यदात्मनस्तिरस्कारं साभिमाना महासती । स्मृत्वा हरेः पादपद्मं देहं त्यक्तुं समुद्यता
ती महान आणि सती स्त्री, मनात अभिमान घेऊन, स्वतःचा अपमान आठवून, हरीच्या चरणकमलांचा स्मरण करून देह सोडायचा निर्धार करू लागली.
तदा ब्रह्मा महेशश्च विष्णुर्धर्मश्च भास्करः । चन्द्रश्च कामदेवश्च वैश्वानरो धनेश्वरः
तेव्हा ब्रह्मा, महेश, विष्णू, धर्म, भास्कर, चंद्र, कामदेव, वैश्वानर आणि धनाधिपती,
ऋषयो मुनयश्चैव मनवो विघ्ननाशकाः । महेन्द्रो वरुणश्चैव जगत्प्राणो हुताशनः
ऋषी, मुनी, मनु, विघ्नांचा नाश करणारे, महेंद्र, वरुण, जगाचा प्राण आणि अग्निदेव,
समाययूरुदन्तस्ते पद्मायाः पुरतः पुरा । तुष्टुवुश्च महालक्ष्मीं मूलप्रकृतिमीश्वरीम्
हे सर्व, दात थरथरत, पूर्वी पद्मेच्या (लक्ष्मीच्या) समोर आले आणि महालक्ष्मी, आदिशक्ती, ईश्वरी यांची स्तुती करू लागले.
देवा ऊचुः क्षमस्व भगवत्यम्ब क्षमाशीले परात्परे । शुद्धसत्त्वस्वरुपे च कोपादिपरिवर्जिते
देव म्हणाले: हे भगवती, हे आई, क्षमा कर. क्षमाशील, परात्पर, शुद्ध सत्त्वस्वरूप आणि क्रोधादी दोषांपासून मुक्त असलेल्या तुला आम्ही वंदन करतो.
उपमे सर्वसाध्वीनां देवीनां देवपूजिते । त्वया विना जगत्सर्व मृततुल्यं च निष्फलम्
सर्व सती स्त्रियांच्या तुलनेत तुझी सर कुणीच नाही, देवांनी पूजलेली देवी, तुझ्याशिवाय हे जग मृतासारखं आणि निष्फळ आहे.
सर्वसंपत्स्वरुपा त्वं सर्वेषां सर्वरूपिणी । रासेश्वर्यधिदेवी त्वं त्वत्कलाः सर्वयोषितः
तू सर्व संपत्तींची मूर्ती आहेस, सर्व रूपांची अधिष्ठात्री आहेस; रासोत्सवाची अधिदेवी आहेस, सर्व स्त्रिया तुझ्या अंशातून जन्मलेल्या आहेत.
कैलासे पार्वती त्वं च क्षीरोदे सिन्धुकन्यका । स्वर्गे च स्वर्गलक्ष्मीस्त्वं मर्त्यलक्ष्मीश्च भूतले
कैलासावर तू पार्वती आहेस, क्षीरसागरात समुद्रकन्या आहेस; स्वर्गात स्वर्गलक्ष्मी आहेस आणि पृथ्वीवर मर्त्यांची लक्ष्मी आहेस.
वैकुण्ठे च महालक्ष्मीर्देवदेवी सरस्वती । गङ्गा च तुलसी त्वं च वृन्दा वृन्दावने वने
वैकुंठात तू महालक्ष्मी आहेस, देवांची देवी, सरस्वती आहेस; गंगा, तुळस आणि वृंदावनात वृंदा आहेस.
कृष्णप्राणाधिदेवी त्वं गोलोके राधिका स्वयम् । रासे रासेश्वरी त्वं च वृन्दा वृन्दावने वने
कृष्णाच्या प्राणांची अधिदेवी तू आहेस, गोलोकात तूच राधिके; प्रत्येक रासात तू रासेश्वरी आहेस आणि वृंदावनात वृंदा आहेस.
