कंस उवाच मया दृष्टो निशीथे यो दुःस्वप्नो हि भयप्रदः । निबोधत बुधाः सर्वे बान्धवाश्च पुरोहिताः
कंस म्हणाला: मी मध्यरात्री भीतीदायक वाईट स्वप्न पाहिले; हे सर्व ज्ञानी, बंधू आणि पुरोहितांनो, ऐका.
बिभ्रती रक्तपुष्पाणां मालां सा रक्तचन्दनम् । रक्ताम्बनं खड्गतीक्ष्णं खर्परं च भयंकरम्
ती स्त्री लाल फुलांची माळ, लाल चंदन, लाल वस्त्र घातलेली होती; ती तीक्ष्ण तलवार आणि भयंकर कवटी हातात धरून होती.
प्रकृत्याट्टाट्टहासं च लोलजिह्वा भयंकरी । अतीव वृद्धा कृष्णाङ्गी नगरे मम नृत्यति
ती स्वभावाने मोठ्याने हसणारी, लोंबती जीभ असलेली, भयानक, फार वृद्ध, काळ्या रंगाची आणि माझ्या नगरात नाचत होती.
मुक्तकेशी छिन्ननासा कृष्णा कृष्णाम्बारप्रिया । विधवा सा महाशूद्री मामालिङ्गितुमिच्छति
तिचे केस मोकळे, नाक कापलेले, काळी, काळ्या वस्त्रांना आवडणारी; ती विधवा आणि नीच जातीची स्त्री मला मिठी मारू पाहत होती.
मलिनं चैलखण्डं च बिभ्रती रूक्षमूर्धजान् । दधती चूर्णतिलकं कपोलै मम वक्षसि
ती घाणेरडे कापड घातलेली, केस रुखरुखीत, गालावर चूर्णाचा टिळा लावलेली आणि ते गाल माझ्या छातीवर दाबत होती.
कृष्णवर्णानि पक्वानि च्छिन्नभिन्नानि सत्यक । पतन्ति कृत्वा शब्दांश्च शश्वत्तालफलानि च
सत्यका, काळ्या, पिकलेल्या, तुटलेल्या आणि फुटलेल्या ताडफळांचे तुकडे पुन्हा पुन्हा पडत होते आणि आवाज करत होते.
कुचैलो विकृताकारो म्लेच्छो हि रूक्षमूर्धजः । ददाति मह्यं भूषायां छिन्नभिन्नकपर्दकान्
एक घाणेरडे कपडे घातलेला, विकृत चेहरा असलेला, रुखरुखीत केसांचा विदेशी माणूस मला तुटलेल्या आणि फुटलेल्या कवड्या दागिन्यांसाठी देत होता.
महारुष्टा च दिव्या स्त्री पतिपुत्रवती सती । बभञ्ज पूर्णकुम्भं च साऽभिशप्य पुनः पुनः
एक दिव्य रागावलेली, पती आणि पुत्र असलेली पतिव्रता स्त्री मला पुन्हा पुन्हा शाप देत होती आणि तिने भरलेला कलश फोडला.
अम्लानामोंडूमालां च रक्तचन्दनचर्चिताम् । ददाति मङ्यं विप्रश्च महारुष्टोऽतिशप्य च
एक रागावलेला ब्राह्मण, मला खूप शाप देऊन, लाल चंदन लावलेली वाळलेली दूर्वा-माळ मला देत होता.
क्षणमङ्गारवृष्टिश्च भस्मवृष्टिः क्षणं क्षणम् । क्षणं क्षणं रक्तवृष्टिर्भवेच्च नगरे मम
कधी अंगारांचा पाऊस, कधी राखेचा पाऊस, तर कधी कधी माझ्या नगरात रक्ताचा पाऊस पडत होता.
वानरं वायसं श्वानं भल्लूकं सूकरं खरम् । पश्यामि विकटाकारं शब्दं कुर्वन्तमुल्बणम्
मी वानर, कावळे, कुत्रे, अस्वल, डुक्कर आणि गाढवे—विचित्र दिसणारे—भयानक आवाज करताना पाहिले.
पश्यामि शुष्ककाष्ठानां राशिमम्लानकज्जलम् । अरुणोदयवेलायां कपींश्चिन्ननखानि च
मी कोरड्या, काळवंडलेल्या लाकडाचा ढीग पाहिला आणि पहाटे तुटलेल्या नखांचे वानर पाहिले.
पीतवस्त्रपरिधाना शुक्लचन्दनचर्चिता । बिभ्रती मालतीमालां रत्नभूषणभूषिता
पिवळे वस्त्र घातलेली, पांढरे चंदन लावलेली, मोगऱ्याची माळ घातलेली आणि रत्नांची दागिने घातलेली एक स्त्री
क्रीडाकमलहस्ता सा सिन्दूरबिन्दुशोभिता । कृत्वाऽभिशापं मां रुषटा याति मन्मन्दिरात्सती
हातात खेळायला कमळ, कपाळावर कुंकवाचा ठिपका, रागाने मला शाप देऊन ती पतिव्रता स्त्री माझ्या महालातून निघून गेली.
पाशहस्तांश्च पुरुषान्मुक्तकेशान्भयंकरान् । अतिरूक्षांश्च पश्यामि विशातो नगरं मम
मी पाहतो की काही पुरुषांच्या हातात दोर आहेत, त्यांचे केस विस्कटलेले आहेत, ते फार भयंकर आणि कठोर आहेत, आणि माझ्या नगरात आत येत आहेत.
