रत्नसिंहासने शंभुर्मेनादत्ते मनोहरे ४५ रत्नप्रदीपशतकैर्ज्वलद्भि र्ज्वलितं श्रिया
रत्नांच्या सिंहासनावर मोहक शंभू बसले होते, शेकडो तेजस्वी रत्नदिव्यांनी ते उजळून निघाले होते.
रत्नदर्पणशोभाढ्यं मंडितं श्वेतचामरैः
श्वेत चामरांनी सजवलेले, ते रत्नांच्या आरश्यांनी झळकत होते.
नानाचित्रविचित्राढयं निर्मितं विश्वकर्मणा
विविध रंगीबेरंगी आणि अद्भुत नक्षीकामांनी, विश्वकर्म्याने ते बांधले होते.
कुत्रचित्सुरनिर्माणवैकुंठसुमनोहरम्
कुठे ते देवांनी बांधलेल्या वैकुंठासारखे सुंदर होते.
कैलासं च कुत्रचन कुत्रचिदिंद्रमंदिरम् 4.45.
कुठे ते कैलासासारखे, तर कुठे इंद्राच्या महालासारखे दिसत होते.
अथ प्रभातकालश्च बभूव प्राणवल्लभे
मग, प्राणप्रिय, सकाळचा काळ उजाडला.
सर्वे सुराः समुत्तस्थुः सज्जीभूताः ससंभ्रमाः
सर्व देवता उत्साहाने आणि आनंदाने उठले.
वासगेहं समागत्य धर्मो नारायणाज्ञया
सर्वजण निवासस्थानी एकत्र आले. धर्माने नारायणाच्या आज्ञेने—
धर्म उवाच पार्वत्या सह माहेंद्रे यात्रां कुरु हरिं स्मरन्
धर्म म्हणाला: पार्वतीसह, हे महेंद्र, हरिचे स्मरण करत यात्रा सुरू कर.
इत्थं धर्मवचः श्रुत्वा पार्वत्या सह शंकरः
धर्माची वचने ऐकून, शंकर पार्वतीसह—
यात्रां कुर्वति देवेशे पार्वत्या सह शंकरे
देवतांचा स्वामी शंकर पार्वतीसह प्रवासाला निघाला.
मेनोवाच सहस्रदोषान्भगवानाशुतोषः क्षमिष्यसि
मेनाने म्हटले, "भगवंत, तुम्ही लवकर प्रसन्न होता आणि हजारो चुका माफ करता."
त्वत्पदांबुजभक्तैषा मद्वत्सा जन्म जन्मनि
तुमच्या चरणांवर भक्ती असलेली ही माझी मुलगी जन्मोन्मुखी माझ्यासारखीच राहील.
त्वद्भक्तिश्रुतिमात्रेण हर्षाश्रुपुलकान्विता
तुमच्यावरील भक्तीची गोष्ट ऐकली की तिला आनंदाने डोळ्यांतून अश्रू येतात आणि अंगावर रोमांच उभे राहतात.
इत्युक्ता मेनका शीघ्रं तत्रागत्य हिमालयः 4.45.
मेनाने असे सांगितल्यावर ती पटकन तिथे गेली आणि हिमालयही तेथे पोहोचला.
क्व यासि वत्सेत्युच्चार्य शून्यं कृत्वा हिमालयम्
तो म्हणाला, "कुठे चाललीस ग बाळा?" असे हाक मारून हिमालय रिकामा ठेवला.
इत्येवमुक्त्वा शैलेन्द्रः समर्प्य च शिवां शिवे
शैलेश्वराने असे बोलून शिवाला शिवा सुपूर्द केली.
नारायणश्च भगवानध्यात्मविद्यया स्वयम्
नारायण भगवंत स्वतः आत्मविद्येच्या ज्ञानाने तेथे होते.
ननाम पार्वती भक्त्या मातरं पितरं गुरुम्
पार्वतीने भक्तीभावाने आई, वडील आणि गुरु यांना वंदन केले.
पार्वतीरोदनेनैव रुरुदुः सर्वयोषितः
पार्वती रडली म्हणून सर्व स्त्रियाही रडू लागल्या.
शीघ्रं ययुस्ते कैलासं देवा मानसशायिनः
मनात वास करणारे देव पटकन कैलासाकडे गेले.
दृष्ट्वा गतं देवपत्न्यो मुनिपत्न्यश्च सत्वरम् ६७ वायुपत्नी कुबेरस्य कामिनी शुक्रकामिनी
ती गेली हे पाहून देवांच्या आणि ऋषींच्या पत्नी तिथे धावून आल्या—
अत्रिभार्यानुसूया च चंद्रपत्न्यस्तथैव च
अत्रीची पत्नी अनुसूया आणि चंद्राच्या पत्नीही तशाच आल्या.
असंख्यकामिनीसंघः संख्यां कर्तुं च कः क्षमः 4.45.
असंख्य प्रेमळ स्त्रियांचा मोठा समूह होता—त्यांची संख्या कोण मोजू शकेल?
रत्नसिंहासने रम्ये वासयामासुरीश्वरीम्
त्यांनी देवीला सुंदर रत्नजडित सिंहासनावर बसवले.
सति स्मरस्यतो गेहाद्यद्गता तातमंदिरम्
सतीला वडिलांचे घर आठवले आणि ती आपल्या घरातून तिथे गेली.
जातिस्मरां स्मारयामि नित्यं स्मरसि चेद्वद
जिच्या जन्माची आठवण आहे, तिला मी नेहमी आठवण करून देतो—तुला आठवत असेल तर सांग.
सर्वं स्मरामि प्राणेश मौनीभूतो भवेति तम्
प्राणनाथा, मला सर्व काही आठवते; भवा, तू आता शांत हो.
भोजयामास देवांश्च नारायणपुरोगमान्
त्याने नारायण आणि इतर सर्व देवतांना प्रेमाने भोजन दिले.
सस्त्रीका सगणाः सर्वे प्रणम्य चन्द्रशेखरम्
सर्वजण आपल्या पत्नी आणि सेवकांसह चंद्रशेखराला वंदन करून झुकले.