कृष्णप्रिया त्वं भाण्डीरे चन्द्रा चन्दनकानने । विरजा चम्पकवने शतशृङ्गे च सुन्दरी
भांडीरवनात तू कृष्णाची प्रियतमा आहेस, चंदनवनात चंद्रा आहेस, चंपकवनात विरजा आहेस आणि शतशृंग पर्वतावर सुंदर आहेस.
पद्मावती पद्मवने मालती मालतीवने । कृन्ददन्ती कुन्दवने सुशीला केतकीवने
पद्मवनात तू पद्मावती आहेस, मोगऱ्याच्या वनात मालती आहेस, कुंदवनात कृंददंती आहेस आणि केतकीवनात सुशील आहेस.
कदम्बमाला त्वं देवी कदम्बकाननेऽपि च । राजलक्ष्मी राजगेहे गृहलक्ष्मीर्गृहे गृहे
कदंबवनात तू कदंबमाळा आहेस, राजवाड्यात राजलक्ष्मी आहेस आणि प्रत्येक घरात गृहलक्ष्मी आहेस.
इत्युक्तवा देवताः सर्वे मुनयो मनवस्तथा । रुरुदुर्नम्रवदनाः शुष्ककण्ठोष्ठतालुकाः
अशी वाणी बोलून सर्व देव, मुनी आणि मनु, नम्र चेहऱ्याने, कोरड्या घशाने, ओठ आणि तालू कोरडे पडलेले, रडू लागले.
इति लक्ष्मीस्तवं पुण्यं सर्वदेवैः कृतं शुभम् । यः पठेत्प्रातरुत्थाय स वै सर्वं लभेद्ध्रुवम्
ही लक्ष्मीची पुण्यश्लोक स्तुती, सर्व देवांनी रचलेली, जो कोणी सकाळी उठल्यावर वाचतो, त्याला नक्कीच सर्व काही प्राप्त होते.
अभार्योलभते भार्यां विनीतां च सुतां सतीम् । सुशीलां सुनदरीं रम्यामतिसुप्रियवादिनीम्
ज्याच्याकडे पत्नी नाही, त्याला सद्गुणी पत्नी मिळते, आणि त्याला सती, सुशील, सुंदर, रम्य आणि अतिशय प्रिय बोलणारी मुले मिळतात.
पुत्रपौत्रवतीं शुद्धां कुलजां कोमलां वराम् । अपुत्रो लभते पुत्रं वैष्णवं चिरजीविनम्
ज्याच्याकडे पुत्र नाही, त्याला विष्णूभक्त आणि दीर्घायुषी पुत्र मिळतो, जसा शुद्ध, कुलीन, कोमल आणि उत्तम पत्नी मिळते, जी पुत्र-पौत्रांनी संपन्न असते.
परमैश्वर्ययुक्तं च विद्यावन्तं यशस्विनम् । भ्रष्टराज्यो लभेद्राज्यं भ्रष्टश्रीर्लभते श्रियम्
त्याला अत्यंत ऐश्वर्य, विद्या आणि कीर्तीने युक्त पुत्र मिळतो; ज्याचा राज्य गेले आहे, त्याला पुन्हा राज्य मिळते; ज्याची श्री गेली आहे, त्याला पुन्हा श्री मिळते.
हतबन्धुर्लभेद्बन्धुं धनभ्रष्टो धनं लभेत् । कीर्तिंहीनो लभेत्कीर्तिं प्रतिष्ठां च लभेद्ध्रुवम्
ज्याचे नातेवाईक गेले आहेत, त्याला पुन्हा नातेवाईक मिळतात; ज्याचे धन गेले आहे, त्याला पुन्हा धन मिळते; ज्याची कीर्ती नाही, त्याला कीर्ती मिळते आणि निश्चित प्रतिष्ठा मिळते.
सर्वमङ्गलदं स्तोत्रं शोकसंतापनाशनम् । हर्षानन्दकरं शश्वद्धर्ममोक्षसुहृत्प्रदम्
हे स्तोत्र सर्व शुभ देणारे आहे, दुःख आणि चिंता नष्ट करणारे आहे, कायम आनंद आणि हर्ष देणारे आहे, आणि धर्म व मोक्षाची कृपा मिळवून देणारे आहे.