नग्ननारी सुक्तकेशी नृत्यन्ती च गृहे गृहे । अतीव विकृताकारां पश्यामि सस्मितां सदा
मी नेहमी पाहतो की प्रत्येक घरात नग्न स्त्रिया, विस्कटलेल्या केसांनी, विकृत अंगाने, हसत-हसत नाचत आहेत.
छिन्ननासा च विधवा महाशूद्री दिगम्बरा । सा तैलाभ्यङ्गितं मां च करोत्यतिभयंकरी
मी पाहतो की एक विधवा, मोठी शूद्र, नग्न आणि छिन्न नाकाची, मला तेल लावते आणि ती फारच भयंकर आहे.
निर्वाणाङ्गारयुक्ताश्च भस्मबूर्णा दिगम्बरा । अतिप्रभातसमये चित्राः पश्यामि सस्मिताः
फार पहाटे मी पाहतो की काही विचित्र, हसणाऱ्या आकृती अंगावर राख लावून, नग्न अवस्थेत, विझलेल्या कोळशांचे डाग घेऊन उभ्या आहेत.
पश्यामि च विवाहं च नृत्यगीतमनोहरम् । रक्तवस्त्रपरीधानान्पुरिषान्रक्तमीर्धजान्
मी पाहतो की लग्नसोहळा सुरू आहे, मनमोहक नृत्य आणि गाणे चालू आहे, आणि सर्व नगरभर पुरुष लाल वस्त्र घालून, लाल केसांनी फिरत आहेत.
रक्तं वमन्तं पुरुषं नृत्यन्तं नग्नमुल्बणम् । धावन्तं च शयानं च पश्यामि सस्मितं सदा
मी नेहमी पाहतो की एक नग्न, भयंकर पुरुष रक्त ओकतोय, नाचतोय, धावतोय आणि कधी झोपलाय, तरीही तो सतत हसतोय.
राहुग्रस्तं च गगने मण्डलं चन्द्रसूर्ययौः । एककालेच पश्यामि सर्वग्रासं च बान्धवाः
मी एकाच वेळी आकाशात राहूने सूर्य आणि चंद्र गिळलेले पाहतो, आणि माझे सर्व नातेवाईक पूर्णपणे नष्ट होताना दिसतात.
उल्कापातं धूमकेतुं भूकम्पं राष्ट्रविप्लवम् । झञ्झावातं महोत्पातं पश्यामि च पुरोहित
हे पुजारी, मी उल्कापात, धूमकेतू, भूकंप, राज्याचा नाश, मोठ्या वादळांचा आणि भीषण आपत्तींचा अनुभव घेतो.
वायुना घूर्णमानांश्च च्छिन्नस्कन्धान्महीरुहान् । पतितान्पर्वताश्चैव पश्यामि पृथिवीतले
मी पाहतो की वाऱ्याने झाडांची फांदी तुटलेली आहे, ती झाडे फिरवली जात आहेत, आणि पर्वत पृथ्वीवर कोसळले आहेत.
पुरुषं छिन्नशिरसं रृत्यन्तं नग्नमुच्छ्रितम् । मुण्डमालाकरं घोरं पश्यामि च गृहे गृहे
प्रत्येक घरात मी पाहतो की एक नग्न, भयंकर पुरुष, डोकं छिन्न झालेलं, कवटींची माळ घालून नाचतोय.
दग्थं सर्वाश्रमं भक्मपूर्णमङ्गारसंकुलम् । हाहाकारं च कुर्वन्तं सर्वं पश्यामि सर्वतः
मी पाहतो की सर्व आश्रम जळाले आहेत, राख आणि कोळशांनी भरलेले आहेत, आणि सर्वत्र हाहाकाराचा आवाज घुमतोय.
इत्येवमुक्त्वा राजा स विरराम सभातले । दृषद्वा (श्रृत्वा) स्वप्तं बान्धवाश्च न तमुक्त्वानिशश्वसुः
असं म्हणून राजा सभागृहात गप्प बसला; त्याचं स्वप्न ऐकून त्याचे नातेवाईक काहीच बोलले नाहीत, फक्त खोल श्वास घेत राहिले.
जहार चेतनां सद्यः सत्यकश्च पुरोहितः । मत्वा विनाशं कंसस्य यजमानस्य नारद
सत्यक नावाच्या पुजाऱ्याने, हे नारद, कंसाच्या विनाशाची खात्री पटल्यामुळे, ताबडतोब शुद्ध हरपली.
रुरोद नारीवर्गश्च पिता माता च शोकतः । मेने विनाशकालं च सद्यः स्वयमुपस्थितम्
स्त्रिया रडू लागल्या, आणि राजाचे वडील व आई दुःखाने व्याकुळ झाले, त्यांना वाटले की विनाशाचा काळ लगेचच आलाय.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo कंसदुःखप्न- कथनं नाम त्रिषष्टितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणातील श्रीकृष्णजन्मखंडातील नारदकृत कंसाच्या दुःखद स्वप्नाचे कथन असलेला त्रिसष्ठितम अध्याय समाप्त झाला.
अथ चतुःषष्टितमोऽध्यायः नारायण उवाच सर्व कृत्वा परामर्शं सत्यकश्च पुरोहितः । बुद्धिमाञ्छुक्रशिष्यश्च तमुवाच हितं मुने
चौसष्टावा अध्याय सुरू होतो. नारायण म्हणाले: सर्व गोष्टी विचारात घेऊन, बुद्धिमान आणि शुक्राचा शिष्य असलेल्या सत्यक पुजाऱ्याने त्या ऋषीला हितकारक शब्द सांगितले.