ददर्श चक्षुरुन्मील्य भिक्षुकं गायकं पुरः
डोळे उघडून त्याने आपल्या समोर एक भिक्षेकरी गायक उभा आहे हे पाहिलं.
दातुं ययौ सा रत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च
ती त्याला द्यायला दागिने आणि सोन्याच्या ताटलीत ठेवलेली रत्ने घेऊन गेली.
पुनश्च नर्तनं कर्तुमुद्यतः कौतुकेन च
तो पुन्हा एकदा कुतूहलाने नाचायला सज्ज झाला.
भिक्षुकं भर्त्सयामास बहिः कर्तुमुवाच तम्
त्याने भिक्षेकऱ्याला झिडकारले आणि त्याला बाहेर जाऊन टाकायला सांगितले.
याञ्चामिमां प्रकुर्वन्तं दूरं कुरु सुभाषिणम्
हा गोड बोलणारा मागणी करणारा दूर नेऊन टाका.
ददर्श पुरतो भिक्षुं प्राङ्गणस्थं मनोहरम्
त्याने आपल्या समोर अंगणात उभा असलेला मोहक भिक्षेकरी पाहिला.
तन्मूर्तिध्यानविश्लेषशोकादुद्विग्नमानसः
त्या मूर्तीच्या ध्यानापासून दूर राहण्याच्या दुःखाने त्याचे मन अस्वस्थ झाले.
आज्ञां चकार स्वचरं बहिः कर्तुं च भिक्षुकम्
त्याने आपल्या सेवकाला भिक्षेकऱ्याला बाहेर घेऊन जाण्याची आज्ञा दिली.
न शशाक बहिः कर्तुं समीपं गन्तुमक्षमः 4.40.
तो त्याला बाहेर पाठवू शकला नाही, आणि जवळही जाऊ शकला नाही.
किरीटिनं कुण्डलिनं पीताम्बरधरं परम्
त्याने मुकुट, कुंडले घातलेला, पिवळे वस्त्र परिधान केलेला, श्रेष्ठ असा एक पाहिला.
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गं भक्तानुग्रहकातरम्
त्याचे सर्व अंग चंदनाने लिपलेले होते आणि तो भक्तांना कृपा करायला उत्सुक होता.
गात्रे शिरसि तत्सर्वं भिक्षुकस्य ददर्श ह
त्याने हे सर्व—शरीरावर आणि डोक्यावर—त्या भिक्षेकऱ्यावर पाहिले.
ददर्श शैलस्तत्सर्वं भिक्षुकस्य पुरः स्थितम्
पर्वताने हे सर्व भिक्षेकऱ्याच्या समोर असलेले पाहिले.
गोपवेषं किशोरं च सस्मितं श्यामसुन्दरम्
त्याने हसणारा, काळा आणि सुंदर असा गवळण मुलगा पाहिला.
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गं वनमालाविभूषितम्
त्याचे सर्व शरीर चंदनाने लिपलेले होते आणि वनफुलांच्या माळेने सजलेले होते.
त्रिशूलपट्टिशकरं व्याघ्रचर्माम्बरं परम्
त्याच्या हातात त्रिशूळ आणि भाला होते, आणि तो वाघाच्या कातडीचे वस्त्र घातलेला श्रेष्ठ होता.
नागयज्ञोपवीतं च तप्तस्वर्णजटाधरम्
त्याने नागाचे यज्ञोपवीत घातले होते आणि त्याच्या जटांमध्ये तप्त सोन्याचा रंग होता.
प्रजपन्तं हरेर्नाम श्वेताब्जबीजमालया
तो श्वेत कमळाच्या बियांच्या माळेसह हरिचे नाव जपताना दिसला.
स्वतेजसा प्रज्वलन्तं पञ्चवक्त्रं त्रिलोचनम् 4.40.
स्वतः तेजाने झळकणारा, पाच तोंडे आणि तीन डोळे असलेला तो तेजस्वी दिसत होता.
तदा बभूव ज्ञानं च मेनकाशैलयोः प्रिये 4.40.
त्या वेळी, मेनका आणि पर्वत यांच्या मध्ये ज्ञान प्रकट झाले, प्रिय.
शठाय संध्याहीनाय वाप्यैकफलदा सुता 4.40.
जो कपटी आहे आणि संध्याकाळची पूजा करत नाही, त्याला मुलगी एकच फळ देते, जरी ती तळ्यातून मिळाली तरी.
अनन्तरत्नाधारं च त्वमेव रक्ष भारते 4.40.
अखंड रत्नांचा आधार, हे भारत, फक्त तूच जप.
विष्णुभक्तिप्रदं चैव पुराणं च श्रुतेः परम् 4.40.
हे विष्णूभक्ती देणारे आहे आणि वेदांपेक्षा श्रेष्ठ पुराण आहे.
अनिच्छया सुतां दत्त्वा सुखं तिष्ठतु भारते 4.40.
मनात नसतानाही मुलगी दिल्यावर, भारत सुखात राहो.
इत्येवं कथितं सर्वं देवा गच्छन्तु मन्दिरम्
असे सर्व काही सांगितले गेले; आता देवांनी मंदिरात जावे.
श्रीकृष्ण उवाच सर्वे निवेदनं चक्रुर्ब्रह्माणं जगतां पतिम्
श्रीकृष्ण म्हणाले: सर्वांनी जगाचा स्वामी ब्रह्मा यांना आपली विनंती केली.
देवा ऊचुः तव सृष्टौ जगत्स्रष्टा रत्नाधारो हिमालयः
देव म्हणाले: तुझ्या सृष्टीत, हे जगाच्या सर्जक, हिमालय हा रत्नांचा आधार आहे.
सुतां शूलभृते दत्त्वा भक्त्या शैलेश्वरः स्वयम्
शैलेश्वराने आपल्या मुलीला भक्तीने शूलधारीला दिले.
त्वं तस्य निन्दनं कृत्वा विमतिं प्रतिपादय
तू त्याची निंदा करून त्याच्या मनात संभ्रम निर्माण कर.
देवानां वचनं श्रुत्वा तानुवाच विधिः स्वयम्
देवतांचे शब्द ऐकून, विधीने स्वतः त्यांना उत्तर दिले.