इत्युक्त्वा का महाभागा प्रियं कृत्वा स्ववक्षसि । दुःस्वप्नं कथायामास हृदयेन विदूयता
असे म्हणून, त्या पुण्यवतीने प्रियकराला छातीशी धरले आणि हृदयात खिन्न होऊन तिने आपले वाईट स्वप्न सांगायला सुरुवात केली.
राधिकोवाच रत्नसिंहासनेऽहं च रत्नच्छत्रं च बिभ्रती । तदातपत्रं जग्राह रुषटो विप्रश्च मे प्रभो
राधिका म्हणाली: मी रत्नांच्या सिंहासनावर बसले होते, रत्नांचा छत्र धरले होते; तेव्हा एक ब्राह्मण रागावून तो छत्र माझ्याकडून हिसकावून घेतला, प्रभो.
सागरे कज्जलाकारे महाघोरे च दुस्तरे । गभीरे प्रेरयामास मामेव दुर्बलां स च
मग त्याने मला, अशक्त असताना, काळ्या शाईसारख्या, भयंकर आणि पार न करता येणाऱ्या खोल समुद्रात ढकलले.
तत्र स्रोतसि शोकार्ता भ्रमामि च मुहुर्मुहुः । महोर्मीणां च वेगेन व्याकुला नक्रसंकुले
त्या प्रवाहात मी दुःखाने भरकटत होते, मोठ्या लाटांच्या वेगाने घाबरले होते आणि आसपास अनेक मगर होत्या.
त्राहि त्राहीति हे नाथ त्वां वदामि पुनः पुनः । त्वां न दृष्ट्वा महाभीता करोमि प्रार्थनां सुरम्
वाचवा, वाचवा, हे नाथा! मी पुन्हा पुन्हा तुम्हाला हाक मारत होते. तुम्ही दिसत नाही म्हणून मी फार घाबरले आणि देवांना प्रार्थना करू लागले.
कृष्ण तत्र निमज्जन्ती पश्यामि चन्द्रमण़्डलम् । निपतन्तं च गगनाच्छतखण्डं च भूतले
कृष्णा, तिथे मी स्वतःला बुडताना पाहिले आणि आकाशातून चंद्राचे मंडळ खाली पडून तुकडे होताना पाहिले.
क्षणान्तरे च पश्यामि गगनात्सूर्यंमण्डलम् । बभूव च चतुःखण्डं निपत्य धरणीतले
क्षणभरात मी पाहिले की सूर्याचे मंडळही आकाशातून खाली येऊन चार भाग झाले आणि पृथ्वीवर पडले.
एककाले च गगने मण्डलं चन्द्रसूर्ययोः । अतीव कज्जलाकारं सर्वं ग्रस्तं च राहुणा
एकाच वेळी आकाशात चंद्र आणि सूर्याचे मंडळ खूप काळसर दिसले आणि दोन्ही राहूने गिळले.
क्षणान्तरे च पश्यामि ब्रह्मणो दीप्तिमानिति । सत्क्रोडस्थं सुधाकुम्भं बभञ्ज च रुषेति च
क्षणभरात मी तेजस्वी ब्रह्माला पाहिले, त्याच्या मांडीवर अमृताचा कलश होता, आणि रागाने त्याने तो फोडून टाकला.
क्षणान्तरे च पश्यामि महारुष्टं च ब्राह्मणम् । गृहीत्वा च व्रजन्तं च चक्षुषोः पुरुषं मम
क्षणभरात मी पाहिले की एक ब्राह्मण अत्यंत रागावला आणि माझ्या डोळ्यातील पुरुषाला घेऊन गेला.
क्रीडाकमलदण्डं च हस्ताद्ध्वस्तं मम प्रभो । सहसा खण्डशण्डं च बभूव सह हेतुना
माझ्या हातातून खेळण्याचं कमळाचं दांडा, हे प्रभो, अचानक खाली पडून काही कारणानं तुकडे तुकडे झाला.
हस्ताद्ष्वस्तश्च सहसा सद्रत्नसारदर्पणः । निर्मलः कज्जलाकारः खण्डकण्डो बभूव ह
माझ्या हातातून चमकदार, रत्नजडित आरसा एकदम पडला आणि काळ्या काजळासारखा स्वच्छ असूनही तुकडे तुकडे झाला.
हारो मे रत्नमाराणां छिन्नो भूत्वा च वक्षसः । अतीव मरिनं पद्मं पपात धरणीतले
माझ्या छातीवरचं रत्नांचं हार तुटलं आणि कोमेजलेल्या कमळासारखं जोरात जमिनीवर पडलं.
सौधपुत्तलिकाः सर्वा नृत्यन्ति च हसन्ति च । आस्फोटयन्ति गायन्ति रुदन्ति य क्षणं क्षणम्
महलातल्या सगळ्या बाहुल्या नाचत आहेत, हसत आहेत, टाळ्या वाजवत आहेत, गात आहेत आणि क्षणोक्षणी अचानक रडू लागतात.
कृष्णवर्णं बृहच्चक्रं खे भ्रमन्तं मुहुर्मुहुः । निपतन्तं चोत्पतन्तं पश्यामि च भयंकरम्
आकाशात एक मोठं काळं चक्र वारंवार फिरताना, पडताना आणि वर जाताना मला दिसतंय, ते फारच भयंकर वाटतं.
