दृष्ट्वाऽक्रूरं महाभागं तूर्णमालिङ्गनं ददौ । प्रणेमुः शिरमा सर्वै गोपा जगृहुराशिषम्
महाभाग अक्रूराला पाहताच त्याने पटकन मिठी मारली; सर्व गोपांनी डोकी झुकवून त्याला आशीर्वाद दिला.
परस्परं च संयोगो बभूव गुणत्रान्मुने । क्रोडे चकाराक्रूरश्च कृष्णं रामं क्रमेण च
त्यांच्यात गुणांची भेट झाली, हे मुनी; अक्रूराने प्रथम कृष्णाला आणि मग रामाला आपल्या मांडीवर घेतलं.
चुचुम्ब गण्डयुगुले पुलकाञ्यितविग्रहः । साश्रुनेत्रोऽतिसाह्लादः कृतार्थः सिद्धवाञ्छितः
आनंदाने अंगावर रोमांच उभे राहिले, त्याने त्यांच्या गालांवर प्रेमाने चुंबन घेतलं, डोळ्यात आनंदाश्रू आले, आणि त्याला पूर्ण समाधान व इच्छित फलप्राप्ती झाली.
ददर्श कृष्णं द्विभुजं क्षणं श्यामलसुन्दरम् । पीतवस्त्रपरीधानं मालतीमाल्यभूषितम्
त्याने कृष्णाला दोन हातांनी, काळ्या आणि सुंदर रूपात, पिवळ्या वस्त्रात आणि मोगऱ्यांच्या हाराने सजवलेलं पाहिलं.
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गं परं वंशीधरं वरम् । स्तुतं ब्रह्मेशशेषाद्यैर्मुनीन्द्रैः सनकादिभिः
संपूर्ण अंग चंदनाने लिंपलेलं, श्रेष्ठ वंशीधर, ब्रह्मा, शंकर, शेष आणि सनकादी मुनींनी ज्याचं स्तवन केलं आहे, असा तो होता.
वीक्षितं गोपकन्याभिः परिबूर्णतमं विभुम् । क्षणं ददर्श क्रोडस्थं सस्मितं च चतुर्भुजम्
गोपिकांनी पाहिलेला, सर्व गुणांनी परिपूर्ण असा तो प्रभू; क्षणभर त्याने आपल्या मांडीवर बसलेला, हसणारा आणि चार हातांचा तो देखील पाहिला.
लक्ष्मींसरस्वतीयुक्तं वनमालाविभूषितम् । सुनन्दनन्दकुमुदैः पार्षदैः परिसेवितम्
लक्ष्मी आणि सरस्वती यांच्यासह, वनफुलांच्या हाराने सजलेला, सुनंद, नंद, कुमुद आणि इतर सख्यांनी वेढलेला तो होता.
सेवितं सिद्धसंघैश्च भक्तिनम्रैः परात्परम् । क्षणं ददर्श देवं तं पञ्चवक्त्रं त्रिलोचनम्
सिद्धांच्या समूहांनी, भक्तिभावाने नतमस्तक होऊन सेवा केलेला, तो परात्पर देव; क्षणभर त्याने त्या देवाला पाच तोंडांचा आणि तीन डोळ्यांचा पाहिलं.
शुद्धस्फटिकसंकाशं नागराजैर्विराजितम् । दिगम्बरं परं ब्रह्म भस्माङ्गं च जटायुतम्
शुद्ध स्फटिकासारखा, नागराजांनी शोभलेला, दिगंबर, सर्वोच्च ब्रह्म, अंगावर भस्म लावलेला आणि जटांनी सजलेला तो होता.
जपमालाकरं ध्याननिष्ठं श्रेष्ठं च योगिनम् । क्षणं चतुर्मुखं ध्याननिष्ठं श्रेष्ठं मनीषिणाम्
हातात जपमाळ, ध्यानात मग्न, सर्वश्रेष्ठ योगी; क्षणभर त्याने चार मुखांचा, ध्यानात तल्लीन आणि श्रेष्ठ विचारवंत असा तो पाहिला.
