राधाप्राणाधिदेवाय विश्वरूपाय ते नमः । वेदस्तुतात्मवेदज्ञरूपिणे सर्ववेदिने
राधेच्या प्राणांचा स्वामी, विश्वरूप असलेला, वेदांनी स्तुती केलेला, आत्म्याचं खऱ्या अर्थाने ज्ञान असलेला आणि सर्वज्ञ असलेल्या तुला नमस्कार.
वैदाधिष्ठातृदेवाय वेदबीजाय ते नमः । यस्य लोमसु विश्वानि चासंख्यानि च नित्यशः
वेदांचा अधिष्ठाता देव, वेदांचा मूळ बीज असलेल्या तुला नमस्कार. ज्याच्या केसांमध्ये अनंत विश्वे नेहमी वास करतात, त्या तुला नमस्कार.
महद्विष्णोरीश्वराय विश्वेशाय नमो नमः । स्वयं प्रकृतिरूपाय प्राकृताय नमोo
महाविष्णू, सर्वांचा स्वामी, विश्वाचा स्वामी, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. स्वतःच प्रकृतीरूप असलेला आणि आद्य असलेल्या तुला नमस्कार.
प्रकृतीश्वररूपाय प्रधानपुरूषाय च । इत्येवं स्तवनं कृत्वा मूर्च्छामाप सभातले
प्रकृतीचा स्वामी, सर्व प्राण्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेला, असे स्तवन करून तो सभागृहात बेशुद्ध पडला.
पपात सहसा भूमौ पुनरीशं ददर्श सः । बहिःस्थं हृदयस्थं च परमात्मानमीश्वरम्
तो अचानक जमिनीवर कोसळला आणि पुन्हा प्रभूला पाहिलं – बाहेरही आणि आपल्या हृदयातही, तोच परमात्मा, तोच ईश्वर.
परितः श्यामरूपं च विश्वस्थं विश्वमेव च । अक्रूरं मूर्च्छितं दृष्ट्वा नन्दः सादरपूर्वकम्
चारही बाजूंनी त्याला श्यामवर्णाचं रूप दिसलं, जे संपूर्ण विश्वात व्यापलेलं होतं आणि तेच विश्वही होतं. अक्रूर बेशुद्ध पडलेला पाहून नंदाने मोठ्या आदराने,
रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास नारद । पप्रच्छ सर्ववृत्तान्तं किंस्विद्दृष्टमिति त्वया
त्याला सुंदर रत्नांच्या सिंहासनावर बसवलं, हे नारद, आणि त्याला सर्व घडामोडी विचारल्या – 'तू काय पाहिलंस?' असं विचारलं.
मिष्टान्नं भोजयामाय कुशलं च पुनः पुनः । अक्रूरेः कथयामस कंसवृत्तान्तमीप्सितम्
त्याला पुन्हा पुन्हा गोड पदार्थ दिले, त्याची कुशलता विचारली आणि अक्रूराने कंसाच्या कृत्यांची हवी तशी कथा सांगितली.
स्वपित्रोर्मोक्षणार्थं च गमनं रामकृष्णयोः । इत्यक्रूरकृतं स्तोत्रं यः पठेत्सुसमाहितः
आपल्या वडिलांच्या मुक्तीसाठी आणि राम व कृष्ण यांच्या प्रस्थानासाठी, जो कोणी अक्रूराने रचलेले हे स्तोत्र एकाग्रतेने म्हणतो,
अपुत्रो लभते पुत्रमभार्यों लभते प्रियम् । अधनो धनमाप्नोति निर्भूमिरुर्वरां महीम्
त्याला जर मुलगा नसेल तर मुलगा मिळतो, ज्याला पत्नी नाही त्याला प्रिय पत्नी मिळते, गरीबाला धन मिळते आणि ओसाड जमीन सुपीक होते.
हतप्रजः प्रजालाभं प्रतिष्ठां चाप्रतिष्ठितः । यशः प्राप्नोति विपुलमयशस्वी च लीलया
ज्याची मुले गेली आहेत त्याला पुन्हा संतान मिळते, ज्याची प्रतिष्ठा नाही त्याला प्रतिष्ठा मिळते; त्याला मोठा कीर्ती मिळतो आणि ज्याची बदनामी झाली आहे त्याचाही सन्मान सहजपणे वाढतो.
अथ सुष्वाप समये परं संहृष्टमानसः । रम्ये चम्पकतल्पे च कृष्णं कृत्वा स्ववक्षसि
नंतर योग्य वेळी, अत्यंत आनंदी मनाने, त्याने सुंदर चंपकाच्या फुलांच्या पलंगावर कृष्णाला आपल्या छातीवर ठेवून गाढ झोप घेतली.
प्रातरुथाय सहसा कृत्वाऽऽङ्निकमनुत्तमम् । स्वरथे स्थापयामास रामं कृष्णं जगत्पतिम्
सकाळी लवकर उठून, उत्तम स्नानादी विधी करून, त्याने राम आणि कृष्ण या जगत्पतींना आपल्या रथावर बसवले.
गव्यं पञ्चप्रकारं च नानाद्रव्यं सुदुल्रभम् । वृषभानं च नन्दं च सुनन्दं चन्दभानकम्
त्याने गायीचे पाच प्रकारचे पदार्थ, अनेक दुर्मिळ वस्तू, वृषभान, नंद, सुनंद आणि चंद्रभान हे सर्व एकत्र केले.
