सौम्यस्वामियुते लग्ने सौम्यग्रहविलोकिते । पापग्रहसमासक्तदुष्टदोषादिवर्जिते
शुभ ग्रहांचा संयोग असलेल्या लग्नात, वाईट ग्रहांचा दोष नसताना, सर्व काही मंगल झाले होते.
यशोदां बोधयामास कारयामास मङ्गलम् । वन्धूनाश्वासयामास समुत्थाय हरिः स्वयम्
स्वतः हरिने उठून यशोदेला उठवले, मंगलकार्य केले आणि नातेवाईकांना धीर दिला.
वाद्यं निषेधयामास राधिकाभयभीतवत् । स्वतन्त्रो विश्वकर्ता च पाता भर्ता स्वतन्त्रवत्
त्याने वाद्य थांबवायला सांगितले, जणू राधेच्या सुरक्षिततेची काळजी वाटली; साऱ्या विश्वाचा स्वतंत्र कर्ता, रक्षक आणि पालनकर्ता असूनही, तो इतरांच्या इच्छेप्रमाणे वागत होता.
प्रक्षाल्य पादयुगलं धृतवा धौते च वाससी । उवास संस्कृते स्थाने विलिप्ते चन्दनादिना
त्याने आपले पाय धुऊन, स्वच्छ वस्त्र परिधान केले आणि चंदन वगैरे लावलेल्या शुद्ध जागी बसला.
फलपल्लवसंयुक्तं संस्कृतं चन्दनादिभिः । वामे कृत्वा पूर्णकुम्भं वह्निं विप्रं स्वदक्षिणे
डाव्या बाजूला त्याने फळे, कोवळी पाने आणि चंदनाने सजवलेला पाण्याचा कलश ठेवला; उजव्या बाजूला अग्नी आणि ब्राह्मण ठेवला.
पतिपुत्रवतीं दीपं दर्पणं पुरतस्तथा । दूर्वाकाण्डं च सुस्निग्धं पुष्पं धान्यं सितं शुभम्
समोर दिवा, आरसा, पती-पुत्र असलेली स्त्री, कोवळी दुर्वा, सुंदर फुले आणि शुद्ध पांढरे धान्य ठेवले.
गुरुदत्तं गुहीत्वा च प्रदधौ मस्तकोपरि । धृतं ददर्श माध्वीकं रजतं काञ्चनं दधि
गुरूंनी दिलेली वस्तू डोक्यावर ठेवली; मध, चांदी, सोने आणि दही त्याने पाहिले.
चन्दनं लेपनं कृत्वा पुष्पमालां गले ददौ । गुरुवर्गं ब्राह्मणं च वन्दयामास भक्तितः
त्याने चंदन लावले, गळ्यात फुलांची माळ घातली आणि गुरुवर्ग व ब्राह्मणांना भक्तीभावाने वंदन केले.
शङ्खध्वनिं वेदपाठं संगीतं मङ्गलाष्टकम् । विप्रशीर्वचनं रम्यं शुश्राव परमादरम्
त्याने शंखाचा आवाज, वेदपठण, गाणे, मंगलाष्टक आणि ब्राह्मणांचे सुंदर आशीर्वाद अत्यंत आदराने ऐकले.
ध्यात्वा मङ्गलरूपं च सर्वत्र मङ्गलप्रदम् । चिक्षेप दक्षिणां पादं सुन्दरं स्वात्मविग्रहम्
सर्वत्र मंगल देणाऱ्या शुभ रूपाचा ध्यान करून, त्याने आपला सुंदर उजवा पाय पुढे केला.
विधृत्य नासिकावामभागं मध्यमया विभुः । विसृज्य वायुं संपूर्णं नासादक्षिणरन्ध्रतः
मध्यम बोटाने नाकाचा डावा भाग धरून, प्रभूने उजव्या नाकपुडीतून पूर्ण श्वास सोडला.
ततो ययौ नन्दनन्दो नन्दस्य प्राङ्गणं वरम् । सानन्दः परमानन्दो नित्यानन्दः सनातनः
नंतर नंदाचा आनंद, नित्य आनंद आणि सनातन आनंदाने भरलेला, नंदाच्या सुंदर अंगणात गेला.
नित्योऽनित्यो नित्यबीचस्वरूपो नित्यविग्रहः । नित्याङ्गभूतो नित्येशो नित्यकृत्यविशारदः
तो नित्य आणि अनित्य आहे, नित्य बीजस्वरूप, नित्य देहधारी, नित्य अवयव असलेला, नित्य स्वामी आणि नित्य कर्मात पारंगत आहे.
नित्यनूतनरूपश्च नित्यनूतनयौवनः । नित्यनूतनवेषश्च वयसा नित्यनूतनः
तो नेहमीच नवा रूपाचा, नवा तारुण्याचा, नवा वेषाचा आणि वयानेही नेहमीच नवा असतो.
नित्यनूतनसंभाषो यत्प्रेम नित्यनूतनम् । नित्यनूतनसंप्राप्तिः सौभाग्यं नित्यनूतनम्
ज्या प्रेमात नेहमीच नवा गोडवा असतो, ज्या संवादात नेहमीच ताजेपणा असतो, आणि ज्या नात्यात नेहमीच नवे सौख्य मिळते, तेच खरे नित्यनूतन भाग्य.
सुधारसपरं मिष्टं यत्वाक्यं नित्यनूतनम् । नित्यनूतनभक्तं च यत्पदं नित्यनूतनम्
ज्या वाणीत अमृतासारखी गोडी आणि नित्य नवा आनंद असतो, ज्या भक्तीत नेहमीच ताजेपणा असतो, आणि ज्या ठिकाणी नेहमीच नवेपण जाणवते, तेच खरे नित्यनूतन स्थान.
