इत्येवमुक्त्वा भक्त्या च प्रणनाम प्रयत्नतः
असे भक्तीने म्हणून, त्याने मनापासून नमस्कार केला.
जग्मुर्नागाः प्रहृष्टाश्च फणाराजिविराजिताः 4.51.
नाग आनंदित होऊन, सुंदर फणांनी शोभून, तेथून निघून गेले.
विधिना मातरं भक्तिमास्तीकश्च चकार ह
आस्तिकाने विधिपूर्वक आणि भक्तीभावाने आपल्या आईची पूजा केली.
इदं स्तोत्रं महापुण्यं भक्तियुक्तश्च यः पठेत्
जो कोणी हा अत्यंत पुण्यदायक स्तोत्र भक्तीने म्हणतो—
सर्वेषां दर्पभङ्गश्च कथितश्च श्रुतस्त्वया
सर्वांचा गर्व मोडला गेला हे सांगितले गेले आणि तू ते ऐकलेस.
अधुना च समुत्तिष्ठ गच्छ वृन्दावनं वनम्
आता उठ आणि वृंदावनाच्या वनात जा.
श्रीनारायण उवाच उवाच कृष्णं नय मां न शक्ता गंतुमीश्वर
श्रीनारायण म्हणाले — तिने कृष्णाला सांगितले, 'मला घेऊन चल, प्रभो, मी एकटी जाऊ शकत नाही.'
राधिका वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः
राधिकेचे बोल ऐकून मधुसूदन हसला.
सा मनोयायिनी राधा कृत्वा च रोदनं क्षणम्
ती मनाने चालणारी राधा, क्षणभर रडली.
विवेश चन्दनवनं रुदन्ती शोककातरा
रडत आणि शोकाने व्याकुळ होऊन, ती चंदनाच्या वनात गेली.
ताम्रास्या पूर्णनयना भ्रमन्ती सर्वकाननम्
तिचा चेहरा लाल, डोळे पाण्याने भरलेले, ती सर्व वनांतून भटकत होती.
ता दृष्ट्वा राधिका सा च प्रेमविच्छेदकातरा
त्यांना पाहून, प्रेमवियोगाने व्याकुळ झालेली ती राधिका—
विनिन्द्य कृष्णं कोपेन तर्जयामास च क्षणम् ।। 4.52.
तीने रागाने कृष्णाला बोल लावले आणि क्षणभर त्याला धमकावले.
एतस्मिन्नंतरे कृष्णस्तत्र चन्दनकानने
इतक्यात कृष्ण तिथेच चंदनाच्या बनात होता.
राधा गोपाङ्गनाभिश्च दृष्ट्वा प्राणेश्वरं मुदा
राधा आणि गोपींनी आनंदाने आपल्या प्राणनाथाला पाहिले.
तूर्णं कृष्णं समाश्लिष्य जहार मुरलीं रुषा
ती पटकन कृष्णाला मिठी मारून रागाने त्याची बासरी काढून घेतली.
पुनः संधारयामास वस्त्रं मालां मनोहराम्
पुन्हा तिने त्याचे वस्त्र आणि सुंदर फुलांची माळ नीट लावली.
चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमाक्तं चकार तम् १
तिने त्याला चंदन, अगर, कस्तुरी आणि कुंकवाने अंगाला लावले.
क्षणं संतर्जयामास क्षणं स्तोत्रं चकार ह
कधी तिने त्याला झापले, तर कधी त्याचे स्तुतीगीत गायले.
अथ गोपाङ्गनाः सर्वा रुरुदुः प्रेमविह्वलाः
मग सगळ्या गोपी प्रेमाने भरून रडू लागल्या.
देहत्यागं च स्नानं च स्वाहारस्य विसर्जनम्
त्या देहत्याग, स्नान आणि स्वतःच्या अन्नाचा त्याग याची बोलणी करू लागल्या.
क्षणं तं भर्त्सयामासुः स्तोत्रं चक्रुः क्षणं मुदा
कधी त्यांनी त्याला झापले, तर कधी आनंदाने त्याची स्तुती केली.
काश्चिदूचुः प्राणचोरं पश्य रक्षेति संततम् 4.52.
काही म्हणाल्या, 'पाहा, आमच्या प्राणांचा चोर आहे, याच्यापासून वाचवा!'
काश्चिदूचुरिमं मध्ये यूयं कुरुत सत्वरम्
काही म्हणाल्या, 'तुम्ही सगळ्या, पटकन इथेच काहीतरी करा!'
काश्चिदूचुरयं नास्ति प्रतीतिर्न कदाचन
काही म्हणाल्या, 'याच्यावर कधीच विश्वास ठेवता येत नाही.'
काश्चिदूचुर्निष्ठुरोऽयं नरघातीति कोपतः
काही रागाने म्हणाल्या, 'हा फारच कठोर आहे, माणसांचा नाश करणारा!'
निर्जनानि च रम्याणि यानि यानि वनानि च
आणि जिथे जिथे सुंदर, एकांत वनं होती—
एवं तं गोपिकाः सर्वा मध्ये कृत्वा सदीश्वरम्
अशा प्रकारे सगळ्या गोपींनी त्याला आणि परमेश्वराला मध्ये बसवले.
रासं गत्वा स्वर्णपीठे तस्थौ स रसिकेश्वरः
रासात जाऊन, आनंदाचा स्वामी सोन्याच्या आसनावर उभा राहिला.
नानामूर्तीर्विधायात्र सह ताभिर्जनार्दनः
तिथे जनार्दनाने वेगवेगळ्या रूपांनी त्या सर्वांसोबत विहार केला.