शश्वत्कामसमायुक्तैः पीनश्रोणिपयोधरेः । कोमलाङ्गैर्मध्यकूपै रतिरासविशारदैः
त्या नेहमीच कामभावनेने भरलेल्या, भरदार कंबरेच्या आणि उन्नत उरोजांच्या, कोमल अंगाच्या, सडपातळ कंबरेच्या आणि प्रेमकलेत निपुण होत्या.
रत्ननिर्माणयानानां कोटिभिः परिशोभिताम् । भूषणैर्भूषिताभिश्च चित्रेताभिश्च चित्रकैः
रत्नांनी बनवलेल्या कोट्यवधी रथांनी, आणि विविध अलंकार व वस्त्रांनी सजलेल्या स्त्रियांनी ती नगरी शोभून गेली होती.
नानाप्रकारश्रीयुक्तां पुष्पोद्यानत्रिकोटिभिः । नानापुष्पैः पुष्पिताभिर्युक्ताभिर्मधुसूदनैः
ती मथुरा विविध प्रकारच्या शोभेने सजलेली होती, तिथे तीन कोटी फुलांच्या बागा फुलांनी बहरलेल्या होत्या, आणि मधासाठी आसुसलेल्या भुंग्यांनी भरलेली होती.
माधुर्यमधुसंयुक्तैर्मधुलुब्धैर्मुदाऽन्वितैः । माध्वीकमधुमत्तैश्च युक्तैर्मंधुकरीचयैः
तिथे गोडवा आणि मधाने मस्त झालेल्या, आनंदाने गुंजारव करणाऱ्या भुंग्यांचे थवे होते, आणि मधावर प्रेम करणाऱ्या मोठ्या भुंग्यांनी ती जागा गजबजलेली होती.
नानाप्रकारदुर्गेश्च दुर्गम्यां वैरिणां गणैः । रणितां रणकैः शाश्चद्रक्षाशास्त्रविशारदैः
त्या नगरीत अनेक प्रकारची किल्ले होती, जी शत्रूंच्या सैन्यांना जाऊनही कठीण वाटत, आणि शस्त्रविद्येत पारंगत असलेल्या वीरांच्या गजराने ती जागा निनादत होती.
त्रिकोट्ट्याट्टालिकाभिश्च संयुक्तां सुमनोहराम् । रचितां किल सद्रत्नैर्विचित्रैर्विश्वकर्मणा
ती नगरी तीन कोटी सुंदर राजवाड्यांनी सजलेली होती, जी अत्यंत मोहक आणि विश्वकर्म्याने विविध मौल्यवान रत्नांनी बांधलेली होती.
एवंभूतां च मथुरां दृष्ट्वा कमललोचनः । ददर्श पथि कुब्जां तां वृद्धामतियरादुराम्
अशी अद्भुत मथुरा पाहून कमललोचन श्रीकृष्णाने वाटेवर एक वयस्क, फारच कुरूप आणि वाकडी झालेली कुब्जा पाहिली.
यान्तों दण्डसहायेन चातिनम्रां नमद्वलीम् । रूक्षितां विकृताकारां बिभ्रतीं चन्दनद्रवम्
ती कुब्जा काठीच्या आधाराने चालत होती, तिचा देह फारच वाकडा आणि झुकलेला होता, रूपाने रुखरुखीत आणि विकृत दिसणारी, आणि तिने चंदनाचा लेप हातात घेतला होता.
कस्तूरीकुङ्कुमाक्तं च स्पर्शमात्रेण नारद । सुगन्धिमकरन्देन गन्धाढ्यं सुमनोहरम्
त्या चंदनात केशर आणि कस्तुरी मिसळलेली होती, त्याला फुलांच्या परागाचा सुगंध होता, आणि केवळ स्पर्शानेच तो अत्यंत मनमोहक आणि सुगंधी वाटत होता.
