ब्रह्माण्डेषु च सर्वेषु मर्यादा स्थापिता मया । तया कर्म प्रकुर्वन्ति मुनयश्च सुरा नराः
सर्व ब्रह्मांडात मीच मर्यादा घालून दिल्या आहेत; त्या मर्यादांमुळेच ऋषी, देव आणि माणसं आपापली कर्मं करतात.
सुदामशापाद्विच्छेदः शतवर्षमनीप्सितः । भविष्यत्येव दंपत्योरावयोरेव सुन्दरि
सुदाम्याच्या शापामुळे, माझ्या आणि तुझ्या मध्ये नको असलेला शंभर वर्षांचा विरह नक्कीच येणार आहे, हे सुंदरि.
भेदो जागरणेऽस्याश्च मया सह सुमध्यमे । संश्लेषः संततं स्वप्ने मद्वरेण भविष्यति
तिच्या जागेपणात माझ्यापासून वेगळेपण राहील, पण स्वप्नात मात्र नेहमीच माझ्याशी एकरूपता मिळेल, कारण मी तिला असा वर दिला आहे, हे सुडौल कटिप्रदेश असणाऱ्या.
आध्यात्मिकी मया दत्ता शोकच्छेदो भविष्यति । राधां बोधय भद्रं ते यास्यामि नन्दमन्दिरम्
मी तिला आत्मज्ञान दिलं आहे; त्यामुळे तिचा शोक दूर होईल. राधेला जागं कर, तुझं कल्याण होवो, कारण मी आता नंदाच्या घरी जाणार आहे.
इत्युक्त्वा जगतां नाथो ययौ नन्दालयं प्रति । राधिकां बोधयामासुरालिसंघाश्च नारद
असं म्हणून, सर्व जगाचा स्वामी नंदाच्या घरी निघून गेला; आणि नारद, राधिकेला तिच्या सख्या जागं करू लागल्या.
गत्वा गृहं च पितरं ननाम मातरं तथा । चकार माता क्रोडे च नवनीतं च नूतनम्
तो घरी गेला, वडिलांना नमस्कार केला आणि आईलाही वंदन केलं; आईने त्याला कुशीत घेतलं आणि ताजं लोणी दिलं.
मातृदत्तं च ताम्बूलं चखाद शीतलं जलम् । उवास तत्र जगतां नाथो मातृसमीपतः
मातेन दिलेला तांबूल श्रीकृष्णाने खाल्ला आणि थंड पाणी प्यायला. तो जगाचा नाथ आईच्या जवळच बसून राहिला.
सर्वैर्गोपसमूहैश्च सेवितः श्वेतचामरैः । माल्यचन्दनताम्बूलं ते च तस्मै ददुर्मुदा
सर्व गोपांनी पांढऱ्या चामरांनी त्याची सेवा केली. त्यांनी आनंदाने त्याला हार, चंदन आणि तांबूल दिले.
अथ सप्ततितमोऽध्यायः नारायण उवाच अथाक्रूरः स्वशरणं गत्वा कंसेन प्रेषितः । चकार शयनं तल्पे भुक्त्वा मीष्टान्नमुत्तमम्
नंतर सत्तरावे अध्याय. नारायण म्हणाले – मग अकृर कंसाने पाठविल्यावर आपल्या घरी गेला. त्याने उत्तम गोड जेवण करून पलंगावर झोप घेतली.
सकर्पूरं च ताम्बूलं चखाद वासितं जलम् । जगाम निद्रां सुखतः सुखसंभोगमात्रतः
त्याने कर्पूर घातलेला तांबूल खाल्ला आणि सुवासिक पाणी प्यायलं. मग तो फक्त सुखाचा अनुभव घेत शांतपणे झोपला.
ततो ददर्श सुस्वप्नं पुराणश्रुतिसंमतम् । निशावशेषसमये बाधादिपरिवर्जितः
रात्रीच्या शेवटच्या प्रहरी, कोणतीही बाधा न येता, त्याला एक सुंदर आणि प्राचीन परंपरेने मान्य केलेला स्वप्न दिसला.
अरोगी बद्धकेशश्च वस्त्रयुग्मसमन्वितः । सुतल्पशायी सुस्निग्धश्चिन्ताशोकविवर्जितः
तो निरोगी होता, केस बांधलेले होते, दोन वस्त्र घातली होती, मऊ पलंगावर झोपलेला, तेजस्वी, चिंता आणि दुःख यांच्यापासून मुक्त होता.
किशोरवयसं श्यामं द्विभुजं मुरलीधरम् । पीतवस्त्रपरीधानं वनमालाविभूषितम्
त्याने किशोरवयाचा, श्यामवर्णाचा, दोन हात असलेला, मुरली धरलेला, पिवळे वस्त्र घातलेला आणि वनमाळा घातलेला तरुण पाहिला.
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गं मालतीमाल्यशोभितम् । भूषितं भूषणार्हं च सद्रत्नमणिभूषणैः
त्याचे सर्व अंग चंदनाने लावलेले होते, मोगऱ्याच्या हारांनी शोभलेले होते आणि योग्य असे रत्नमणींच्या दागिन्यांनी सजलेले होते.
मयूरपिच्छचूडं च सस्मितं पद्मलोचनम् । एवंभूतं द्विचशिशुं ददर्श प्रथमं मुने
त्याच्या डोक्यावर मोरपीसाचा मुकुट होता, चेहऱ्यावर हसू आणि डोळे कमळासारखे होते. असा दिव्य बालक त्या ऋषीने प्रथम पाहिला.
