ब्रह्मोवाच विविक्ताश्रमिणां चैव न मन्त्रः सुखदायकः
ब्रह्मा म्हणाले: जे एकांत आश्रमात राहतात, त्यांना कोणताही मंत्र सुख देत नाही.
निषेकाल्लभ्यते मन्त्रो गुरुर्भर्त्ता च कामिनी
गर्भधारणेपासूनच मंत्र, गुरु, पती आणि पत्नी मिळतात.
महेश्वरस्तव गुरुः प्राक्तनो नः पुरातनः
महेश्वर तुमचे गुरु आहेत, जसे ते पूर्वी आमचे होते.
तत एव भवान्मन्त्रं ज्ञानं लब्ध्वा पुरातनात्
म्हणूनच तुम्हालाही त्या प्राचीन परमेश्वराकडून मंत्र आणि ज्ञान मिळाले आहे.
इत्युक्त्वा जगतां धाता विरराम च शौनक
असे म्हणून जगाचा सर्जक शांत झाला, हे शौनक.
सौतिरुवाच ऊर्ध्वं ध्रुवाद्योजनलक्षमीप्सितं महार्हरत्नौघविनिर्मितं महत्
सौतिने सांगितले: ध्रुवाच्या वर एक मोठा प्रदेश आहे, जो लाख योजन रुंद असून मौल्यवान रत्नांनी बनलेला आहे.
निराश्रये योगबलेन शम्भुना धृतं विचित्रं विविधालयान्वितम्
तो प्रदेश कोणत्याही आधाराशिवाय योगशक्तीने शंभूनं धरून ठेवला आहे, तो अद्भुत असून विविध निवासस्थानांनी युक्त आहे.
मयूखशून्यं रविचन्द्रयोर्मुने हुताशनैर्वेष्टितमेव केवलम्
त्या प्रदेशात सूर्य आणि चंद्राचे किरण नाहीत, हे मुनी, आणि तो फक्त अग्नीने वेढलेला आहे.
पुरं वरं योजनलक्षविस्तृतं त्रिकोटिरत्नेन्द्रगृहान्वितं सदा
ती भव्य नगरी शंभर हजार योजन विस्ताराची होती, आणि तिथे तीन कोटी रत्नांनी सजलेली इंद्राची राजवाडे नेहमीच शोभून दिसत होती.
माणिक्यमुक्तामणिदर्पणैर्युतं नस्वप्नदृष्टं द्विज विश्वकर्मणः
ती नगरी माणिक, मोती, मौल्यवान रत्ने आणि आरश्यांनी भरलेली होती; द्विजा, अशी शोभा स्वप्नातही कुणी पाहिली नव्हती, आणि ती विश्वकर्म्याने घडवली होती.
सिद्धैर्नियुक्तं शतकोटिलक्षैकैस्त्रिकोटिलक्षैश्च युतं स्वपार्षदैः
तिथे असंख्य सिद्ध, शेकडो कोटी आणि लक्षांनी, तसेच तीन कोटी लक्ष शिवाचे पार्षद नेहमी उपस्थित होते.
सुरद्रुमैर्वेष्टितमेव सन्ततं मन्दारवृक्षप्रवरैः सुपुष्पितैः
ती नगरी सतत दिव्य वृक्षांनी वेढलेली होती, त्यातही सुंदर, पूर्ण फुललेल्या मंदार वृक्षांनी विशेष शोभा आली होती.
दृष्ट्वा मुनिर्विस्मयमाप मानसे किं नात्र चित्रं सुरयोगिनां गुरौ
हे पाहून ऋषीच्या मनात मोठा आश्चर्याचा भाव निर्माण झाला; देव योग्यांच्या गुरूकडे कोणतेच आश्चर्य उरलेले नाही.
दूरे सभामण्डलमध्यगं शिवं ददर्श शान्तं शिवदं मनोहरम्
दूरवरून त्याने सभामंडळाच्या मध्यभागी बसलेले, शांत, मंगलदायक आणि मन मोहून टाकणारे शिव पाहिले.
प्रतप्तहेमाभजटाधरं विभुं दिगम्बरं शुभ्रमनन्तमक्षरम् 1.25.
