पुटाञ्जलिः । प्रददौ चन्दनं तस्य गात्रेश्यामलसुन्दरे
ती भक्तिभावाने झुकून, डोकं खाली घालून आणि हात जोडून नमस्कार करत, श्रीकृष्णाच्या श्यामसुंदर अंगावर चंदनाचा लेप लावू लागली.
गात्रेषु तद्गणानां च स्वर्णपात्रकरा वरा । कृत्वा प्रदक्षिणं कृष्णं प्रणनाम पुनः पुनः
तिने सोन्याच्या पात्रात चंदन घेऊन श्रीकृष्णाच्या सोबत्यांच्या अंगावरही लावले, मग श्रीकृष्णाची प्रदक्षिणा घातली आणि पुन्हा पुन्हा नमस्कार केला.
श्रीकृष्णदृष्टिमात्रेण श्रीयुक्ता सा बभूव ह । सहसा श्रीसमा रम्या रूपेण यौवनेन च
फक्त श्रीकृष्णाच्या कृपादृष्टीने ती स्त्री सौंदर्याने नटली, आणि क्षणार्धात लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी, सुंदर आणि तारुण्याने भरलेली झाली.
वहिशुद्धांशुवसना रत्नभूषणभूषिता । यथा द्वादशवर्षोया कन्या धन्या मनोहरा
ती शुद्ध, उजळ वस्त्र घालून, रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली, जणू बारा वर्षांची सुंदर आणि भाग्यवान कन्या वाटू लागली.
बिम्बोष्ठी सस्मिता श्यामा तप्तकाञ्चनसंनिभा । सुश्रोणी सुदती बिल्वफलतुल्यपयोधरा
तिचे ओठ बिंब फळासारखे लाल, चेहऱ्यावर हास्य, वर्ण श्याम, आणि रूपाने वितळलेल्या सोन्यासारखी झळाळणारी, सुंदर कंबर, शुभ्र दात, आणि बेलफळासारखे गोल वक्षस्थळ होते.
अमूल्यरत्ननिर्माणहारसारविराजिता । गजेन्द्रराजगमना रत्नमञ्जीररञ्जिता
ती अमूल्य रत्नांच्या हारांनी सजलेली होती, तिची चाल राजहस्तिनीप्रमाणे डौलदार होती, आणि रत्नांच्या पैंजणांनी तिचे पाय घुमत होते.
बिभ्रती कबरीभारं मालतीमाल्यवेष्टितम् । रक्षितं वामभागेन रुचिरं वर्तुलाकृतिम्
तिने केसांचा मोठा गुच्छ माळतीच्या फुलांच्या माळांनी मढवला होता, तो गोल आणि सुंदर आकाराचा होता, आणि डाव्या बाजूने सांभाळलेला होता.
सिन्दूरबिन्दुं दधतों दाडिमीकुसुमाकृतिम् । कस्तूरी बिन्दुमुपरि सार्ध चन्दनबिन्दुभिः
तिने कपाळावर डाळिंबाच्या फुलासारखा सिंदूराचा टिळा लावला होता, त्यावर कस्तुरीचा ठिपका आणि त्याभोवती चंदनाचे बिंदू होते.
रन्नदर्पणाहस्ता च प्रशस्ता रतिकर्मसु । श्रीकृष्णं वरयामास लोललोचनकोणतः
तिने हातात आरसा धरला होता, प्रेमक्रीडेत निपुण होती, आणि ती लोभस डोळ्यांच्या कडांनी श्रीकृष्णाला वर म्हणून निवडू लागली.
श्रीवासस्तां समाश्वस्य ययौ स्थानान्तरं परम् । कृतार्थरूपा सा प्रीत्या ययौ पद्मयथाऽऽलयम्
श्रीनिवासाने तिला धीर दिला आणि दुसरीकडे गेला; ती स्त्री पूर्ण समाधानाने आणि आनंदाने, जणू लक्ष्मी कमळाच्या निवासात जाते तशी, आपल्या घरी गेली.
