दृष्ट्वा कामं रतिस्तं च प्रणनाम महेश्वरम्
काम आणि रतीला पाहून, त्यांनी महेश्वराला वंदन केलं.
प्रणम्य शंकरं कामः स्तुतिं कृत्वा यथागमम्
शंकराला वंदन करून, कामाने प्रथेप्रमाणे त्याची स्तुती केली.
कामं संभाष्य देवाश्च युयुजुश्च तमाशिषम्
देवतांनी कामाशी बोलून त्याला आशीर्वाद दिले.
अथ शैलः सुरान्सर्वान्नारायणपुरोगमान्
मग पर्वतराजाने, नारायणासह सर्व देवतांना घेऊन—
अथ शंभुर्वासगृहे वामे संस्थाप्य पार्वतीम्
मग शंभूनं आपल्या घरात, पार्वतीला डाव्या बाजूला बसवलं.
भुक्तवंतं शिवं तत्र देवमाताऽदितिः स्वयम् 4.45.
शिवाने तिथे भोजन केल्यावर, देवांची माता अदिती स्वतः—
अदितिरुवाच देहि शीघ्रं मम प्रीत्या दंपत्योः प्रीतिपूर्वकम्
अदिती म्हणाली: 'माझ्या आनंदासाठी, या दांपत्याच्या प्रेमाने लवकर दे.'
शच्युवाच यो बभ्राम भुवं मोहात्कालेन प्राप तां सतीम्
शची म्हणाली: 'जो मोहाने पृथ्वीवर भटकत होता, त्याने शेवटी ती सती मिळवली.'
अरुंधत्युवाच विविधं बोधयित्वेमां रतिं च कर्तुमर्हसि
अरुंधती म्हणाली: 'तिला अनेक प्रकारे समजावून, तू रतीशी एकरूप व्हावं.'
अहल्योवाच तेन मेना तु मेने त्वां सुतामर्पितुमीश्वर
अहल्या म्हणाली: 'म्हणूनच मेनांनी, प्रभो, तुला आपली मुलगी देण्यास योग्य मानलं.'
तुलस्युवाच कथं तदा वसिष्ठश्च प्रभो प्रस्थापितोऽधुना
तुलसी म्हणाली: 'तेव्हा वसिष्ठाला, प्रभो, कसा पाठवला होतं?'
स्वाहोवाच विवाहे व्यवहारोऽस्ति पुरस्त्रीणां प्रगल्भता
स्वाहा म्हणाली: 'लग्नात काही रीत आहे आणि जुन्या काळच्या स्त्रियांमध्ये धीटपणा असतो.'
रोहिण्युवाच कुरु पारं स्वयं कामी कामिनां कामसागरम्
रोहिणी म्हणाली: हे कामुकांनो, तुम्हीच या इच्छांच्या समुद्राचा पार करा.
वसुंधरोवाच येन तुष्टिर्भवेच्छंभो तत्कर्तुमुचितं स्त्रिया
वसुंधरा म्हणाली: शंभूला जे काही आनंद देईल, तेच स्त्रीने करावे.
संज्ञोवाच न च स्वस्वामिनं शंभो सती जानाति संगतम्
संज्ञा म्हणाली: शंभू, पतिव्रता स्त्री आपल्या पतीखेरीज दुसऱ्या कोणाशीही संग जाणत नाही.
शतरूपोवाच रत्नप्रदीपं तांबूलं तल्पं निर्माय निर्जने ।। 4.45.
शतरूपा म्हणाली: एकांतात रत्नांची दिवा, तांबूल आणि पलंग तयार करा.
श्रीकृष्ण उवाच निर्विकारी च भगवान्योगींद्राणां गुरोर्गुरुः
श्रीकृष्ण म्हणाले: भगवंत कधीही बदलत नाहीत, ते योग्यांचेही गुरु आहेत.
शंकर उवाच जगतां मातरः साध्व्यः पुत्रे चपलता कथम्
शंकर म्हणाले: जगाच्या मातांमध्ये आणि मुलांमध्ये चंचलपणा कसा असू शकतो, हे सध्वी महिलांनो?
शंकरस्य वचः श्रुत्वा लज्जिताः सुरयोषितः
शंकरांची वचने ऐकून देवांगना लाजल्या.
भुक्त्वा मिष्टानि भगवानाचम्य च मुदाऽन्वितः
भगवंतांनी स्वादिष्ट पदार्थ खाल्ले आणि पाणी पिऊन आनंदित झाले.
रत्नसिंहासने शंभुर्मेनादत्ते मनोहरे ४५ रत्नप्रदीपशतकैर्ज्वलद्भि र्ज्वलितं श्रिया
रत्नांच्या सिंहासनावर मोहक शंभू बसले होते, शेकडो तेजस्वी रत्नदिव्यांनी ते उजळून निघाले होते.
रत्नदर्पणशोभाढ्यं मंडितं श्वेतचामरैः
श्वेत चामरांनी सजवलेले, ते रत्नांच्या आरश्यांनी झळकत होते.
नानाचित्रविचित्राढयं निर्मितं विश्वकर्मणा
विविध रंगीबेरंगी आणि अद्भुत नक्षीकामांनी, विश्वकर्म्याने ते बांधले होते.
कुत्रचित्सुरनिर्माणवैकुंठसुमनोहरम्
कुठे ते देवांनी बांधलेल्या वैकुंठासारखे सुंदर होते.
कैलासं च कुत्रचन कुत्रचिदिंद्रमंदिरम् 4.45.
कुठे ते कैलासासारखे, तर कुठे इंद्राच्या महालासारखे दिसत होते.
अथ प्रभातकालश्च बभूव प्राणवल्लभे
मग, प्राणप्रिय, सकाळचा काळ उजाडला.
सर्वे सुराः समुत्तस्थुः सज्जीभूताः ससंभ्रमाः
सर्व देवता उत्साहाने आणि आनंदाने उठले.
वासगेहं समागत्य धर्मो नारायणाज्ञया
सर्वजण निवासस्थानी एकत्र आले. धर्माने नारायणाच्या आज्ञेने—
धर्म उवाच पार्वत्या सह माहेंद्रे यात्रां कुरु हरिं स्मरन्
धर्म म्हणाला: पार्वतीसह, हे महेंद्र, हरिचे स्मरण करत यात्रा सुरू कर.
इत्थं धर्मवचः श्रुत्वा पार्वत्या सह शंकरः
धर्माची वचने ऐकून, शंकर पार्वतीसह—