हतप्रजः प्रजालाभं प्रतिष्ठां चाप्रतिष्ठितः । यशः प्राप्नोति विपुलमयशस्वी च लीलया
ज्याची मुले गेली आहेत त्याला पुन्हा संतान मिळते, ज्याची प्रतिष्ठा नाही त्याला प्रतिष्ठा मिळते; त्याला मोठा कीर्ती मिळतो आणि ज्याची बदनामी झाली आहे त्याचाही सन्मान सहजपणे वाढतो.
अथ सुष्वाप समये परं संहृष्टमानसः । रम्ये चम्पकतल्पे च कृष्णं कृत्वा स्ववक्षसि
नंतर योग्य वेळी, अत्यंत आनंदी मनाने, त्याने सुंदर चंपकाच्या फुलांच्या पलंगावर कृष्णाला आपल्या छातीवर ठेवून गाढ झोप घेतली.
प्रातरुथाय सहसा कृत्वाऽऽङ्निकमनुत्तमम् । स्वरथे स्थापयामास रामं कृष्णं जगत्पतिम्
सकाळी लवकर उठून, उत्तम स्नानादी विधी करून, त्याने राम आणि कृष्ण या जगत्पतींना आपल्या रथावर बसवले.
गव्यं पञ्चप्रकारं च नानाद्रव्यं सुदुल्रभम् । वृषभानं च नन्दं च सुनन्दं चन्दभानकम्
त्याने गायीचे पाच प्रकारचे पदार्थ, अनेक दुर्मिळ वस्तू, वृषभान, नंद, सुनंद आणि चंद्रभान हे सर्व एकत्र केले.
नानाप्रकारं वाद्यं च मृदङ्गमुरजादिकम् । पटहं पणवं चैव ढक्कां दुंदुभिमानकम्
त्याने विविध प्रकारची वाद्ये, मृदंग, मुरज, पठा, पणव, ढक्का, दुंदुभी आणि मानक अशी वाद्ये जमवली.
सज्जां संनहनीं कास्यपट्टमर्दलमण्डवीम् । वादयामास सानन्दं नन्दगोपो व्रजेश्वरः
त्याने सजावट केलेली सभा, कांस्याच्या ताटांनी आणि हारांनी सजवली, आणि नंदगोप, व्रजाचा राजा, आनंदाने वाद्ये वाजवू लागला.
श्रुत्वा वाद्यं च गोप्यश्च गमनं रामकृष्णयोः । दृष्ट्वा कृष्णं रथस्थं तमाययुः कोपपीडिताः
वाद्यांचा आवाज आणि रामकृष्ण यांच्या जाण्याची बातमी ऐकून, गोपींनी रथावर बसलेला कृष्ण पाहिला आणि त्या रागाने व्याकुळ होऊन त्याच्याकडे धावल्या.
कृष्णेन वारिताः सर्वाः प्रेरिता राधाया द्विजः । बभञ्जुरीश्वररथं पादाघातेन लीलया
कृष्णाने सर्व गोपींना थांबवले आणि राधेच्या सांगण्यावरून, गोपींनी खेळकरपणे पायांनी रथ फोडला.
तत्र सर्वेषु गोपेश हाहाकारं कृतेषु च । प्रययुर्बलवत्यश्च कृष्णं कृत्वा स्ववक्षसि
सर्व गवळ्यांनी गोंधळ घातला तेव्हा, बलवान गोपींनी कृष्णाला जवळ नेले आणि त्याला आपल्या छातीवर धरले.
काचित्क्रूरं तमक्रूरं भर्त्सयामास कोपतः । काश्चिद्वद्ध्वा च वस्त्रेण चाकूरं प्रययुस्ततः
काहींनी रागाने त्या क्रूर अक्रूराला झापले; काहींनी त्याला वस्त्राने बांधून तेथून हाकलून दिले.
काचित्तं ताडयामास कङ्कणेन करेण च । तद्वस्त्रं हारयामास कृत्वा विवसनं मुने
एकीने हातातील कंकणाने त्याला मारले, दुसरीने त्याचे वस्त्र काढून त्याला नग्न केले, हे मुनी.
क्षतविक्षतसर्वाङ्गं दृष्ट्वाऽक्रूरं च माधवः । जगाम राधानिकटं बोधयामास तां पुनः
अक्रूर सगळीकडे जखमी व फाटलेला दिसला तेव्हा माधव राधेच्या जवळ गेला आणि तिला पुन्हा समजावले.
आध्यात्मिकेन योगेन विनयेन च सादरम् । अक्रूरं बोधयामास वोधयामास तां पुनः
आध्यात्मिक योगाने आणि नम्रतेने, त्याने अक्रूराला समजावले आणि तिलाही पुन्हा धीर दिला.
आकाशात्पतितं दिव्यं सन्त्रप्रस्थापितं रथम् । विचित्रवस्त्रसंयुक्तं ददर्श पुरतो हरिः
आकाशातून आलेला, रंगीबेरंगी वस्त्रांनी सजवलेला दिव्य रथ हरिला समोर दिसला.
खचितं मणिराजेन रचितं विश्वकर्मणा । तं दृष्ट्वा मातृभवनमाजगाम जगत्पतिः
मणींनी मढवलेला आणि विश्वकर्म्याने घडवलेला तो रथ पाहून, जगाचा स्वामी आपल्या आईच्या घरी गेला.
