ततो ददर्श सुस्वप्नं पुराणश्रुतिसंमतम् । निशावशेषसमये बाधादिपरिवर्जितः
रात्रीच्या शेवटच्या प्रहरी, कोणतीही बाधा न येता, त्याला एक सुंदर आणि प्राचीन परंपरेने मान्य केलेला स्वप्न दिसला.
अरोगी बद्धकेशश्च वस्त्रयुग्मसमन्वितः । सुतल्पशायी सुस्निग्धश्चिन्ताशोकविवर्जितः
तो निरोगी होता, केस बांधलेले होते, दोन वस्त्र घातली होती, मऊ पलंगावर झोपलेला, तेजस्वी, चिंता आणि दुःख यांच्यापासून मुक्त होता.
किशोरवयसं श्यामं द्विभुजं मुरलीधरम् । पीतवस्त्रपरीधानं वनमालाविभूषितम्
त्याने किशोरवयाचा, श्यामवर्णाचा, दोन हात असलेला, मुरली धरलेला, पिवळे वस्त्र घातलेला आणि वनमाळा घातलेला तरुण पाहिला.
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गं मालतीमाल्यशोभितम् । भूषितं भूषणार्हं च सद्रत्नमणिभूषणैः
त्याचे सर्व अंग चंदनाने लावलेले होते, मोगऱ्याच्या हारांनी शोभलेले होते आणि योग्य असे रत्नमणींच्या दागिन्यांनी सजलेले होते.
मयूरपिच्छचूडं च सस्मितं पद्मलोचनम् । एवंभूतं द्विचशिशुं ददर्श प्रथमं मुने
त्याच्या डोक्यावर मोरपीसाचा मुकुट होता, चेहऱ्यावर हसू आणि डोळे कमळासारखे होते. असा दिव्य बालक त्या ऋषीने प्रथम पाहिला.
ततो ददर्श रुचिरां पतिपुत्रवतीं सतीम् । पीतवस्त्रपरीधानां रत्नभूषणभूषिताम्
मग त्याने पती आणि पुत्र असलेली, सुंदर, सती, पिवळे वस्त्र घातलेली आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली स्त्री पाहिली.
ज्वलत्प्रदीपहस्तां च शुक्लधान्यकरां वराम् । शरच्चन्द्रनिभास्यां च सस्मितां वरदां शुभाम
तीच्या हातात उजळ दिवा होता, पांढरी धान्ये होती, ती शरदचंद्रासारखी तेजस्वी, हसतमुख, शुभ आणि वर देणारी होती.
ततो ददर्श विप्रं च प्रकुर्वन्तं शुभाशिषम् । श्वेतपद्मगतं हंसं तुरगं च सरोवरम्
मग त्याने एक ब्राह्मण शुभाशीर्वाद देताना, पांढऱ्या कमळावर बसलेला हंस, घोडा आणि सरोवर पाहिले.
ददर्श चित्रितं चारु फलितं पुष्पितं शुभम् । आम्रनिम्बनारिकेलगुर्वर्ककदलीतरुम्
त्याने सुंदर, सजवलेली, फळांनी आणि फुलांनी बहरलेली आंबा, निम, नारळ, चंदन, अर्क आणि केळीची झाडे पाहिली.
दशन्तं श्वेतसर्पं च स्वात्मानं पर्वतस्थितम् । वृक्षस्थं च गजस्थं च तरिस्थं तुरगस्थितम्
त्याने पांढरा साप चावतोय असं पाहिलं, स्वतःला कधी डोंगरावर, कधी झाडावर, कधी हत्तीवर, कधी होडीत, तर कधी घोड्यावर पाहिलं.
वीणां वादितवन्तं च भुक्तवन्तं च पायसम् । दधिक्षीरयुतान्नं च पद्मपत्रस्थमीप्सितम्
त्याने स्वतःला वीणा वाजवताना, दही-दूध घातलेला पायस खाताना आणि कमळाच्या पानावर बसायची इच्छा करताना पाहिलं.
कृमिविट्सहिताङ्गं च रुदन्तं मोहितं तदा । शुक्लधान्यपुष्पकरं क्षणं चन्दनचर्चितम्
त्याने आपल्या अंगावर किडे आणि जंतू आहेत, आपण रडतोय आणि गोंधळलोय, हातात पांढरी धान्ये आणि फुलं आहेत, आणि क्षणभर अंगाला चंदन लावलेलं आहे असं पाहिलं.
प्रासादस्थं समुद्रस्थमात्मानं च सलोहितम् । छिन्नभिन्नं क्षताङ्गं च मेदपूयसमन्वितम्
त्याने स्वतःला कधी राजवाड्यात, कधी समुद्रात, रक्ताने माखलेला, जखमी आणि तुकडे झालेले, मेद आणि पू यांनी भरलेला पाहिलं.
ततो ददर्श रजतं मणिं शुभ्रं च काञ्चनम् । सुक्तामाणिक्यरत्नं च पूर्णकुम्भजलं शुभम्
मग त्याने चांदी, शुभ्र रत्न, सोने, मोती, माणिक, रत्ने आणि पाण्याने भरलेला शुभ कलश पाहिला.
सुरभिं च सवत्सां च वृषभेन्द्रं मयूरकम् । शुकं च सारसं हंसं चिल्लं खञ्जनमेव च
त्याने सुरभी आणि तिचे वासरू, मोठा बैल, मोर, पोपट, बगळा, हंस, चिमणी आणि खंजन पाहिले.