प्राणाधिदेवः पुरुषो निःसृत्याम्यन्तरान्मम । राधे विदायं देहीति ततो यामीत्युवाच ह
माझ्यातून प्राणांचा स्वामी, एक पुरुष, बाहेर आला आणि म्हणाला, 'राधे, मी या देहाचा निरोप घेतो; आता मी निघतो.'
कृष्णवर्णा च प्रतिमा मामाश्लिष्यति चुम्बति । कृष्णवस्त्रपरीधाना चेति पश्यामि सांप्रतम्
आता मला काळ्या रंगाची एक मूर्ती काळ्या वस्त्रात मला मिठी मारताना आणि चुंबन घेताना दिसते.
इतीदं विपरीतं च दृष्टावा च प्राणावल्लभ । नृत्यन्ति तक्षिणाङ्गानि प्राणा आन्दोलयन्ति मे
हे प्राणप्रिय, मी ही सगळी उलटी-सुलटी दृश्यं पाहिली; माझ्या उजव्या अंगाला थरथर येते आणि माझे प्राण अस्वस्थ झाले आहेत.
रुदन्ति शोकात्कर्षन्ति समुद्विग्नं च मानसम् । किमिदं किमिदं नाथ वद वेदविदां वर
ते रडतात, दुःख करतात, माझं मन अस्वस्थ करतात. हे नाथा, हे वेदज्ञांमध्ये श्रेष्ठ, मला सांग, हे काय, हे काय?
इत्युक्त्वा राधिका देवी शुष्ककण्ठोष्ठतालुका । पपात तत्पदाम्भोजे भीता स शोकविङ्वला
असं म्हणून राधिकेचं घसा, ओठ, तालू कोरडं पडलेलं, ती भीती आणि दुःखानं त्याच्या कमळासारख्या पायांवर कोसळली.
श्रुत्वा स्वप्नं जगन्नाथो देवीं कृत्वा स्ववक्षमि । आध्यात्मिकेन योगेन वोधयामास तत्क्षणम्
तिचा स्वप्न ऐकून, जगाचा स्वामी देवीला आपल्या छातीवर घेतो आणि त्या क्षणीच आध्यात्मिक योगानं तिला जागं करतो.
त्तयाच शोकं स देवी ज्ञानं संप्राप्य निर्मलम् । शान्तं च भगवंतं च कृत्वा कान्तं स्ववक्षसि
त्याच्या कृपेनं देवीने आपलं दुःख सोडलं, निर्मळ ज्ञान मिळवलं आणि आपल्या प्रियतमाला शांत, दिव्य करून छातीशी धरलं.
इतिo श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजान्मखo उत्तo नारदनाo राधाशोका- पनोदने षट्षष्टितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणात श्रीकृष्ण जन्मकथेत नारदांनी सांगितलेल्या 'राधेचं दुःख दूर करणं' या विभागातील साठव्या सहाव्या अध्यायाचा समारोप झाला.
अथा सप्तषष्टितमोऽध्यायः नारायण उवाच विरहव्याकुलां दृष्ट्वा मामिनीं काममोहनः । कृत्वा वक्षसि तां कृष्णो ययौ क्रीडासरोवरम्
आता सत्त्यषष्टितम अध्याय. नारायण म्हणाले: विरहाने व्याकुळ झालेल्या माझ्या प्रियेचं पाहून, कृष्णाने तिला आपल्या छातीवर घेतलं आणि खेळाच्या सरोवराकडे गेला.
राजराजेश्वरी राधा कृष्णवक्षसि राजते । सौदामिनीव जलदे नदीने गगने मुने
राधा, राणींची राणी, कृष्णाच्या छातीवर वीजेसारखी चमकत आहे, जशी आकाशात नदी किंवा मेघावर वीज चमकते, हे मुनी.
रेमे स रमया सार्धं कृपया च कृपानिधिः । द्वयोर्द्वयोर्यथा स्वर्णंमण्योर्मारकतो मणिः
तो करुणेचा सागर, रामेसोबत (राधेसोबत) करुणेने रमला, जसा दोन सोन्याच्या तुकड्यांमध्ये किंवा दोन पाचूच्या दगडांमध्ये माणिक चमकतं.
रत्ननिर्माणपर्यङ्के रत्नेन्द्रसारनिर्मिते । नत्नप्रदीपे ज्वलति रत्नभूषणभूषितः
रत्नांनी बनवलेल्या, उत्तम रत्नांच्या पलंगावर, रत्नांच्या दिव्याखाली, रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेला तो तेजाने उजळून निघाला.
रत्नभूषाभूषितया रासरत्नश्च कौतुकात् । रसरत्नाकरे रम्ये निमग्नो रसिकेश्वरः
रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेला, रसरत्नाच्या आनंदात, रसरत्नाच्या सुंदर सागरात, रसरसिकांचा स्वामी पूर्णपणे रंगून गेला.
रासे रासेश्वरी राधा रामेश्वरमुवाच सा । सुरतौ विरतौ सत्यां विरते न मनोरथे
रासामध्ये राधा, जी रासेची स्वामिनी आहे, रामेश्वराला म्हणाली, "संगतीत आनंद असतो, विरहात संयम असतो; पण संयमात मनाला काहीच गोडी राहत नाही."
राधिकोवाच प्रफुल्लाऽहं त्वया नाथ मृता म्लाना च त्वां विना । यथा महौषधिगणः प्रभाते भाति भास्करे
राधा म्हणाली, "नाथा, तुझ्याबरोबर मी फुलते, पण तुझ्याविना मी कोमेजून मरते, जशी सकाळी सूर्य उगवल्यावर औषधींचा समूह उजळतो."