नानाप्रकारं वाद्यं च मृदङ्गमुरजादिकम् । पटहं पणवं चैव ढक्कां दुंदुभिमानकम्
त्याने विविध प्रकारची वाद्ये, मृदंग, मुरज, पठा, पणव, ढक्का, दुंदुभी आणि मानक अशी वाद्ये जमवली.
सज्जां संनहनीं कास्यपट्टमर्दलमण्डवीम् । वादयामास सानन्दं नन्दगोपो व्रजेश्वरः
त्याने सजावट केलेली सभा, कांस्याच्या ताटांनी आणि हारांनी सजवली, आणि नंदगोप, व्रजाचा राजा, आनंदाने वाद्ये वाजवू लागला.
श्रुत्वा वाद्यं च गोप्यश्च गमनं रामकृष्णयोः । दृष्ट्वा कृष्णं रथस्थं तमाययुः कोपपीडिताः
वाद्यांचा आवाज आणि रामकृष्ण यांच्या जाण्याची बातमी ऐकून, गोपींनी रथावर बसलेला कृष्ण पाहिला आणि त्या रागाने व्याकुळ होऊन त्याच्याकडे धावल्या.
कृष्णेन वारिताः सर्वाः प्रेरिता राधाया द्विजः । बभञ्जुरीश्वररथं पादाघातेन लीलया
कृष्णाने सर्व गोपींना थांबवले आणि राधेच्या सांगण्यावरून, गोपींनी खेळकरपणे पायांनी रथ फोडला.
तत्र सर्वेषु गोपेश हाहाकारं कृतेषु च । प्रययुर्बलवत्यश्च कृष्णं कृत्वा स्ववक्षसि
सर्व गवळ्यांनी गोंधळ घातला तेव्हा, बलवान गोपींनी कृष्णाला जवळ नेले आणि त्याला आपल्या छातीवर धरले.
काचित्क्रूरं तमक्रूरं भर्त्सयामास कोपतः । काश्चिद्वद्ध्वा च वस्त्रेण चाकूरं प्रययुस्ततः
काहींनी रागाने त्या क्रूर अक्रूराला झापले; काहींनी त्याला वस्त्राने बांधून तेथून हाकलून दिले.
काचित्तं ताडयामास कङ्कणेन करेण च । तद्वस्त्रं हारयामास कृत्वा विवसनं मुने
एकीने हातातील कंकणाने त्याला मारले, दुसरीने त्याचे वस्त्र काढून त्याला नग्न केले, हे मुनी.
क्षतविक्षतसर्वाङ्गं दृष्ट्वाऽक्रूरं च माधवः । जगाम राधानिकटं बोधयामास तां पुनः
अक्रूर सगळीकडे जखमी व फाटलेला दिसला तेव्हा माधव राधेच्या जवळ गेला आणि तिला पुन्हा समजावले.
आध्यात्मिकेन योगेन विनयेन च सादरम् । अक्रूरं बोधयामास वोधयामास तां पुनः
आध्यात्मिक योगाने आणि नम्रतेने, त्याने अक्रूराला समजावले आणि तिलाही पुन्हा धीर दिला.
आकाशात्पतितं दिव्यं सन्त्रप्रस्थापितं रथम् । विचित्रवस्त्रसंयुक्तं ददर्श पुरतो हरिः
आकाशातून आलेला, रंगीबेरंगी वस्त्रांनी सजवलेला दिव्य रथ हरिला समोर दिसला.
खचितं मणिराजेन रचितं विश्वकर्मणा । तं दृष्ट्वा मातृभवनमाजगाम जगत्पतिः
मणींनी मढवलेला आणि विश्वकर्म्याने घडवलेला तो रथ पाहून, जगाचा स्वामी आपल्या आईच्या घरी गेला.
भुक्त्वा पीत्वा सुखं सुप्त्वा भगवान्सहबान्धवः । तस्थौ मुनीन्द्रदेवेन्द्रब्रह्मेशशेषवन्दितः
भोजन करून, पाणी पिऊन, आप्तांसह सुखाने झोपून, भगवंत तेथेच राहिला आणि त्याला श्रेष्ठ मुनी, इंद्र, ब्रह्मा आणि शेष यांनी वंदन केले.
मुषुपुर्गोंपिकाः सर्वाः परं संहृष्टमानसाः । पुष्पतल्पे च रम्ये च राधया सह नारद
सर्व गोपिका अत्यंत आनंदाने भरलेल्या मनाने, सुंदर फुलांच्या पलंगावर राधेसोबत विसावल्या होत्या, हे नारद.
सर्वे चाऽऽनन्दयुक्ताश्च जना गोकुलवासिनः । केचिद्गोपाश्च ननृतुः केचित्संगीततत्पराः
गोकुळातील सर्व लोक आनंदात होते; काही गवळणारे नाचत होते, तर काही गाण्यात मग्न झाले होते.
अथैकसप्ततितमोऽध्यायः नारायण उवाच राधिकायां च सुप्तायां सुप्तासु गोपिकासु । पुष्पचन्दनतल्पे च वायुना सुरभीकृते
नारायण म्हणाले: राधा आणि सर्व गोपिका फुलं व चंदनाने सजवलेल्या, वाऱ्याने सुगंधित झालेल्या पलंगावर झोपल्या होत्या.
तृतीयप्रहरेऽतीते निशायां च शुभे क्षणे । शुभचन्द्रर्क्षयोगे चामृतयोगसमन्विते
रात्रीचा तिसरा प्रहर संपला, शुभ क्षण आला, चंद्र आणि तार्यांचा उत्तम संयोग झाला, आणि अमृतासारखा योग जुळून आला.