त्याने प्रभूंना पाहिले, ज्यांच्या जटांमध्ये वितळलेल्या सोन्यासारखा तेज होता, दिशांना वस्त्र केलेले, शुभ्र, अनंत आणि अक्षय.
सुनीलकण्ठं भुजगेन्द्रमण्डितं योगीन्द्रसिद्धेन्द्र मुनीन्द्रवन्दितम्
त्यांचा कंठ गडद निळा होता, नागराजाने अलंकृत, आणि योगी, सिद्ध, तसेच श्रेष्ठ मुनी त्यांना वंदन करत होते.
प्रसन्नहास्यास्यमनोहरं वरं विश्वाश्रयाणां शिवदं वरप्रदम्
त्यांचा चेहरा प्रसन्न हास्याने उजळलेला, अत्यंत सुंदर, विश्वाचा आधार, मंगलदायक आणि वर देणारा होता.
गत्वा समीपं मुनिरेष शूलिनं ननाम मूर्ध्ना पुलकाङ्कविग्रहः
मुनी जवळ जाऊन, शूलधारीला मस्तकाने वंदन केले; त्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले होते.
दृष्ट्वा मुनीन्द्रप्रवरं च सस्मितं विधेः सुतं वेदविदां वरिष्ठम्
शिवाने, वेदांचा जाणकार, ब्रह्माचा पुत्र आणि श्रेष्ठ मुनीला, स्मितहास्याने पाहिले.
ददौ च तस्मै मुनये स संभ्रमादालिङ्गनं चाशिषमासनादिकम्
शिवाने त्या मुनीला आदराने मिठी मारली, आशीर्वाद दिला आणि आसन व इतर सन्मान दिले.
सद्रत्नसिंहासनसुन्दरे परश्चोवास शम्भुर्वरपार्षदैः सह
रत्नांनी सजलेल्या सुंदर सिंहासनावर, शिव आपल्या श्रेष्ठ पार्षदांसह विराजमान झाले.
गन्धर्वराजेन कृतेन नारदः स्तोत्रेण रम्येण शुभप्रदेन च
गंधर्वराजाने रचलेले, सुंदर आणि मंगलदायक स्तोत्र नारदाने गायले.
चकार तत्रैव निवेदनं शिवे मनोऽभिलाषं निजकामपूरके
तेथेच त्याने आपल्या मनातील इच्छा शिवसमोर मांडली, आणि ती पूर्ण होईल असा विश्वास व्यक्त केला.
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे ब्रह्मखण्डे सौतिशौनकसंवादे कैलासं प्रति नारदागमनं नाम पञ्चविंशतितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणाच्या ब्रह्मखंडातील सुत आणि शौनक यांच्या संवादात 'कैलासाकडे नारदाचे आगमन' हा पंचविसावा अध्याय संपला.
सौतिरुवाच हरं ययाचे देवर्षिर्ध्यानं च ज्ञानमेव च
सौतिने सांगितले: देवर्षीने हराकडे ध्यान आणि ज्ञान मागितले.
स्तोत्रं च कवचं मन्त्रं ध्यानं पूजाविधिं तथा
त्याने स्तोत्र, कवच, मंत्र, ध्यान आणि पूजा करण्याची पद्धतही मागितली.
सर्वं प्राप्य मुनिश्रेष्ठः परिपूर्णमनोरथः
सर्व काही मिळवून, तो श्रेष्ठ ऋषी आपल्या सर्व इच्छा पूर्ण झाल्याने तृप्त झाला.
नारद उवाच स्वधर्मपालनं नित्यं यतो भवति नित्यशः
नारद म्हणाले: आपला धर्म नेहमी पाळल्याने कायमचा लाभ मिळतो.
श्रीमहेश्वर उवाच सूक्ष्मे सहस्रपत्रे स्वे निर्मले ग्लानिवर्जिते
श्री महेश्वर म्हणाले: सूक्ष्म, निर्मळ, थकवा नसलेल्या हजार पाकळ्यांच्या कमळात—
रात्रिवासं परित्यज्य गुरुं तत्रैव चिन्तयेत्
रात्रीचे निवासस्थान सोडून, तेथेच गुरुचा विचार करावा.