चतुःषष्टिकलाशक्त्या यथा कान्ता कलावती । कामशास्त्रेषु निपुणा विदग्धा रसिकेश्वरी
चौसष्ट कलांच्या सामर्थ्याने, ती आपल्या प्रियकरासाठी कुशल, प्रेमकलेत पारंगत, आणि सर्व रसांची राणी होती.
शृङ्गारलीलानिपुणा शश्वत्कामा च कामुकी । सुन्दरी सुन्दरीष्वेव शश्वत्सुस्थिरयौवना
ती प्रेमाच्या लीलांमध्ये निपुण, नेहमीच कामात मग्न आणि सुंदर, सुंदरांमध्येही सर्वात सुंदर, आणि तिचे तारुण्य नेहमीच ताजे होते.
पितणां मानसी कन्या धन्या मान्या च मानिनी । शंभोः शिष्या ज्ञानयुता शतकल्पान्तजीविनी
पितानाची मानसकन्या, भाग्यवान, सन्मानित आणि अभिमानी; शंभूची शिष्या, ज्ञानाने युक्त, आणि शंभर कल्पे जगणारी होती.
वेदवेदाङ्गनिपुणा योगनीतिविशारदा । नानारूपधरा साध्वी प्रसिद्धा सिद्धयोगिनी
ती वेद आणि वेदांगात पारंगत, योगशास्त्रात तज्ज्ञ, अनेक रूपे धारण करणारी, सती, आणि सिद्ध योगिनी म्हणून प्रसिद्ध होती.
तत्कन्या राधिका देवी मातृतुल्या च कामुकी । चकार नानाभावं सा सुशीला स्वामिनं प्रति
ती कन्या म्हणजे राधिकादेवी, जी आईसारखी आणि प्रेमाने भरलेली होती; तिने आपल्या स्वामीसाठी अनेक भाव दाखवले, आणि ती सद्गुणी होती.
चतुःषष्टिकलामानं श्रृङ्गारं च चकार सः । त्या विशिष्टया साकं रासे रामरसोत्सुकः
कृष्णाने तिच्यासोबत चौसष्ट प्रेमकला केल्या, आणि त्या विशेष रासोत्सवात दोघेही आनंदाने रमले.
तां नखाग्रक्षतश्रोणीं नखक्षतपयोधराम् । लुप्तचन्दनसिंदूरां कबरीशिथिलां सतीम्
तिच्या कंबरेवर नखांचे ओरखडे, स्तनांवर नखांचे खुणा, अंगावरील चंदन आणि कुंकू पुसले गेले होते, केस विस्कटलेले होते, पण ती सती होती.
सुखसंभोगमग्नां च नग्नां च शोकमूर्च्छिताम् । पुलकाञ्चितसर्पाङ्गीं निद्रादेवी समाययौ
ती सुखमय संगतीत मग्न, नग्न, आणि शोकाने बेशुद्ध झाली होती; तिच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले होते, आणि झोपेची देवी तिच्याजवळ आली.
दृष्ट्वा तां निद्रितां कृष्णःकृपया च कृपानिधिः । रुरोद मायया मायी मयेशो लोकशिक्षया
ती झोपलेली पाहून, करुणेचा सागर असलेल्या कृष्णाने दयेमुळे अश्रू ढाळले, मायाधिपतीने जगाला शिकवण्यासाठी हे केले.
कृत्वा वक्षसि राधां च चुचुम्ब च पुनः पुनः । स्नातां च नेत्रसलिलैः प्राणाधिष्ठातृदेवताम्
कृष्णाने राधेला आपल्या छातीवर ठेवले, पुन्हा पुन्हा चुंबन दिले; आपल्या डोळ्यांच्या पाण्याने, म्हणजे अश्रूंनी, जीवनाची अधिष्ठात्री देवी असलेल्या राधेला स्नान घातले.
प्राणाधिकां प्रियतमां धारयामास वाससी । वह्निशुद्धेऽतिसूक्ष्मे चामूल्ये विश्वमुदुर्लभे
आपल्या प्राणाहूनही प्रिय असलेल्या राधेला, अग्निपरिक्षित, अतिशय सूक्ष्म, अमूल्य आणि जगात दुर्मिळ वस्त्र घातले.