क्षणं धर्मस्वरूपं च शेषरुपं क्षणं क्षणम् । क्षणं भास्कररूपं च ज्योतीरूपं सनातनम्
क्षणभर तो धर्माचा मूर्तिमंत रूप दिसला, क्षणभर शेषाचं रूप घेतलं, क्षणभर तेजस्वी सूर्यासारखा भासला, आणि क्षणभर तो सनातन प्रकाशाचं मूर्तिमंत रूप झाला.
क्षणं परमशोभाढ्यं कोटिकन्दर्पनिन्दितम् । कामिनीकमनीयं च कामुकं कामसंयुतम्
क्षणभर तो परम सुंदरतेने नटला, कोटी कोटी मदनांनाही लाजवील असा, स्त्रियांना मनोहारी वाटणारा, मोहक आणि कामभावनेने युक्त असा दिसला.
एवंभूतं शिशुं दृष्ट्वा स्थापयामास वक्षसि । रत्नमिंहासने रम्ये नन्ददत्ते च नारद
असा अद्भुत बालक पाहून, त्याला छातीवर घेतलं आणि नंदाने दिलेल्या सुंदर रत्नांच्या सिंहासनावर बसवलं, हे नारद.
कृत्वा प्रदक्षिणं भक्त्या पुलकाञ्चितविग्रहः । प्रणम्य शिरसा भूमौ तुष्टाव पुरुषोत्तमम्
त्याने भक्तिभावाने प्रदक्षिणा घातली, आनंदाने अंग रोमांचित झालं, मग डोकं झुकवून भूमीवर नमस्कार केला आणि पुरुषोत्तमाचं स्तवन केलं.
अक्रूर उवाच नमः कारणरूपाय परमात्मस्वरूपिणे सर्वेषामपि विश्वानामीश्वराय नमो नमः । पराय प्रकृतेरीश परात्परतराय च
अक्रूर म्हणाला – सर्व कारणांचं मूळ असलेल्या, परमात्मा स्वरूप असलेल्या, सर्व विश्वातील जीवांचा स्वामी असलेल्या तुला माझे नमस्कार. प्रकृतीपेक्षा श्रेष्ठ, आणि श्रेष्ठांपेक्षाही श्रेष्ठ असलेल्या तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
निर्गुणाय निरीहाय नीरूपाय स्वरूपिणे । सर्वदेवस्वरूपाय सर्वदेवेश्वराय च
गुणरहित, इच्छारहित, निराकार असूनही खऱ्या स्वरूपाचा, सर्व देवतांचा मूर्तिमंत रूप आणि सर्व देवांचा स्वामी असलेल्या तुला नमस्कार.
सर्वदेवाधिदेवाय विश्वादिभूतरूपिणे । असंश्येषु च विश्वेषु ब्रह्मविष्णुशिवात्मक
सर्व देवांचा अधिदेव, विश्वातील सर्व जीवांच्या रूपात वावरणारा, आणि सर्व विश्वात ब्रह्मा, विष्णु, शिव या रूपात निःसंशय असणाऱ्या तुला नमस्कार.
स्वरूपायाऽऽदिबीजाय तदीशविश्वरूपिणे । नमो गोपाङ्गनेशाय गणेशेश्वररूपिणे
स्वतःचं खऱ्या स्वरूप असलेला, आदिबीज असलेला, सर्व विश्वाचा स्वामी असलेला, गोपिकांचा स्वामी आणि गणेशाच्या रूपातील प्रभू तुला नमस्कार.
नमः सुरगणेशाय राधेशाय नमो नमः । राधारमणरूपाय राधारूपधराय च
देवतांच्या गणांचा स्वामी, राधेचा स्वामी, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. राधेचा प्रिय, आणि राधेचं रूप धारण करणारा, तुला नमस्कार.
