काचित्तं ताडयामास कङ्कणेन करेण च । तद्वस्त्रं हारयामास कृत्वा विवसनं मुने
एकीने हातातील कंकणाने त्याला मारले, दुसरीने त्याचे वस्त्र काढून त्याला नग्न केले, हे मुनी.
क्षतविक्षतसर्वाङ्गं दृष्ट्वाऽक्रूरं च माधवः । जगाम राधानिकटं बोधयामास तां पुनः
अक्रूर सगळीकडे जखमी व फाटलेला दिसला तेव्हा माधव राधेच्या जवळ गेला आणि तिला पुन्हा समजावले.
आध्यात्मिकेन योगेन विनयेन च सादरम् । अक्रूरं बोधयामास वोधयामास तां पुनः
आध्यात्मिक योगाने आणि नम्रतेने, त्याने अक्रूराला समजावले आणि तिलाही पुन्हा धीर दिला.
आकाशात्पतितं दिव्यं सन्त्रप्रस्थापितं रथम् । विचित्रवस्त्रसंयुक्तं ददर्श पुरतो हरिः
आकाशातून आलेला, रंगीबेरंगी वस्त्रांनी सजवलेला दिव्य रथ हरिला समोर दिसला.
खचितं मणिराजेन रचितं विश्वकर्मणा । तं दृष्ट्वा मातृभवनमाजगाम जगत्पतिः
मणींनी मढवलेला आणि विश्वकर्म्याने घडवलेला तो रथ पाहून, जगाचा स्वामी आपल्या आईच्या घरी गेला.
भुक्त्वा पीत्वा सुखं सुप्त्वा भगवान्सहबान्धवः । तस्थौ मुनीन्द्रदेवेन्द्रब्रह्मेशशेषवन्दितः
भोजन करून, पाणी पिऊन, आप्तांसह सुखाने झोपून, भगवंत तेथेच राहिला आणि त्याला श्रेष्ठ मुनी, इंद्र, ब्रह्मा आणि शेष यांनी वंदन केले.
मुषुपुर्गोंपिकाः सर्वाः परं संहृष्टमानसाः । पुष्पतल्पे च रम्ये च राधया सह नारद
सर्व गोपिका अत्यंत आनंदाने भरलेल्या मनाने, सुंदर फुलांच्या पलंगावर राधेसोबत विसावल्या होत्या, हे नारद.
सर्वे चाऽऽनन्दयुक्ताश्च जना गोकुलवासिनः । केचिद्गोपाश्च ननृतुः केचित्संगीततत्पराः
गोकुळातील सर्व लोक आनंदात होते; काही गवळणारे नाचत होते, तर काही गाण्यात मग्न झाले होते.
अथैकसप्ततितमोऽध्यायः नारायण उवाच राधिकायां च सुप्तायां सुप्तासु गोपिकासु । पुष्पचन्दनतल्पे च वायुना सुरभीकृते
नारायण म्हणाले: राधा आणि सर्व गोपिका फुलं व चंदनाने सजवलेल्या, वाऱ्याने सुगंधित झालेल्या पलंगावर झोपल्या होत्या.
तृतीयप्रहरेऽतीते निशायां च शुभे क्षणे । शुभचन्द्रर्क्षयोगे चामृतयोगसमन्विते
रात्रीचा तिसरा प्रहर संपला, शुभ क्षण आला, चंद्र आणि तार्यांचा उत्तम संयोग झाला, आणि अमृतासारखा योग जुळून आला.
सौम्यस्वामियुते लग्ने सौम्यग्रहविलोकिते । पापग्रहसमासक्तदुष्टदोषादिवर्जिते
शुभ ग्रहांचा संयोग असलेल्या लग्नात, वाईट ग्रहांचा दोष नसताना, सर्व काही मंगल झाले होते.
यशोदां बोधयामास कारयामास मङ्गलम् । वन्धूनाश्वासयामास समुत्थाय हरिः स्वयम्
स्वतः हरिने उठून यशोदेला उठवले, मंगलकार्य केले आणि नातेवाईकांना धीर दिला.
वाद्यं निषेधयामास राधिकाभयभीतवत् । स्वतन्त्रो विश्वकर्ता च पाता भर्ता स्वतन्त्रवत्
त्याने वाद्य थांबवायला सांगितले, जणू राधेच्या सुरक्षिततेची काळजी वाटली; साऱ्या विश्वाचा स्वतंत्र कर्ता, रक्षक आणि पालनकर्ता असूनही, तो इतरांच्या इच्छेप्रमाणे वागत होता.
प्रक्षाल्य पादयुगलं धृतवा धौते च वाससी । उवास संस्कृते स्थाने विलिप्ते चन्दनादिना
त्याने आपले पाय धुऊन, स्वच्छ वस्त्र परिधान केले आणि चंदन वगैरे लावलेल्या शुद्ध जागी बसला.
फलपल्लवसंयुक्तं संस्कृतं चन्दनादिभिः । वामे कृत्वा पूर्णकुम्भं वह्निं विप्रं स्वदक्षिणे
डाव्या बाजूला त्याने फळे, कोवळी पाने आणि चंदनाने सजवलेला पाण्याचा कलश ठेवला; उजव्या बाजूला अग्नी आणि ब्राह्मण ठेवला.