अथ सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः नारायण उवाच देवानां स्तवनं श्रुत्वा त्यक्तवा च रोदनं सती । उवाच सुप्रसन्ना तांस्तेषां स्तोत्रेण नारद
पन्नासाव्या सातव्या अध्यायात नारायण म्हणाले: देवांचे स्तवन ऐकून, सतीने आपले रडणे सोडले आणि अत्यंत प्रसन्न होऊन त्या स्तोत्राच्या माध्यमातून देवांना बोलली, हे नारद.
महालक्ष्मीरुवाच त्यजामि देहं न क्रोधान्न वैराग्योण सांप्रतम् । इदं हृदि समालोच्य देवास्तच्छ्ूयतामिति
महालक्ष्मी म्हणाली: मी देह रागाने किंवा वैराग्याने सोडत नाही; हे देवांनो, हे मी मनात विचार करून सांगते, ऐका.
यस्मिन्सदीशे महति सर्वसाम्यो च निर्गुणे । सर्वात्मनि सदानन्दे समता तृणशैलयोः
ज्याच्यात सर्व समानता आहे, जो निर्गुण, सर्वांचा आत्मा आणि सदैव आनंदी आहे, त्याच्यात तृण आणि पर्वत यांच्यातही समानता असते.
भ्रूभङ्गलीलया लक्ष्मीर्लक्षं स्रष्टुमलं च यः । भृत्ये स्त्रियां यत्समता किं कार्य तस्च सेवया
लक्ष्मी केवळ भुवेच्या लीलाचाळाने लाखो निर्माण करू शकते; जेव्हा अशी समानता असते, तेव्हा सेवक किंवा स्त्रीच्या सेवेची गरजच काय?
तत्पत्नीनां प्रधानाऽहं नीरस्ता द्वारिणाऽधुना । तद्भृत्यभृत्यभृत्येन परिपूर्णेन नेप्सिता
त्याच्या पत्नींपैकी मी प्रमुख आहे, पण आता मला दारातच नाकारले आहे; तो अगदी भक्तांच्या भक्तांना देखील इच्छित नाही.
त्यक्ष्यामि जीवनमहमसौभाग्या च स्वामिनि । वह्नौ च कामनां कृत्वा यथा भद्रं भवेत्पुरा
मी माझे जीवन सोडणार आहे, कारण माझ्या स्वामीसह मी दुर्दैवी आहे; अग्नीमध्ये माझी इच्छा व्यक्त करून, पूर्वी जसे शुभ झाले होते, तसेच करीन.
या स्त्री भर्तुरसौभाग्या साऽसौभाग्या च सर्वतः । शयनेऽभोजने तस्या न सुखं जीवनं वृथा
ज्या स्त्रीला पतीसह दुर्दैव आहे, ती सर्व प्रकारे अशुभ आहे; झोपेत किंवा जेवणात, तिला सुख नाही—तिचे जीवन व्यर्थ आहे.
यस्या नास्ति प्रियप्रेम तस्या जन्म निरर्थकम् । तर्त्कि पुत्रे धने रुपे संपत्तौ यौवनेऽथवा
ज्या स्त्रीला प्रियाचा प्रेम नाही, तिचा जन्म निरर्थक आहे, जरी तिला पुत्र, धन, रूप, संपत्ती किंवा तारुण्य असले तरी.
यद्भक्तिर्नास्ति कान्ते च सर्वप्रियतमे परे । साऽशुचिर्धर्महीना च सर्वकर्मविवर्जिता
जिच्या प्रियतमात, सर्वात प्रिय आणि श्रेष्ठ व्यक्तीत भक्ती नाही, ती अपवित्र, धर्महीन आणि सर्व कर्मांपासून वंचित असते.
पतिर्बन्धुर्गतिर्भर्ता दैवतं गुरुरेव च । सर्वक्माच्च परः स्वामी न गुरुः स्वामिनः परः
पती हा स्त्रीचा नातेवाईक, आधार, स्वामी, देवता आणि गुरू आहे; सर्वात श्रेष्ठ स्वामी आहे—गुरू स्वामीपेक्षा श्रेष्ठ नाही.