चारुचम्पकवर्णाभां सर्वाङ्गसुमनोहराम्
तीचं रूप सुंदर चंपक फुलांसारखं तेजस्वी, सर्व अंग मोहून टाकणारं होतं.
सुचारुकबरीशोभां रत्नाभरणभूषिताम्
तिचे सुंदर केस शोभत होते, रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेले.
सर्वविद्याप्रदां शान्तां सर्वविद्याविशारदाम् 4.51.
ती सर्व विद्यांचा दान करणारी, शांत आणि सर्व विद्यांमध्ये पारंगत होती.
ध्यात्वैवं कुसुमं दत्त्वा नानाद्रव्यसमन्वितम्
असं ध्यान करत, त्याने विविध द्रव्यांसह एक फूल अर्पण केलं.
स्तोत्रं चकार यत्नाच्च पुलकाञ्चितविग्रहः
त्याने अत्यंत प्रयत्नपूर्वक आणि आनंदाने अंगावर रोमांच येत, एक स्तोत्र तयार केले.
धन्वतरिरुवाच नमः कश्यपकन्यायै वरदायै नमो नमः
धन्वंतरी म्हणाले — कश्यपकन्येला, वर देणाऱ्या तुला, मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो.
नमः शंकरकन्यायै शंकरायै नमो नमः
शंकराची कन्या आणि शंकरिणी तुला, मी वारंवार नमस्कार करतो.
नम आस्तीकजननि जनन्यै जगतां मम
आस्तिकाची आई, जगाची आणि माझीही जननी, तुला नमस्कार.
नमो नागभगिन्यै च योगिन्यै च नमो नमः
नागांची भगिनी आणि योगिनी तुला, मी वारंवार नमस्कार करतो.
नमस्तपस्यारूपायै फलदायै नमो नमः
तपस्विनी आणि फळ देणारी तुला, मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो.
इत्येवमुक्त्वा भक्त्या च प्रणनाम प्रयत्नतः
असे भक्तीने म्हणून, त्याने मनापासून नमस्कार केला.
जग्मुर्नागाः प्रहृष्टाश्च फणाराजिविराजिताः 4.51.
नाग आनंदित होऊन, सुंदर फणांनी शोभून, तेथून निघून गेले.
विधिना मातरं भक्तिमास्तीकश्च चकार ह
आस्तिकाने विधिपूर्वक आणि भक्तीभावाने आपल्या आईची पूजा केली.
इदं स्तोत्रं महापुण्यं भक्तियुक्तश्च यः पठेत्
जो कोणी हा अत्यंत पुण्यदायक स्तोत्र भक्तीने म्हणतो—
सर्वेषां दर्पभङ्गश्च कथितश्च श्रुतस्त्वया
सर्वांचा गर्व मोडला गेला हे सांगितले गेले आणि तू ते ऐकलेस.
अधुना च समुत्तिष्ठ गच्छ वृन्दावनं वनम्
आता उठ आणि वृंदावनाच्या वनात जा.
श्रीनारायण उवाच उवाच कृष्णं नय मां न शक्ता गंतुमीश्वर
श्रीनारायण म्हणाले — तिने कृष्णाला सांगितले, 'मला घेऊन चल, प्रभो, मी एकटी जाऊ शकत नाही.'
राधिका वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः
राधिकेचे बोल ऐकून मधुसूदन हसला.
सा मनोयायिनी राधा कृत्वा च रोदनं क्षणम्
ती मनाने चालणारी राधा, क्षणभर रडली.
विवेश चन्दनवनं रुदन्ती शोककातरा
रडत आणि शोकाने व्याकुळ होऊन, ती चंदनाच्या वनात गेली.
ताम्रास्या पूर्णनयना भ्रमन्ती सर्वकाननम्
तिचा चेहरा लाल, डोळे पाण्याने भरलेले, ती सर्व वनांतून भटकत होती.
ता दृष्ट्वा राधिका सा च प्रेमविच्छेदकातरा
त्यांना पाहून, प्रेमवियोगाने व्याकुळ झालेली ती राधिका—
विनिन्द्य कृष्णं कोपेन तर्जयामास च क्षणम् ।। 4.52.
तीने रागाने कृष्णाला बोल लावले आणि क्षणभर त्याला धमकावले.
एतस्मिन्नंतरे कृष्णस्तत्र चन्दनकानने
इतक्यात कृष्ण तिथेच चंदनाच्या बनात होता.
राधा गोपाङ्गनाभिश्च दृष्ट्वा प्राणेश्वरं मुदा
राधा आणि गोपींनी आनंदाने आपल्या प्राणनाथाला पाहिले.
तूर्णं कृष्णं समाश्लिष्य जहार मुरलीं रुषा
ती पटकन कृष्णाला मिठी मारून रागाने त्याची बासरी काढून घेतली.
पुनः संधारयामास वस्त्रं मालां मनोहराम्
पुन्हा तिने त्याचे वस्त्र आणि सुंदर फुलांची माळ नीट लावली.
चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमाक्तं चकार तम् १
तिने त्याला चंदन, अगर, कस्तुरी आणि कुंकवाने अंगाला लावले.
क्षणं संतर्जयामास क्षणं स्तोत्रं चकार ह
कधी तिने त्याला झापले, तर कधी त्याचे स्तुतीगीत गायले.
अथ गोपाङ्गनाः सर्वा रुरुदुः प्रेमविह्वलाः
मग सगळ्या गोपी प्रेमाने भरून रडू लागल्या.