भुक्त्वा पीत्वा सुखं सुप्त्वा भगवान्सहबान्धवः । तस्थौ मुनीन्द्रदेवेन्द्रब्रह्मेशशेषवन्दितः
भोजन करून, पाणी पिऊन, आप्तांसह सुखाने झोपून, भगवंत तेथेच राहिला आणि त्याला श्रेष्ठ मुनी, इंद्र, ब्रह्मा आणि शेष यांनी वंदन केले.
मुषुपुर्गोंपिकाः सर्वाः परं संहृष्टमानसाः । पुष्पतल्पे च रम्ये च राधया सह नारद
सर्व गोपिका अत्यंत आनंदाने भरलेल्या मनाने, सुंदर फुलांच्या पलंगावर राधेसोबत विसावल्या होत्या, हे नारद.
सर्वे चाऽऽनन्दयुक्ताश्च जना गोकुलवासिनः । केचिद्गोपाश्च ननृतुः केचित्संगीततत्पराः
गोकुळातील सर्व लोक आनंदात होते; काही गवळणारे नाचत होते, तर काही गाण्यात मग्न झाले होते.
अथैकसप्ततितमोऽध्यायः नारायण उवाच राधिकायां च सुप्तायां सुप्तासु गोपिकासु । पुष्पचन्दनतल्पे च वायुना सुरभीकृते
नारायण म्हणाले: राधा आणि सर्व गोपिका फुलं व चंदनाने सजवलेल्या, वाऱ्याने सुगंधित झालेल्या पलंगावर झोपल्या होत्या.
तृतीयप्रहरेऽतीते निशायां च शुभे क्षणे । शुभचन्द्रर्क्षयोगे चामृतयोगसमन्विते
रात्रीचा तिसरा प्रहर संपला, शुभ क्षण आला, चंद्र आणि तार्यांचा उत्तम संयोग झाला, आणि अमृतासारखा योग जुळून आला.
सौम्यस्वामियुते लग्ने सौम्यग्रहविलोकिते । पापग्रहसमासक्तदुष्टदोषादिवर्जिते
शुभ ग्रहांचा संयोग असलेल्या लग्नात, वाईट ग्रहांचा दोष नसताना, सर्व काही मंगल झाले होते.
यशोदां बोधयामास कारयामास मङ्गलम् । वन्धूनाश्वासयामास समुत्थाय हरिः स्वयम्
स्वतः हरिने उठून यशोदेला उठवले, मंगलकार्य केले आणि नातेवाईकांना धीर दिला.
वाद्यं निषेधयामास राधिकाभयभीतवत् । स्वतन्त्रो विश्वकर्ता च पाता भर्ता स्वतन्त्रवत्
त्याने वाद्य थांबवायला सांगितले, जणू राधेच्या सुरक्षिततेची काळजी वाटली; साऱ्या विश्वाचा स्वतंत्र कर्ता, रक्षक आणि पालनकर्ता असूनही, तो इतरांच्या इच्छेप्रमाणे वागत होता.
प्रक्षाल्य पादयुगलं धृतवा धौते च वाससी । उवास संस्कृते स्थाने विलिप्ते चन्दनादिना
त्याने आपले पाय धुऊन, स्वच्छ वस्त्र परिधान केले आणि चंदन वगैरे लावलेल्या शुद्ध जागी बसला.
फलपल्लवसंयुक्तं संस्कृतं चन्दनादिभिः । वामे कृत्वा पूर्णकुम्भं वह्निं विप्रं स्वदक्षिणे
डाव्या बाजूला त्याने फळे, कोवळी पाने आणि चंदनाने सजवलेला पाण्याचा कलश ठेवला; उजव्या बाजूला अग्नी आणि ब्राह्मण ठेवला.
पतिपुत्रवतीं दीपं दर्पणं पुरतस्तथा । दूर्वाकाण्डं च सुस्निग्धं पुष्पं धान्यं सितं शुभम्
समोर दिवा, आरसा, पती-पुत्र असलेली स्त्री, कोवळी दुर्वा, सुंदर फुले आणि शुद्ध पांढरे धान्य ठेवले.
गुरुदत्तं गुहीत्वा च प्रदधौ मस्तकोपरि । धृतं ददर्श माध्वीकं रजतं काञ्चनं दधि
गुरूंनी दिलेली वस्तू डोक्यावर ठेवली; मध, चांदी, सोने आणि दही त्याने पाहिले.
चन्दनं लेपनं कृत्वा पुष्पमालां गले ददौ । गुरुवर्गं ब्राह्मणं च वन्दयामास भक्तितः
त्याने चंदन लावले, गळ्यात फुलांची माळ घातली आणि गुरुवर्ग व ब्राह्मणांना भक्तीभावाने वंदन केले.
शङ्खध्वनिं वेदपाठं संगीतं मङ्गलाष्टकम् । विप्रशीर्वचनं रम्यं शुश्राव परमादरम्
त्याने शंखाचा आवाज, वेदपठण, गाणे, मंगलाष्टक आणि ब्राह्मणांचे सुंदर आशीर्वाद अत्यंत आदराने ऐकले.
ध्यात्वा मङ्गलरूपं च सर्वत्र मङ्गलप्रदम् । चिक्षेप दक्षिणां पादं सुन्दरं स्वात्मविग्रहम्
सर्वत्र मंगल देणाऱ्या शुभ रूपाचा ध्यान करून, त्याने आपला सुंदर उजवा पाय पुढे केला.