सादृष्ट्वा सस्मिता वृद्धा श्रीकान्तं शान्तमीश्वरम् । श्रीयुक्तं श्रीनिवासं तं श्रीबीजं श्रीनिकेतनम्
त्या वृद्ध स्त्रीने श्रीकृष्णाला, लक्ष्मीच्या निवासस्थानाला, शांत आणि सौम्य परमेश्वराला पाहून हसत हसत त्याच्याकडे पाहिले.
प्रणम्य सहसा मूधर्ना भक्तिनम्रा पुटाञ्जलिः । प्रददौ चन्दनं तस्य गात्रेश्यामलसुन्दरे
ती भक्तिभावाने झुकून, डोकं खाली घालून आणि हात जोडून नमस्कार करत, श्रीकृष्णाच्या श्यामसुंदर अंगावर चंदनाचा लेप लावू लागली.
गात्रेषु तद्गणानां च स्वर्णपात्रकरा वरा । कृत्वा प्रदक्षिणं कृष्णं प्रणनाम पुनः पुनः
तिने सोन्याच्या पात्रात चंदन घेऊन श्रीकृष्णाच्या सोबत्यांच्या अंगावरही लावले, मग श्रीकृष्णाची प्रदक्षिणा घातली आणि पुन्हा पुन्हा नमस्कार केला.
श्रीकृष्णदृष्टिमात्रेण श्रीयुक्ता सा बभूव ह । सहसा श्रीसमा रम्या रूपेण यौवनेन च
फक्त श्रीकृष्णाच्या कृपादृष्टीने ती स्त्री सौंदर्याने नटली, आणि क्षणार्धात लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी, सुंदर आणि तारुण्याने भरलेली झाली.
वहिशुद्धांशुवसना रत्नभूषणभूषिता । यथा द्वादशवर्षोया कन्या धन्या मनोहरा
ती शुद्ध, उजळ वस्त्र घालून, रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली, जणू बारा वर्षांची सुंदर आणि भाग्यवान कन्या वाटू लागली.
बिम्बोष्ठी सस्मिता श्यामा तप्तकाञ्चनसंनिभा । सुश्रोणी सुदती बिल्वफलतुल्यपयोधरा
तिचे ओठ बिंब फळासारखे लाल, चेहऱ्यावर हास्य, वर्ण श्याम, आणि रूपाने वितळलेल्या सोन्यासारखी झळाळणारी, सुंदर कंबर, शुभ्र दात, आणि बेलफळासारखे गोल वक्षस्थळ होते.
अमूल्यरत्ननिर्माणहारसारविराजिता । गजेन्द्रराजगमना रत्नमञ्जीररञ्जिता
ती अमूल्य रत्नांच्या हारांनी सजलेली होती, तिची चाल राजहस्तिनीप्रमाणे डौलदार होती, आणि रत्नांच्या पैंजणांनी तिचे पाय घुमत होते.
बिभ्रती कबरीभारं मालतीमाल्यवेष्टितम् । रक्षितं वामभागेन रुचिरं वर्तुलाकृतिम्
तिने केसांचा मोठा गुच्छ माळतीच्या फुलांच्या माळांनी मढवला होता, तो गोल आणि सुंदर आकाराचा होता, आणि डाव्या बाजूने सांभाळलेला होता.
सिन्दूरबिन्दुं दधतों दाडिमीकुसुमाकृतिम् । कस्तूरी बिन्दुमुपरि सार्ध चन्दनबिन्दुभिः
तिने कपाळावर डाळिंबाच्या फुलासारखा सिंदूराचा टिळा लावला होता, त्यावर कस्तुरीचा ठिपका आणि त्याभोवती चंदनाचे बिंदू होते.
रन्नदर्पणाहस्ता च प्रशस्ता रतिकर्मसु । श्रीकृष्णं वरयामास लोललोचनकोणतः
तिने हातात आरसा धरला होता, प्रेमक्रीडेत निपुण होती, आणि ती लोभस डोळ्यांच्या कडांनी श्रीकृष्णाला वर म्हणून निवडू लागली.
