तुलस्युवाच कथं तदा वसिष्ठश्च प्रभो प्रस्थापितोऽधुना
तुलसी म्हणाली: 'तेव्हा वसिष्ठाला, प्रभो, कसा पाठवला होतं?'
स्वाहोवाच विवाहे व्यवहारोऽस्ति पुरस्त्रीणां प्रगल्भता
स्वाहा म्हणाली: 'लग्नात काही रीत आहे आणि जुन्या काळच्या स्त्रियांमध्ये धीटपणा असतो.'
रोहिण्युवाच कुरु पारं स्वयं कामी कामिनां कामसागरम्
रोहिणी म्हणाली: हे कामुकांनो, तुम्हीच या इच्छांच्या समुद्राचा पार करा.
वसुंधरोवाच येन तुष्टिर्भवेच्छंभो तत्कर्तुमुचितं स्त्रिया
वसुंधरा म्हणाली: शंभूला जे काही आनंद देईल, तेच स्त्रीने करावे.
संज्ञोवाच न च स्वस्वामिनं शंभो सती जानाति संगतम्
संज्ञा म्हणाली: शंभू, पतिव्रता स्त्री आपल्या पतीखेरीज दुसऱ्या कोणाशीही संग जाणत नाही.
शतरूपोवाच रत्नप्रदीपं तांबूलं तल्पं निर्माय निर्जने ।। 4.45.
शतरूपा म्हणाली: एकांतात रत्नांची दिवा, तांबूल आणि पलंग तयार करा.
श्रीकृष्ण उवाच निर्विकारी च भगवान्योगींद्राणां गुरोर्गुरुः
श्रीकृष्ण म्हणाले: भगवंत कधीही बदलत नाहीत, ते योग्यांचेही गुरु आहेत.
शंकर उवाच जगतां मातरः साध्व्यः पुत्रे चपलता कथम्
शंकर म्हणाले: जगाच्या मातांमध्ये आणि मुलांमध्ये चंचलपणा कसा असू शकतो, हे सध्वी महिलांनो?
शंकरस्य वचः श्रुत्वा लज्जिताः सुरयोषितः
शंकरांची वचने ऐकून देवांगना लाजल्या.
भुक्त्वा मिष्टानि भगवानाचम्य च मुदाऽन्वितः
भगवंतांनी स्वादिष्ट पदार्थ खाल्ले आणि पाणी पिऊन आनंदित झाले.
रत्नसिंहासने शंभुर्मेनादत्ते मनोहरे ४५ रत्नप्रदीपशतकैर्ज्वलद्भि र्ज्वलितं श्रिया
रत्नांच्या सिंहासनावर मोहक शंभू बसले होते, शेकडो तेजस्वी रत्नदिव्यांनी ते उजळून निघाले होते.
रत्नदर्पणशोभाढ्यं मंडितं श्वेतचामरैः
श्वेत चामरांनी सजवलेले, ते रत्नांच्या आरश्यांनी झळकत होते.
नानाचित्रविचित्राढयं निर्मितं विश्वकर्मणा
विविध रंगीबेरंगी आणि अद्भुत नक्षीकामांनी, विश्वकर्म्याने ते बांधले होते.
कुत्रचित्सुरनिर्माणवैकुंठसुमनोहरम्
कुठे ते देवांनी बांधलेल्या वैकुंठासारखे सुंदर होते.
कैलासं च कुत्रचन कुत्रचिदिंद्रमंदिरम् 4.45.
कुठे ते कैलासासारखे, तर कुठे इंद्राच्या महालासारखे दिसत होते.
अथ प्रभातकालश्च बभूव प्राणवल्लभे
मग, प्राणप्रिय, सकाळचा काळ उजाडला.
सर्वे सुराः समुत्तस्थुः सज्जीभूताः ससंभ्रमाः
सर्व देवता उत्साहाने आणि आनंदाने उठले.
वासगेहं समागत्य धर्मो नारायणाज्ञया
सर्वजण निवासस्थानी एकत्र आले. धर्माने नारायणाच्या आज्ञेने—
धर्म उवाच पार्वत्या सह माहेंद्रे यात्रां कुरु हरिं स्मरन्
धर्म म्हणाला: पार्वतीसह, हे महेंद्र, हरिचे स्मरण करत यात्रा सुरू कर.
इत्थं धर्मवचः श्रुत्वा पार्वत्या सह शंकरः
धर्माची वचने ऐकून, शंकर पार्वतीसह—
यात्रां कुर्वति देवेशे पार्वत्या सह शंकरे
देवतांचा स्वामी शंकर पार्वतीसह प्रवासाला निघाला.
मेनोवाच सहस्रदोषान्भगवानाशुतोषः क्षमिष्यसि
मेनाने म्हटले, "भगवंत, तुम्ही लवकर प्रसन्न होता आणि हजारो चुका माफ करता."
त्वत्पदांबुजभक्तैषा मद्वत्सा जन्म जन्मनि
तुमच्या चरणांवर भक्ती असलेली ही माझी मुलगी जन्मोन्मुखी माझ्यासारखीच राहील.
त्वद्भक्तिश्रुतिमात्रेण हर्षाश्रुपुलकान्विता
तुमच्यावरील भक्तीची गोष्ट ऐकली की तिला आनंदाने डोळ्यांतून अश्रू येतात आणि अंगावर रोमांच उभे राहतात.
इत्युक्ता मेनका शीघ्रं तत्रागत्य हिमालयः 4.45.
मेनाने असे सांगितल्यावर ती पटकन तिथे गेली आणि हिमालयही तेथे पोहोचला.
क्व यासि वत्सेत्युच्चार्य शून्यं कृत्वा हिमालयम्
तो म्हणाला, "कुठे चाललीस ग बाळा?" असे हाक मारून हिमालय रिकामा ठेवला.
इत्येवमुक्त्वा शैलेन्द्रः समर्प्य च शिवां शिवे
शैलेश्वराने असे बोलून शिवाला शिवा सुपूर्द केली.
नारायणश्च भगवानध्यात्मविद्यया स्वयम्
नारायण भगवंत स्वतः आत्मविद्येच्या ज्ञानाने तेथे होते.
ननाम पार्वती भक्त्या मातरं पितरं गुरुम्
पार्वतीने भक्तीभावाने आई, वडील आणि गुरु यांना वंदन केले.
पार्वतीरोदनेनैव रुरुदुः सर्वयोषितः
पार्वती रडली म्हणून सर्व स्त्रियाही रडू लागल्या.