कबरीं च ददौ कुङ्कुमचन्दनम् । तद्गात्रे च गले हारममूल्यं रत्ननिर्मितम्
कृष्णाने तिच्या केसात कुंकू आणि चंदन लावले; तिच्या अंगावर आणि गळ्यात मौल्यवान रत्नांनी बनवलेली हार घातली.
सिन्दूरं च ददौ तस्याः सीमन्ताधःस्थलेऽमले । दाडिमीकुसुमाकारं युक्तं चन्दनबिन्दुभि
तिच्या शुद्ध मस्तकाच्या वाटीवर, डाळिंबाच्या फुलासारखे, चंदनाच्या थेंबांनी सजवलेले कुंकू लावले.
चकार पद्मकं गण्डे नानाचित्रविचित्रकम् । ददौ तत्पादपद्मे च रत्नमञ्जीररञ्जितम्
कृष्णाने तिच्या गालावर कमळाचे चिन्ह, विविध सुंदर रेखाटने काढली; आणि तिच्या पायांवर रत्नजडित पैंजण घातले.
पादाङ्गुलिनखागे च सुन्दरालक्तकं ददौ । नानासुवेषोज्ज्वलितां तां निद्राकुलितां विभुः
त्याच्या सुंदर पायांच्या बोटांना आणि नखांना लाल रंग लावला, तिला झगमगणाऱ्या वस्त्रांनी सजवलं; विविध दागिन्यांनी शोभलेली ती, गाढ झोपेत बुडाली होती.
पुनश्चकार मोहेन गाढालिङ्गनमीप्सितम् । पुनश्च चुम्बनं कृत्वा निवेश्य च स्ववक्षसि
पुन्हा मोहाच्या भरात त्याला घट्ट मिठी मारण्याची इच्छा झाली; त्याने तिला पुन्हा एकदा चुंबन दिलं आणि आपल्या छातीवर ठेवून घेतलं.
सुष्वाप जगतां स्वामी कान्ताविरहकातरः । एतस्मिन्नन्तरे काने ब्रह्मा लोकपितामहः
संपूर्ण जगाचा स्वामी, आपल्या प्रियेपासून दूर असल्याने व्याकुळ झाला होता आणि गाढ झोपला. त्या वेळी, काननात ब्रह्मा, जगाचा पितामह,
शिवशेषादिभिर्देवैर्मुनीन्द्रैः सार्धमाययौ । आगत्य नत्वा सिरसा तुष्टाव संपुटाञ्जलिः
शिव, शेष आणि इतर देवता, तसेच महान ऋषी यांच्यासह तेथे आला. आल्यावर त्याने डोकं झुकवून, हात जोडून प्रभूचं स्तवन केलं.
सामवेदोक्तस्तोत्रेण परिपूर्णतमं विभुम्
त्याने सामवेदातील स्तोत्राने प्रभूचं परिपूर्ण गुणगान केलं.
ब्रह्मोवाच जय जय जगदीश वन्दितचरण निर्गुण निराकार स्वेच्छामय भक्तानुग्रह नित्यविग्रह
ब्रह्मा म्हणाला: जय जय जगदीशा, तुझ्या चरणांची पूजा होते, तू निर्गुण, निराकार, स्वेच्छेने सर्व काही करणारा, भक्तांवर नेहमी कृपा करणारा, नित्यस्वरूप आहेस.
सर्पाधिष्ठातृदेवायेत्युक्त्वा वै प्रीणनाय च । पुनःपुनःरुवाचेदं मूर्च्छितश्च बभूव ह
असं म्हणून, सर्पांच्या अधिपतीला प्रसन्न करण्यासाठी त्याने पुन्हा पुन्हा तेच शब्द उच्चारले आणि मग तो मूर्च्छित झाला.
इति ब्रह्मकृतं स्तोत्रं यः शृणोति समाहितः । तत्सर्पाभीष्टसिद्धिश्च भवत्येव न संशयः
जो कोणी एकाग्रतेने ब्रह्माने रचलेलं हे स्तोत्र ऐकतो, त्याला सर्पांबाबत हवी असलेली सिद्धी नक्की मिळते; यात शंका नाही.