श्रीवासस्तां समाश्वस्य ययौ स्थानान्तरं परम् । कृतार्थरूपा सा प्रीत्या ययौ पद्मयथाऽऽलयम्
श्रीनिवासाने तिला धीर दिला आणि दुसरीकडे गेला; ती स्त्री पूर्ण समाधानाने आणि आनंदाने, जणू लक्ष्मी कमळाच्या निवासात जाते तशी, आपल्या घरी गेली.
स ददर्श स्वभवनं यया पद्यालयालयम् । रत्नशय्याविरचितं सद्रत्नसारनिर्मितम्
तीने आपले राजवाडे पाहिले, जे कमळाच्या सदृश होते, रत्नांनी बनवलेल्या पलंगांनी सजलेले आणि उत्तम रत्नांनी बांधलेले होते.
रत्नप्रदीपराजीभी राजिताभिश्च राजितम् । रत्नदर्पणराजैश्च राजितं परितस्ततः
त्या राजवाड्यात सर्वत्र रत्नांच्या दिव्यांच्या ओळी लावलेल्या होत्या, त्यामुळे तो तेजाने उजळून निघाला होता, आणि चारही बाजूंनी मोठ्या रत्नांच्या आरश्यांनी वेढलेला होता.
सिन्दूरवस्त्रताम्बूलं श्चेतचामरमाल्यकम् । बिभ्रतीभिश्च दासीभिर्वेष्टितं दाससंघकैः
तेथे काही दासी होत्या, ज्या कुंकवाचे वस्त्र, तांबूल, चामर आणि फुलांच्या माळा घालून सजल्या होत्या, आणि त्या दासींच्या समूहाने वेढलेल्या होत्या.
तत्र गत्वा च भुक्त्वा च मिष्टान्नं परमं मुदा । सुष्वाप रत्नपर्यङ्के सा दासीभिश्च सेविता
ती तेथे गेल्यावर अत्यंत आनंदाने गोड पदार्थ खाऊन, रत्नांच्या पलंगावर दासींच्या सेवेत झोपली.
सकर्पूरं च ताम्बूलं कस्तूरीकुङ्कुमान्वितम् । चन्दनं स्थापयामास स्वतल्पे हरये सती
त्या भक्त स्त्रीने आपल्या पलंगावर हरिप्रती कर्पूर, तांबूल, कस्तुरी-कुंकुम मिसळलेले, आणि चंदन ठेवले.
मालतीमाल्ययुगलं कर्पूरादिसुवासितम् । शीतलं सलिलं स्वादु मिष्टान्नं स्वसमीपतः
तिच्या जवळ कर्पूर आणि इतर सुवासिकांनी सुगंधित केलेल्या दोन मोगऱ्याच्या माळा, थंड आणि गोड पाणी, आणि गोड पदार्थ ठेवले होते.
कर्मणा मनसा वाचा चिन्तयन्ती हरेः पदम् । हरेरागमनं चापि मुखचन्द्रं मनोहरम्
ती आपल्या कृतीने, मनाने आणि वाणीने हरीच्या पायांचा आणि त्याच्या येण्याचा, तसेच त्याच्या मोहक चंद्रासारख्या मुखाचा विचार करत होती.
जगत्कृष्णमयं शश्वत्पश्यन्ती कामुकी मुने । कोटिकन्दर्पलीलाभं कामसक्तं च कामुकम्
मुनी, ती कामिनी नेहमीच सर्व जग कृष्णमय आहे असे पाहत होती, जो कोट्यवधी मदनासारखा क्रीडामय आणि प्रेमात मग्न आहे.
ततो तदर्श श्रीकृष्णो मालाकारं मनोहरम् । मालासमूहं बिभ्रन्तं गच्छन्तं राजमन्दिरम्
नंतर श्रीकृष्णाने एक मनोहारी माळा करणारा पाहिला, जो माळांचा समूह घेऊन राजवाड्याकडे जात होता.
सोऽपि दृष्ट्वा च श्रीकान्तं प्रणम्य शिरशा भुवि । ददौ माल्यसमूहं च कृष्णाय परमात्मने
त्याने श्रीकृष्णाला पाहून, डोक्याने वाकून नमस्कार केला आणि त्या माळांचा समूह कृष्णाला, परमात्म्याला अर्पण केला.