स ददर्श स्वभवनं यया पद्यालयालयम् । रत्नशय्याविरचितं सद्रत्नसारनिर्मितम्
तीने आपले राजवाडे पाहिले, जे कमळाच्या सदृश होते, रत्नांनी बनवलेल्या पलंगांनी सजलेले आणि उत्तम रत्नांनी बांधलेले होते.
रत्नप्रदीपराजीभी राजिताभिश्च राजितम् । रत्नदर्पणराजैश्च राजितं परितस्ततः
त्या राजवाड्यात सर्वत्र रत्नांच्या दिव्यांच्या ओळी लावलेल्या होत्या, त्यामुळे तो तेजाने उजळून निघाला होता, आणि चारही बाजूंनी मोठ्या रत्नांच्या आरश्यांनी वेढलेला होता.
सिन्दूरवस्त्रताम्बूलं श्चेतचामरमाल्यकम् । बिभ्रतीभिश्च दासीभिर्वेष्टितं दाससंघकैः
तेथे काही दासी होत्या, ज्या कुंकवाचे वस्त्र, तांबूल, चामर आणि फुलांच्या माळा घालून सजल्या होत्या, आणि त्या दासींच्या समूहाने वेढलेल्या होत्या.
तत्र गत्वा च भुक्त्वा च मिष्टान्नं परमं मुदा । सुष्वाप रत्नपर्यङ्के सा दासीभिश्च सेविता
ती तेथे गेल्यावर अत्यंत आनंदाने गोड पदार्थ खाऊन, रत्नांच्या पलंगावर दासींच्या सेवेत झोपली.
सकर्पूरं च ताम्बूलं कस्तूरीकुङ्कुमान्वितम् । चन्दनं स्थापयामास स्वतल्पे हरये सती
त्या भक्त स्त्रीने आपल्या पलंगावर हरिप्रती कर्पूर, तांबूल, कस्तुरी-कुंकुम मिसळलेले, आणि चंदन ठेवले.
मालतीमाल्ययुगलं कर्पूरादिसुवासितम् । शीतलं सलिलं स्वादु मिष्टान्नं स्वसमीपतः
तिच्या जवळ कर्पूर आणि इतर सुवासिकांनी सुगंधित केलेल्या दोन मोगऱ्याच्या माळा, थंड आणि गोड पाणी, आणि गोड पदार्थ ठेवले होते.
कर्मणा मनसा वाचा चिन्तयन्ती हरेः पदम् । हरेरागमनं चापि मुखचन्द्रं मनोहरम्
ती आपल्या कृतीने, मनाने आणि वाणीने हरीच्या पायांचा आणि त्याच्या येण्याचा, तसेच त्याच्या मोहक चंद्रासारख्या मुखाचा विचार करत होती.
जगत्कृष्णमयं शश्वत्पश्यन्ती कामुकी मुने । कोटिकन्दर्पलीलाभं कामसक्तं च कामुकम्
मुनी, ती कामिनी नेहमीच सर्व जग कृष्णमय आहे असे पाहत होती, जो कोट्यवधी मदनासारखा क्रीडामय आणि प्रेमात मग्न आहे.
ततो तदर्श श्रीकृष्णो मालाकारं मनोहरम् । मालासमूहं बिभ्रन्तं गच्छन्तं राजमन्दिरम्
नंतर श्रीकृष्णाने एक मनोहारी माळा करणारा पाहिला, जो माळांचा समूह घेऊन राजवाड्याकडे जात होता.
सोऽपि दृष्ट्वा च श्रीकान्तं प्रणम्य शिरशा भुवि । ददौ माल्यसमूहं च कृष्णाय परमात्मने
त्याने श्रीकृष्णाला पाहून, डोक्याने वाकून नमस्कार केला आणि त्या माळांचा समूह कृष्णाला, परमात्म्याला अर्पण केला.