ततो ददर्श रुचिरां पतिपुत्रवतीं सतीम् । पीतवस्त्रपरीधानां रत्नभूषणभूषिताम्
मग त्याने पती आणि पुत्र असलेली, सुंदर, सती, पिवळे वस्त्र घातलेली आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली स्त्री पाहिली.
ज्वलत्प्रदीपहस्तां च शुक्लधान्यकरां वराम् । शरच्चन्द्रनिभास्यां च सस्मितां वरदां शुभाम
तीच्या हातात उजळ दिवा होता, पांढरी धान्ये होती, ती शरदचंद्रासारखी तेजस्वी, हसतमुख, शुभ आणि वर देणारी होती.
ततो ददर्श विप्रं च प्रकुर्वन्तं शुभाशिषम् । श्वेतपद्मगतं हंसं तुरगं च सरोवरम्
मग त्याने एक ब्राह्मण शुभाशीर्वाद देताना, पांढऱ्या कमळावर बसलेला हंस, घोडा आणि सरोवर पाहिले.
ददर्श चित्रितं चारु फलितं पुष्पितं शुभम् । आम्रनिम्बनारिकेलगुर्वर्ककदलीतरुम्
त्याने सुंदर, सजवलेली, फळांनी आणि फुलांनी बहरलेली आंबा, निम, नारळ, चंदन, अर्क आणि केळीची झाडे पाहिली.
दशन्तं श्वेतसर्पं च स्वात्मानं पर्वतस्थितम् । वृक्षस्थं च गजस्थं च तरिस्थं तुरगस्थितम्
त्याने पांढरा साप चावतोय असं पाहिलं, स्वतःला कधी डोंगरावर, कधी झाडावर, कधी हत्तीवर, कधी होडीत, तर कधी घोड्यावर पाहिलं.
वीणां वादितवन्तं च भुक्तवन्तं च पायसम् । दधिक्षीरयुतान्नं च पद्मपत्रस्थमीप्सितम्
त्याने स्वतःला वीणा वाजवताना, दही-दूध घातलेला पायस खाताना आणि कमळाच्या पानावर बसायची इच्छा करताना पाहिलं.
कृमिविट्सहिताङ्गं च रुदन्तं मोहितं तदा । शुक्लधान्यपुष्पकरं क्षणं चन्दनचर्चितम्
त्याने आपल्या अंगावर किडे आणि जंतू आहेत, आपण रडतोय आणि गोंधळलोय, हातात पांढरी धान्ये आणि फुलं आहेत, आणि क्षणभर अंगाला चंदन लावलेलं आहे असं पाहिलं.
प्रासादस्थं समुद्रस्थमात्मानं च सलोहितम् । छिन्नभिन्नं क्षताङ्गं च मेदपूयसमन्वितम्
त्याने स्वतःला कधी राजवाड्यात, कधी समुद्रात, रक्ताने माखलेला, जखमी आणि तुकडे झालेले, मेद आणि पू यांनी भरलेला पाहिलं.
ततो ददर्श रजतं मणिं शुभ्रं च काञ्चनम् । सुक्तामाणिक्यरत्नं च पूर्णकुम्भजलं शुभम्
मग त्याने चांदी, शुभ्र रत्न, सोने, मोती, माणिक, रत्ने आणि पाण्याने भरलेला शुभ कलश पाहिला.
सुरभिं च सवत्सां च वृषभेन्द्रं मयूरकम् । शुकं च सारसं हंसं चिल्लं खञ्जनमेव च
त्याने सुरभी आणि तिचे वासरू, मोठा बैल, मोर, पोपट, बगळा, हंस, चिमणी आणि खंजन पाहिले.
ताम्बूलं पुष्पमाल्यं च ज्वलदग्निं सुरार्चनम् । पार्वतीप्रतिमां कृष्णप्रतिमां शिवलिङ्गकम्
त्याला तांबूल, फुलांच्या माळा, प्रज्वलित अग्नी, देवांची पूजा, पार्वतीची मूर्ती, कृष्णाची मूर्ती आणि शिवलिंग दिसले.
विप्रबालां च बालं च सुपक्वफलितां कृषिम् । देवस्थलीं च राजेन्द्रं सिंहं व्याघ्रं गुरुं सुरम्
त्याने एक ब्राह्मण बालक, एक लहान मुलगा, पिकलेली फळं आणि पिकं, देवस्थान, राजा, सिंह, वाघ, गुरु आणि देव पाहिले.
दृष्ट्वा स्वप्नं समुत्तस्थौ चकाराऽऽह्निकमीप्सितम् । उद्धवं कथयामास सर्वं वृत्तान्तमेव च
हा स्वप्न पाहून तो उठला आणि आपली हवी असलेली रोजची कृत्ये केली; त्याने उद्धवाला सगळा घडलेला प्रकार सांगितला.
उद्धवाज्ञां समादाय कृत्वा गुरुसुरार्चनम् । यात्रां चकार श्रीकृष्णं ध्यात्वा मनसि नारद
उद्धवाची आज्ञा घेऊन, गुरु आणि देवांची पूजा करून, श्रीकृष्णाचे मनात ध्यान करत तो प्रवासाला निघाला, हे नारद.
ददर्श वर्त्मन्येवं च मङ्गलार्हं शुभप्रदम् । वाञ्छाफलप्रदं रम्यं पुरो मङ्गलसूचकम्
रस्त्यात त्याने शुभ आणि मंगलदायक चिन्हे पाहिली, जी इच्छित फळ देणारी, रम्य आणि पुढे शुभ घडणार याचे संकेत देणारी होती.