भक्त्या पाद्यादिभिर्माल्यैर्दिव्यगंधमनोहरैः
त्यांनी भक्तीभावाने पाद्य, इतर भेटवस्तू, सुंदर हार आणि दिव्य सुगंध अर्पण केले.
यौतुकानि ददौ तस्मै रत्नानि विविधानि च
त्यांनी त्यांना लग्नाची भेटवस्तू आणि विविध प्रकारची मौल्यवान रत्ने दिली.
गवां लक्षं गजेंद्राणां सहस्राणि च राधिके
राधिके, त्यांनी एक लाख गायी आणि हजारो मोठे हत्ती दिले.
त्रिंशल्लक्षं हयानां च सज्जितानामकातरः
त्यांनी तीस लाख सज्ज घोडे कोणतीही भीती न बाळगता दिले.
शतं द्विजबटूनां च पार्वतीभ्रातृकल्पकम् 4.44.
पार्वतीसाठी शंभर ब्राह्मण कुमार बंधू म्हणून दिले.
पार्वतीं वस्तुसहितां स्वस्तीत्युच्चार्य शंकरः
शंकरांनी 'सुखी रहा' असे म्हणत पार्वतीला तिच्या सर्व वस्तूंनी स्वीकारले.
हिमालयः सुतां दत्त्वा परिहारं चकार तम्
हिमालयाने आपली कन्या दिल्यावर तिचा विधिवत निरोप केला.
हिमालय उवाच सर्वात्मरूप सर्वेश परमानंदविग्रह
हिमालय म्हणाले — सर्वांच्या आत्म्याचा रूप असलेले, सर्वांचे स्वामी, परमानंदमूर्ती प्रभो,
गुणार्णव गुणातीत गुणयुक्त गणेश्वर
गुणांचा महासागर, गुणांच्या पलीकडचे, गुणांनी युक्त, गणांचा स्वामी,
योगाधार योगरूप योगज्ञ योगकारण
योगाचा आधार, योगस्वरूप, योग जाणणारे, योगाचे कारण,
प्रलयप्रलयाद्यैकभवप्रलयकारण
प्रलयाचे कारण, प्रलयाचा आरंभ, एकमेव सृष्टीच्या प्रलयाचे कारण,
संहारकाले घोरे च सृष्टिसंहारकारण
भयंकर संहारकाळी, तुम्ही सृष्टी आणि संहाराचे कारण आहात.
कालस्वरूप कालेश काले च फलदायक
कालस्वरूप, काळाचे स्वामी, काळात फळ देणारे,
शिवस्वरूप शिवद शिवबीज शिवाश्रय
शिवस्वरूप, शुभता देणारे, शिवाचा बीज, शिवाचे आश्रय,
इत्येवं स्तवनं कृत्वा विरराम हिमालयः 4.44.
अशा प्रकारे हे स्तोत्र म्हणून हिमालय थांबले.
हिमालयकृतं स्तोत्रं संयतो यः पठेन्नरः
जो मनुष्य हिमालयांनी रचलेले हे स्तोत्र संयमाने वाचतो,
अथ वेदविधानेन संस्थाप्य वह्निमीश्वरः
मग वेदांच्या विधीनुसार प्रभूंनी पवित्र अग्नी स्थापन केला.
निवृत्ते विधिवद्यज्ञे विप्राय दक्षिणां ददौ
विधीप्रमाणे यज्ञ पूर्ण झाल्यावर, त्यांनी ब्राह्मणाला दक्षिणा दिली.
अथ प्रदीपमानीय शैलेंद्रनगरस्त्रियः
मग, दिवा आणून पर्वतराजाच्या नगरीतील स्त्रिया—
कृत्वा जयध्वनिं प्रीत्या शुभनिर्मञ्छनादिकम्
आनंदाने जयजयकार केला आणि शुभ शुद्धीकरणाची कृत्ये केली.
वासगेहं संप्रविश्य ददृशुः कामिनीगणाः
त्या प्रेमळ स्त्रियांच्या समूहाने अंतःपुरात जाऊन त्यांना पाहिले.
चन्दनागुरुकस्तूरीकुंकुमांचितविग्रहम्
त्यांचे रूप चंदन, अगर, कस्तुरी आणि कुंकवाने सुशोभित होते.
अपूर्वसूक्ष्मवेषाढ्यं सिंदूरबिंदुभूषितम्
त्यांनी कधीही न पाहिलेली, नाजूक वस्त्रे परिधान केली होती आणि कपाळावर सिंदूराचे टिळे होते.
नवीनयौवनस्थं च मुनीन्द्रचित्तमोहनम्
ते ताज्या तारुण्यात होते आणि मोठ्या ऋषींचे मनही मोहून टाकणारे होते.
अदितिं च शचीं चैव लोपामुद्रामरुंधतीम्
तेथे अदिती, शची, लोपाामुद्रा आणि अरुंधती होत्या—
शतरूपां च संज्ञां च सतीस्त्रीणां च षोडश 4.45.
शतरूपा, संज्ञा आणि सोळा अन्य सती स्त्रिया होत्या.
या याः स्थितास्तत्र तासां संख्यां कर्तुं च कः क्षमः तमूचुः क्रमशो देव्यो मधुरोक्तिं सुधामिव
तेथे उपस्थित असलेल्या सर्वांची गणना कोण करू शकेल? त्या देवींनी एकामागून एक, मधुर बोल बोलले.
सरस्वत्युवाच दृष्ट्वा प्रियास्यं चंद्राभं संतापं त्यज कामुक
सरस्वती म्हणाली: 'त्यांचे सुंदर, चंद्रासारखे मुख पाहून, हे कामुकांनो, तुमचा दुःख सोडून द्या.'
कालं गमय कालेश सदा संश्लेषपूर्वकम्
'हे काळाचे स्वामी, नेहमी तिच्या सहवासात राहून आपला काळ घालवा.'
लक्ष्मीरुवाच तिष्ठ संप्रति का लज्जा प्राणा यांति यया विना
लक्ष्मी म्हणाली: 'आता थांबा—यात लाज कसली? तिच्याशिवाय प्राणही जातात.'