कृष्णस्तस्मै वरं दत्तवा स्वदास्यमतिदुर्लभम् । माल्यं गृहीत्वा प्रययौ राजमार्गे वरं वरः
कृष्णाने त्याला स्वतःची सेवा करण्याचा, अतिशय दुर्मिळ असा वर दिला. मग त्या माळा घेऊन तो श्रेष्ठ पुरुष राजमार्गाने पुढे गेला.
ततो ददर्श रजकं बिभ्रतं वस्त्रपुञ्जकम् । अहंकृतिबलिष्ठं च सततं योवनोद्वतम्
नंतर त्याने एक धोबी पाहिला, जो कपड्यांचा गठ्ठा घेऊन जात होता, अभिमानी, बळकट आणि नेहमी तरुणाईचा गर्व दाखवत होता.
वस्त्रं ययाचे तं कृष्णो विनयेन महामुने । स तस्मै न ददौ वस्त्रं तमुवाच च निष्ठुरम्
कृष्णाने त्याच्याकडे नम्रतेने काही वस्त्र मागितली, पण त्याने ती दिली नाहीत आणि कठोर शब्दात बोलला.
गोरक्षकाणां त्वद्योग्यं वस्त्रमेतत्सुदुर्लभम् । राजयोग्यं च हे मूढ हे गोपजनवल्लभ
त्याने म्हटले, 'हे वस्त्र गुराख्यांसाठी फार दुर्मिळ आहे, आणि राजांसाठीही योग्य आहे, अरे मूर्ख, अरे गवळ्यांचा प्रिय.'
गृहीत्वा गोपकन्याश्च कन्यालोलुप लम्पट । यद्विहारः कृतस्तत्र वृन्दारण्येऽप्यराजके
‘गोपिकांना घेऊन, तू कन्यांमध्ये आसक्त आणि लंपट आहेस, आणि राजाशिवाय असलेल्या वृंदावनातही त्यांच्यासोबत क्रीडा केलीस.’
न चात्र तादृशं कर्म राज्ञः कंसस्य वर्त्मंनि । विद्यमानोऽत्र राजेन्द्रः शास्ता दुष्टस्य तत्क्षणम्
‘पण येथे, कंस राजाच्या मार्गावर असे वर्तन चालत नाही; येथे राजा आहे, राजेंद्र, आणि तो वाईटांना लगेचच शिक्षा करतो.’
रजकस्य वचः श्रुत्वा जहास मधुसूदनः । जहास बलदेवश्च साक्रूरो गोपवर्गकः
धोबीचे बोल ऐकून मधुसूदन हसला; बलराम, अक्रूर आणि गोपांचा समूहही हसला.
तं निहत्य चपेटेन जग्राह वस्त्रपुञ्जकम् । वस्त्रं संधारयामास श्रीकृष्णः सगणस्तथा
कृष्णाने त्याला एक झटका देऊन ठार केले आणि कपड्यांचा गठ्ठा घेतला; मग श्रीकृष्णाने आपल्या सोबत्यांसह ती वस्त्रे वाटली.
रत्नयानेन गोनोकं पार्षदेर्वेष्टितेन च । ययौ रजकराजश्च धृत्वा दिव्यकलेवरम्
रत्नांनी सजवलेल्या गाईच्या रथात, सेवकांच्या वेढ्यात, रंगरेजांचा राजा दिव्य देह घेऊन निघून गेला.
शश्वद्यौवनयुक्तं च जरामृत्युहरं वरम् । पीतवस्त्रसमायुक्तं सस्मितं श्यामसुन्दरम्
त्याला नेहमीचं तरुणपण लाभलं होतं, म्हातारपण आणि मृत्यू दूर करणारा वर मिळाला होता, पिवळ्या वस्त्रांनी सजलेला, हसतमुख, काळा आणि सुंदर होता.