ताम्बूलं पुष्पमाल्यं च ज्वलदग्निं सुरार्चनम् । पार्वतीप्रतिमां कृष्णप्रतिमां शिवलिङ्गकम्
त्याला तांबूल, फुलांच्या माळा, प्रज्वलित अग्नी, देवांची पूजा, पार्वतीची मूर्ती, कृष्णाची मूर्ती आणि शिवलिंग दिसले.
विप्रबालां च बालं च सुपक्वफलितां कृषिम् । देवस्थलीं च राजेन्द्रं सिंहं व्याघ्रं गुरुं सुरम्
त्याने एक ब्राह्मण बालक, एक लहान मुलगा, पिकलेली फळं आणि पिकं, देवस्थान, राजा, सिंह, वाघ, गुरु आणि देव पाहिले.
दृष्ट्वा स्वप्नं समुत्तस्थौ चकाराऽऽह्निकमीप्सितम् । उद्धवं कथयामास सर्वं वृत्तान्तमेव च
हा स्वप्न पाहून तो उठला आणि आपली हवी असलेली रोजची कृत्ये केली; त्याने उद्धवाला सगळा घडलेला प्रकार सांगितला.
उद्धवाज्ञां समादाय कृत्वा गुरुसुरार्चनम् । यात्रां चकार श्रीकृष्णं ध्यात्वा मनसि नारद
उद्धवाची आज्ञा घेऊन, गुरु आणि देवांची पूजा करून, श्रीकृष्णाचे मनात ध्यान करत तो प्रवासाला निघाला, हे नारद.
ददर्श वर्त्मन्येवं च मङ्गलार्हं शुभप्रदम् । वाञ्छाफलप्रदं रम्यं पुरो मङ्गलसूचकम्
रस्त्यात त्याने शुभ आणि मंगलदायक चिन्हे पाहिली, जी इच्छित फळ देणारी, रम्य आणि पुढे शुभ घडणार याचे संकेत देणारी होती.
वामे शैवं शिवां पूर्णकुम्भं नकुलचाषकम् । पतिपुत्रवतीं साध्वीं दिव्याभरणभूषिताम्
डाव्या बाजूला त्याने शैव स्त्री, पूर्ण कलश, मुंगूस, चिमणी, पती-पुत्र असलेली सती, आणि दिव्य दागिन्यांनी सजलेली स्त्री पाहिली.
शुक्लपुष्पं च माल्यं च धान्यं च खञ्जनं शुभम् । दक्षिणे ज्वलदग्रिं च विप्रं च वृषभं गजम्
त्याला पांढरी फुले, फुलांच्या माळा, धान्य, शुभ खंजन पक्षी, उजव्या बाजूला प्रज्वलित अग्नी, ब्राह्मण, बैल आणि हत्ती दिसले.
वत्सप्रयुक्तां धेरुं च श्वेताश्वं राजहंसकम् । वेश्यां च पुष्पमालां च पताकां दधि पायसम्
त्याने वासरांनी ओढलेली गाडी, पांढरा घोडा, राजहंस, वेश्या, फुलांच्या माळा, झेंडे, दही आणि पायस पाहिले.
मणिं सुवर्ण रचतं मुक्तामाणिक्यमीप्सितम् । मद्यं मांकं चन्दनं च माध्वीकं घृतमुत्तमम्
त्याला रत्न, सोन्याचे दागिने, हवे असलेले मोती आणि माणिक, मद्य, मांस, चंदन, मध आणि उत्तम तूप दिसले.
कृष्णशारं फलं लाजाः सिद्धान्नं दर्पणं तथा । विचित्रितं विमानं च सुदीप्तां प्रतिमां तथा
त्याने कृष्णमृग, फळं, भाजलेली लाह्या, शिजवलेले अन्न, आरसा, सुंदर सजवलेला महाल आणि तेजस्वी मूर्ती पाहिली.
शुक्लोत्पलं पद्मवनं शङ्खचिल्लं च कीरकम् । मार्जारं पर्वतं मेघं मयूरं शुकसारसम्
त्याला पांढरे कमळ, कमळांचे तळे, शंख, खंजन, पोपट, मांजर, डोंगर, मेघ, मोर आणि पोपट-बगळा दिसले.
शङ्खकोकिलवाद्यानां ध्वनिं शुश्राव मङ्गलम् । विचित्रकृष्णसंगीतं हरिशब्दं जयध्वनिम्
त्याने शंख आणि कोकीळ यांच्या वाद्यांचा मंगल ध्वनी, विविध कृष्णगीते, हरिचा आवाज आणि जयजयकार ऐकला.
एवंभूतं शुभं दृष्टवा श्रुत्वा प्रहृष्टमानसः । प्रविवेश हरिं स्मृत्वा पुण्यं वृन्दावनं वनम्
अशा शुभ गोष्टी पाहून आणि ऐकून त्याचे मन आनंदित झाले; त्याने हरिचे स्मरण करत पवित्र वृंदावनात प्रवेश केला.
ददर्श पुरतो रम्यं रासमण्डलमीप्सितम् । चन्दनागुरुकस्तूरीपुष्पचन्दनवायुना
त्याने समोर रम्य रासमंडळ पाहिले, जे चंदन, अगर, कस्तुरी, फुलं आणि चंदनाच्या वाऱ्याने सुगंधित होते.
वासितं मङ्गलघटै रम्भास्तमभैर्विराजितम् । आम्रपल्लवसंघैश्च पट्टसूत्रविचित्रितैः
मंगल कलशांनी सुगंधित, केळीच्या घडांनी आणि आंब्याच्या कोवळ्या पालव्यांनी, रेशमी दोऱ्यांनी सजवलेले ते ठिकाण होते.