ततः शिवं समाराध्य दातारं सर्वसंपदाम्
मग सर्व संपत्ती देणाऱ्या शंकराची पूजा केली.
आजामिलं द्विजश्रेष्ठं वृषल्या सह संयुतम्
आजामिल, श्रेष्ठ ब्राह्मण, नीच जातीच्या स्त्रीसोबत एकत्र होता.
निष्पन्ने कर्मभोगे च स मद्भक्तो मुमोच ह
कर्मफळाचा भोग संपल्यावर, तो माझा भक्त मुक्त झाला.
सर्वं निषेकसाध्यं च निषेको बलवान्विधे
सर्व काही बीजामुळे साध्य होतं; हे बीज फार सामर्थ्यवान असतं, हे ज्ञानी.
दिव्यं वर्षसहस्रं च शंभोः संभोगकर्मकृत्
शंभूसोबत दिव्य हजार वर्षे भोगाचे कर्म त्याने केले.
पूर्णे वर्षसहस्रे च गत्वा तत्र महेश्वरः
हजार वर्षे पूर्ण झाल्यावर, महेश्वर तिथे गेला.
तत्र वीर्ये च भविता स्कन्दको भक्ततारकः
तिथे त्या वीर्यातून स्कंद जन्माला येईल, जो तारकासुराचा नाश करणाऱ्या शंकराचा भक्त असेल.
अधुना त्वं गृहं गच्छ भगवान्स्वगणैः सह ।। 4.46.
आता तू घरी जा, भगवंत आपल्या गणांसह.
इत्युक्त्वा कमलाकान्तः शीघ्रं स्वान्तःपुरं ययौ
असं म्हणून लक्ष्मीप्रिया आपल्या अंतरगृहात लवकर गेला.
नारायण उवाच जगाम चन्दनवनं निर्जने च तया सह
नारायण म्हणाले: तो तिच्यासोबत एकांतातील चंदनवनात गेला.
अतीव निर्जनं रम्यं वायुना सुरभीकृतम्
ती जागा फारच एकांत, रम्य आणि वाऱ्यामुळे सुगंधित झाली होती.
पुष्पतल्पसमाकीर्णे परपुष्टरुतश्रुते
फुलांच्या गादींनी आच्छादलेली, आणि इतर पक्ष्यांचे मधुर आवाज ऐकू येत होते.
कृष्णसंभोगमात्रेण सुखसंमूर्च्छिता च सा
केवळ कृष्णाच्या सहवासाने ती आनंदाने पूर्णपणे हरखून गेली.
तस्थतुस्तत्र संयुक्तौ राधारासेश्वरौ मुने
तेथे, हे मुनी, राधा आणि कृष्ण हे रासलीलेचे स्वामी एकत्र उभे होते.
इत्येवं मङ्गलं कर्म यः शृणोति समाहितः
जो कोणी हे मंगल कार्य लक्षपूर्वक ऐकतो—
महाशोकार्णवे मग्नो भेदे पुत्रकलत्रयोः
पुत्र आणि पत्नी यांच्या वियोगाने जरी तो मोठ्या दुःखाच्या समुद्रात बुडाला असेल—
सूत उवाच पुनः संप्रष्टुमारेभे देवर्षिः कौतुकान्वितः
सूतम्हणाले: पुन्हा त्या दिव्य ऋषींनी उत्कंठेने विचारायला सुरुवात केली.
नारद उवाच कां कथां कथयामास कथ्यतां करुणानिधे
नारदम्हणाले: त्यांनी कोणती कथा सांगितली? दयासागर, ती कृपया सांग.
उवास मलयद्रोणीं वटमूले मनोहरे
तो मनोहर मलय पर्वताच्या दरीत, वडाच्या झाडाखाली राहिला.
राधा तं परिपप्रच्छ सस्मितं सुमनोहरम्
स्मितहास्याने, सुंदर राधेने त्याला विचारले.
श्रुतं यशः शूलभृतो दर्पभङ्गश्च दैवतः
त्रिशूळधारी महादेवाचे यश आणि त्या देवतेचा गर्वभंग आपण ऐकला आहे.
अधुना श्रोतुमिच्छामि दर्पभङ्गं हरेर्हरे
आता मला हरिचा गर्वभंग कसा झाला, ते ऐकायचे आहे, हे हरे.
श्रीकृष्ण उवाच कर्णपीयूषमतुलं सुन्दरं शृणु सुन्दरि
श्रीकृष्ण म्हणाले: हे सुंदरि, कानांना अमृतासारखी आणि अनुपम अशी ही कथा ऐक.
पुरा शतमखो दर्पात्कृत्वा शतमखान्मुदा
पूर्वी, इंद्राने गर्वाने आणि आनंदाने शंभर यज्ञ केले.
दिनेदिने तदैश्वर्यं वर्द्धते तपसां फलात्
दिवसेंदिवस त्याचे ऐश्वर्य तपस्येच्या फळामुळे वाढत गेले.
स जजाप महामन्त्रं पुष्करे शतवत्सरम्
त्याने पुष्कर येथे शंभर वर्षे महा-मंत्राचा जप केला.
ब्रह्मस्वरूपां प्रकृतिं संपन्मूढो न मन्यते ।।4.47.
मोहामुळे, ब्रह्मस्वरूप असलेल्या प्रकृतीला त्याने ओळखले नाही.
एकदा प्रकृतेः शापाद्धतबुद्धिः स्वसंसदि
एकदा प्रकृतीच्या शापामुळे, त्याचे बुद्धीभान हरपले आणि आपल्या सभेतच तो गोंधळला.
बृहस्पतिस्ततः कोपान्नोवास गृहमाययौ
बृहस्पती रागाने उठून आपल्या घरी गेला.
उवाच मनसा दीनो यातु संपद्धरेरिति
मनाने दुःखी होत त्याने म्हटले, 'ती संपत्ती हरिला जाऊ दे.'