राधाराध्याय राधायाः प्राणाधिकतराय च । राधासाध्याय राधाधिदेवप्रियतमाय च
राधेने पूजिला जाणारा, राधेच्या प्राणाहूनही प्रिय, राधेला प्राप्त होणारा, आणि राधेच्या भक्तांचा सर्वात प्रिय देव, तुला नमस्कार.
राधाप्राणाधिदेवाय विश्वरूपाय ते नमः । वेदस्तुतात्मवेदज्ञरूपिणे सर्ववेदिने
राधेच्या प्राणांचा स्वामी, विश्वरूप असलेला, वेदांनी स्तुती केलेला, आत्म्याचं खऱ्या अर्थाने ज्ञान असलेला आणि सर्वज्ञ असलेल्या तुला नमस्कार.
वैदाधिष्ठातृदेवाय वेदबीजाय ते नमः । यस्य लोमसु विश्वानि चासंख्यानि च नित्यशः
वेदांचा अधिष्ठाता देव, वेदांचा मूळ बीज असलेल्या तुला नमस्कार. ज्याच्या केसांमध्ये अनंत विश्वे नेहमी वास करतात, त्या तुला नमस्कार.
महद्विष्णोरीश्वराय विश्वेशाय नमो नमः । स्वयं प्रकृतिरूपाय प्राकृताय नमोo
महाविष्णू, सर्वांचा स्वामी, विश्वाचा स्वामी, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. स्वतःच प्रकृतीरूप असलेला आणि आद्य असलेल्या तुला नमस्कार.
प्रकृतीश्वररूपाय प्रधानपुरूषाय च । इत्येवं स्तवनं कृत्वा मूर्च्छामाप सभातले
प्रकृतीचा स्वामी, सर्व प्राण्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेला, असे स्तवन करून तो सभागृहात बेशुद्ध पडला.
पपात सहसा भूमौ पुनरीशं ददर्श सः । बहिःस्थं हृदयस्थं च परमात्मानमीश्वरम्
तो अचानक जमिनीवर कोसळला आणि पुन्हा प्रभूला पाहिलं – बाहेरही आणि आपल्या हृदयातही, तोच परमात्मा, तोच ईश्वर.
परितः श्यामरूपं च विश्वस्थं विश्वमेव च । अक्रूरं मूर्च्छितं दृष्ट्वा नन्दः सादरपूर्वकम्
चारही बाजूंनी त्याला श्यामवर्णाचं रूप दिसलं, जे संपूर्ण विश्वात व्यापलेलं होतं आणि तेच विश्वही होतं. अक्रूर बेशुद्ध पडलेला पाहून नंदाने मोठ्या आदराने,
रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास नारद । पप्रच्छ सर्ववृत्तान्तं किंस्विद्दृष्टमिति त्वया
त्याला सुंदर रत्नांच्या सिंहासनावर बसवलं, हे नारद, आणि त्याला सर्व घडामोडी विचारल्या – 'तू काय पाहिलंस?' असं विचारलं.
मिष्टान्नं भोजयामाय कुशलं च पुनः पुनः । अक्रूरेः कथयामस कंसवृत्तान्तमीप्सितम्
त्याला पुन्हा पुन्हा गोड पदार्थ दिले, त्याची कुशलता विचारली आणि अक्रूराने कंसाच्या कृत्यांची हवी तशी कथा सांगितली.
स्वपित्रोर्मोक्षणार्थं च गमनं रामकृष्णयोः । इत्यक्रूरकृतं स्तोत्रं यः पठेत्सुसमाहितः
आपल्या वडिलांच्या मुक्तीसाठी आणि राम व कृष्ण यांच्या प्रस्थानासाठी, जो कोणी अक्रूराने रचलेले हे स्तोत्र एकाग्रतेने म्हणतो,
अपुत्रो लभते पुत्रमभार्यों लभते प्रियम् । अधनो धनमाप्नोति निर्भूमिरुर्वरां महीम्
त्याला जर मुलगा नसेल तर मुलगा मिळतो, ज्याला पत्नी नाही त्याला प्रिय पत्नी मिळते, गरीबाला धन मिळते आणि ओसाड जमीन सुपीक होते.