अपुत्रो लभते पुत्रं प्रियाहीनो लभेत्प्रियाम् । निर्धनो लभते सत्यं परिपूर्णतमं धनम्
ज्याला मूल नाही त्याला मूल मिळतं, प्रिय व्यक्तीपासून दूर असलेल्याला ती परत मिळते, गरीबाला खरं आणि परिपूर्ण धन मिळतं.
इह लोके सुखं भुक्त्वा चान्ते दास्यं लभेद्धरेः । अचलां भक्तिमाप्नोति मुक्तेरपि सुदुर्लभाम्
या जगात सुख उपभोगून, शेवटी हरिची दासीभावना मिळते आणि मुक्तीलाही दुर्मिळ अशी अचल भक्ती प्राप्त होते.
स्तुत्वा च जगतां धाता प्रणम्य च पुनः पुनः । शनैः शनैः समुत्थाय भक्त्या पुनरुवाच ह
जगाचा धाता स्तुती करून, पुन्हा पुन्हा वंदन करून, हळूहळू उठला आणि भक्तीभावाने पुन्हा बोलू लागला.
ब्रह्मोवाच उत्तिष्ठ देवदेवेश परमानन्दकारण । नन्दनन्दन सानन्द नित्यानन्द नमोऽस्तु ते
ब्रह्मा म्हणाला: उठ, देवांचा देव, परमआनंदाचा कारण, नंदनंदना, आनंदाने परिपूर्ण, नित्य आनंदस्वरूपा—तुला नमस्कार.
व्रज नन्दालयं नाथ त्यज वृन्दावनं वनम् । स्मर सृदामशापं च शतवर्षनिबन्धनम्
व्रजात नंदाच्या घरी जा, व्रुंदावनचं वन सोड. सृदामाच्या शापाची आणि शंभर वर्षांच्या बंधनाची आठवण ठेव.
भक्तशापानृरोधेन शतवर्ष प्रियां त्यज । पुनरेनां च संप्राप्य गोलोकं च गमिष्यसि
भक्ताच्या शापामुळे, शंभर वर्षं आपल्या प्रियेपासून दूर रहा; नंतर तिला पुन्हा मिळवून, तू गोलोकात जाशील.
गत्वा पितृगृहं देव पश्याकूरं समागतम् । पितृव्यमतिथिं मान्यं धन्यं वैष्णवमीश्वर
देवा, वडिलांच्या घरी जाऊन, आलेल्या अक्रूराला भेट; तो तुझा काका, पाहुणा, सन्माननीय, धन्य आणि वैष्णव आहे.
गोपवेष मायया मायेश सुवेष सुशील शान्त सर्वकान्त दान्त नितान्तज्ञानानन्द परात्परतर प्रकृतेः पर सर्वान्तरात्मरूप निर्लिप्त साक्षिस्वरूप व्यक्ताव्यक्त निरञ्जन भारावतारण करुणार्णव शोकसेतापग्रसन जरामृत्युभयादिहरण शरणपञ्जर भक्तानुग्रहकारक भक्तवत्सल भक्तसंचितधन ओं नमोऽस्तु ते
तू आपल्या मायेने गवळ्याचा वेश घेतलास, मायेचा स्वामी आहेस, सुंदर वेशात, सज्जन, शांत, सर्वांचा प्रिय, संयमी, अत्युच्च ज्ञान आणि आनंदाचा सागर, सर्वांत श्रेष्ठ, प्रकृतीच्या पलीकडे, सर्वांचा अंतरात्मा, कुठल्याही आसक्तीपासून दूर, साक्षीस्वरूप, प्रकट आणि अप्रकट, निर्मळ, पृथ्वीवरील भार उतरवणारा, करुणेचा सागर, दुःखाचा नाश करणारा, अडथळे दूर करणारा, वार्धक्य व मृत्यूच्या भीतीपासून मुक्त करणारा, शरण आलेल्यांना आधार देणारा, भक्तांवर कृपा करणारा, भक्तांचा प्रिय, भक्तांनी साठवलेल्या पुण्याचा खजिना—ॐ, तुला नमस्कार.