पतिपुत्रवतीं दीपं दर्पणं पुरतस्तथा । दूर्वाकाण्डं च सुस्निग्धं पुष्पं धान्यं सितं शुभम्
समोर दिवा, आरसा, पती-पुत्र असलेली स्त्री, कोवळी दुर्वा, सुंदर फुले आणि शुद्ध पांढरे धान्य ठेवले.
गुरुदत्तं गुहीत्वा च प्रदधौ मस्तकोपरि । धृतं ददर्श माध्वीकं रजतं काञ्चनं दधि
गुरूंनी दिलेली वस्तू डोक्यावर ठेवली; मध, चांदी, सोने आणि दही त्याने पाहिले.
चन्दनं लेपनं कृत्वा पुष्पमालां गले ददौ । गुरुवर्गं ब्राह्मणं च वन्दयामास भक्तितः
त्याने चंदन लावले, गळ्यात फुलांची माळ घातली आणि गुरुवर्ग व ब्राह्मणांना भक्तीभावाने वंदन केले.
शङ्खध्वनिं वेदपाठं संगीतं मङ्गलाष्टकम् । विप्रशीर्वचनं रम्यं शुश्राव परमादरम्
त्याने शंखाचा आवाज, वेदपठण, गाणे, मंगलाष्टक आणि ब्राह्मणांचे सुंदर आशीर्वाद अत्यंत आदराने ऐकले.
ध्यात्वा मङ्गलरूपं च सर्वत्र मङ्गलप्रदम् । चिक्षेप दक्षिणां पादं सुन्दरं स्वात्मविग्रहम्
सर्वत्र मंगल देणाऱ्या शुभ रूपाचा ध्यान करून, त्याने आपला सुंदर उजवा पाय पुढे केला.
विधृत्य नासिकावामभागं मध्यमया विभुः । विसृज्य वायुं संपूर्णं नासादक्षिणरन्ध्रतः
मध्यम बोटाने नाकाचा डावा भाग धरून, प्रभूने उजव्या नाकपुडीतून पूर्ण श्वास सोडला.
ततो ययौ नन्दनन्दो नन्दस्य प्राङ्गणं वरम् । सानन्दः परमानन्दो नित्यानन्दः सनातनः
नंतर नंदाचा आनंद, नित्य आनंद आणि सनातन आनंदाने भरलेला, नंदाच्या सुंदर अंगणात गेला.
नित्योऽनित्यो नित्यबीचस्वरूपो नित्यविग्रहः । नित्याङ्गभूतो नित्येशो नित्यकृत्यविशारदः
तो नित्य आणि अनित्य आहे, नित्य बीजस्वरूप, नित्य देहधारी, नित्य अवयव असलेला, नित्य स्वामी आणि नित्य कर्मात पारंगत आहे.
नित्यनूतनरूपश्च नित्यनूतनयौवनः । नित्यनूतनवेषश्च वयसा नित्यनूतनः
तो नेहमीच नवा रूपाचा, नवा तारुण्याचा, नवा वेषाचा आणि वयानेही नेहमीच नवा असतो.
नित्यनूतनसंभाषो यत्प्रेम नित्यनूतनम् । नित्यनूतनसंप्राप्तिः सौभाग्यं नित्यनूतनम्
ज्या प्रेमात नेहमीच नवा गोडवा असतो, ज्या संवादात नेहमीच ताजेपणा असतो, आणि ज्या नात्यात नेहमीच नवे सौख्य मिळते, तेच खरे नित्यनूतन भाग्य.
सुधारसपरं मिष्टं यत्वाक्यं नित्यनूतनम् । नित्यनूतनभक्तं च यत्पदं नित्यनूतनम्
ज्या वाणीत अमृतासारखी गोडी आणि नित्य नवा आनंद असतो, ज्या भक्तीत नेहमीच ताजेपणा असतो, आणि ज्या ठिकाणी नेहमीच नवेपण जाणवते, तेच खरे नित्यनूतन स्थान.
स्थायं स्थायं प्राङ्गणेऽस्मिनमायेशो मायया युतः । अतीव रम्ये सुस्निग्धो बभूव गमनोन्मुखः
त्या अंगणात पुन्हा पुन्हा मायेश्वर श्रीकृष्ण, मायेच्या संगतीने, फारच मोहक आणि प्रेमळ होत, निघण्यास सज्ज झाले.
रम्भास्तम्भसमूहैश्च रसालपल्लवान्वितैः । पट्टसूत्रनिबद्धैश्च सुन्दरैश्च सुसंस्कृतैः
रंभेच्या खांबांच्या घड्या, रसाळ आंब्याच्या कोवळ्या पालवीने सजवलेल्या, सुंदर रेशमी दोऱ्यांनी बांधलेल्या आणि नीट सजवलेल्या होत्या.
पद्मरागेण खचिते रचिते विश्वकर्मणा । कस्तूरीकुङ्कुमाक्तैश्च चन्दनैश्च सुसंस्कृते
पद्मराग रत्नांनी जडवलेले, विश्वकर्म्याने घडवलेले, आणि कस्तुरी, केशर व सुगंधी चंदनाने सुशोभित केलेले होते.
तत्र तस्थौ स्वयं कृष्णः सहाक्रूरः सबान्धवः । यशोदया समाश्लिष्टो वामपार्श्वेन मायया
त्या ठिकाणी स्वतः श्रीकृष्ण, अक्रूर आणि आप्तजनांसह, यशोदेने डाव्या कुशीला प्रेमाने मिठी मारलेले उभे होते.