स्थायं स्थायं प्राङ्गणेऽस्मिनमायेशो मायया युतः । अतीव रम्ये सुस्निग्धो बभूव गमनोन्मुखः
त्या अंगणात पुन्हा पुन्हा मायेश्वर श्रीकृष्ण, मायेच्या संगतीने, फारच मोहक आणि प्रेमळ होत, निघण्यास सज्ज झाले.
रम्भास्तम्भसमूहैश्च रसालपल्लवान्वितैः । पट्टसूत्रनिबद्धैश्च सुन्दरैश्च सुसंस्कृतैः
रंभेच्या खांबांच्या घड्या, रसाळ आंब्याच्या कोवळ्या पालवीने सजवलेल्या, सुंदर रेशमी दोऱ्यांनी बांधलेल्या आणि नीट सजवलेल्या होत्या.
पद्मरागेण खचिते रचिते विश्वकर्मणा । कस्तूरीकुङ्कुमाक्तैश्च चन्दनैश्च सुसंस्कृते
पद्मराग रत्नांनी जडवलेले, विश्वकर्म्याने घडवलेले, आणि कस्तुरी, केशर व सुगंधी चंदनाने सुशोभित केलेले होते.
तत्र तस्थौ स्वयं कृष्णः सहाक्रूरः सबान्धवः । यशोदया समाश्लिष्टो वामपार्श्वेन मायया
त्या ठिकाणी स्वतः श्रीकृष्ण, अक्रूर आणि आप्तजनांसह, यशोदेने डाव्या कुशीला प्रेमाने मिठी मारलेले उभे होते.
नन्देनाऽऽनन्दयुक्तेनाऽऽश्लिष्टो दक्षिणपार्श्वतः । संभाषितो बान्धवैश्च पित्रा मात्रा च चुम्बितः
नंदाने उजव्या कुशीला आनंदाने मिठी मारली, बंधूंनी संवाद साधला, आणि वडीलधाऱ्यांनी व आईवडिलांनी प्रेमाने चुंबन दिले.
इति शीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo यात्रामङ्गलं नामैकसप्ततितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणातील श्रीकृष्णजन्मखंडातील 'नारदांची मंगल यात्रा' नावाचा एकाहत्तरावा अध्याय समाप्त झाला.
अथ द्विसप्ततितमोऽध्यायः नारायण उवाच अथ कृष्णो गुरुं नत्वा निर्गम्य शिबिरान्मुने । आरुह्य स्वर्गयानं च शुभां मधुपुरीं ययौ
आता बहात्तरावा अध्याय. नारायण म्हणाले: मग श्रीकृष्णाने गुरूंना वंदन करून, छावणीतून बाहेर पडले, आणि स्वर्गीय रथावर बसून शुभ मथुरेकडे गेले.
विवेश मथुरां रम्यां सहाक्रूरगणैः समम् । निर्जित्य शक्रनगरी शोभायुक्तां मनोहराम्
तो अक्रूर व इतरांसह रम्य मथुरेत गेला, आणि इंद्राची सुंदर व मनमोहक नगरी जिंकून तिथे प्रवेश केला.
रत्नश्रेष्ठेन खचितां रचितां विश्वकर्मणा । अमूल्यरत्नकलशो राजितैश्च विराजनाम्
ती नगरी उत्तम रत्नांनी सजवलेली, विश्वकर्म्याने बांधलेली, आणि अमूल्य रत्नांच्या कलशांनी शोभलेली होती.
राजमर्गशतैरिष्टैर्वैष्टितां रुचिरैर्वरैः । चन्द्राकारैश्चन्द्रसारैर्मणिमिः परिसंस्कृतैः
शेकडो सुंदर राजमार्गांनी, चंद्रासारख्या तेजस्वी रस्त्यांनी, आणि रत्नांनी मढवलेल्या मार्गांनी ती नगरी सजली होती.
विचित्रैर्मणिसारैश्च वीथीशतविनिर्मितैः । शोभितैर्वणिजैः श्रेष्ठैः पुण्यवस्तुसमन्वितैः
विविध रत्नांच्या माळांनी सजवलेल्या असंख्य गल्ल्या, श्रेष्ठ व्यापाऱ्यांनी आणि पुण्यवान वस्तूंनी भरलेल्या होत्या.
सरोवरसहस्रैश्च परितः परिशोभितम् । शुध्धस्फटिसंकाशैः पद्मरागविराजितैः
ती नगरी चारही बाजूंनी हजारो सरोवरांनी वेढलेली, शुद्ध स्फटिकासारखी चमकणारी आणि पद्मरागांनी शोभलेली होती.
रत्नालंकारभूषाढ्यैः शोभितां पद्मिनीगणैः । स्यिरयौवनसंयुक्तैर्निमेषरहितैः परैः
रत्नांच्या अलंकारांनी सजवलेल्या कमळांच्या समूहांनी, नेहमीच तरुण आणि क्षणभरही न गळणाऱ्या सुंदर स्त्रियांनी ती नगरी शोभत होती.
शाक्षरैरूर्ध्ववदनैः कृष्णदर्शनलालसैः । भ्रूभङ्गलीलालोलैश्च शश्वच्चञ्चललोचनैः
त्या स्त्रिया वरच्या दिशेने पाहणाऱ्या, कृष्णदर्शनासाठी आतुर, भुवयांच्या लीलांनी खेळणाऱ्या आणि नेहमीच डोळ्यांनी चंचल असणाऱ्या होत्या.