सर्वरूपगुणाधारं मत्वा स्वमतिमानतः
सर्व रूपे आणि गुणांचा आधार म्हणून, प्रत्येकाने आपल्या समजुतीनुसार त्याला मानले—
सुन्दरीषु च सर्वासु मत्तो नास्त्येव सुन्दरी
सर्व सुंदर स्त्रियांमध्ये, माझ्यापेक्षा सुंदर दुसरी कोणीच नाही.
रूपयौवनवेषाणां पुमान्ग्राही स्वयोषिताम्
पुरुष आपल्या पत्नीच्या सौंदर्याला, तारुण्याला आणि रूपाला भुलतो.
हृदीति मत्वा गिरिजा तस्थौ हिमगिरेर्गृहे
'तो माझ्या हृदयात आहे' असे समजून गिरिजा हिमालयाच्या घरीच राहिली.
एतस्मिन्नन्तरे तूर्णं दूतः शैलेन्द्रसंसदि
इतक्यात, राजाच्या सभेत एक दूत झपाट्याने आला.
दूत उवाच आजगाम महादेवः सगणो वृषवाहनः
दूत म्हणाला, 'महादेव आपल्या गणांसह, वृषावर बसून आले आहेत.'
सिद्धिस्वरूपं सिद्धेशं योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुम् 4.38.
तो सिद्धीचे मूर्तिमंत रूप आहे, सिद्धांचा स्वामी, आणि योग्यांचा गुरुंचा गुरु आहे.
परमात्मस्वरूपं च सगुणं निर्गुणं विभुम्
तोच परब्रह्माचा स्वरूप, गुणांसह आणि गुणांशिवाय, सर्वत्र व्यापलेला आहे.
शैलो दूतवचः श्रुत्वा समुत्तस्थौ मुदाऽन्वितः
दूताचे बोल ऐकून पर्वतराज आनंदाने उठले.
देवी दूतवचः श्रुत्वा प्रसन्नवदनेक्षणा
देवीने दूताचे बोल ऐकून प्रसन्न आणि तेजस्वी चेहऱ्याने,
चकार वेषमतुलं दधार वस्त्रमुत्तमम्
तिने अनुपम वेष केला आणि उत्तम वस्त्र परिधान केले.
पारिजातप्रसूनानां मालां चन्दनसंयुताम्
तिने पारिजात फुलांची आणि चंदनाने सुगंधित केलेली माळ घातली.
रत्नसिंहासनस्था सा ददर्श दर्पणे मुखम्
रत्नांच्या सिंहासनावर बसून तिने आरशात आपले मुख पाहिले.
आरक्त नेत्रयुगलं निर्मलाञ्जनसंयुतम्
तिची डोळ्यांची जोडी किंचित लालसर आणि स्वच्छ काजळ लावलेली होती.
सुकोमलौष्ठयुगुलं ताम्बूलरागसंयुतम्
तिचे ओठ मऊ आणि सुंदर, तांबूलाच्या रंगाने रंगलेले होते.
रत्नकुंडलदीप्त्या च गंडस्थलविराजितम्
रत्नांच्या कुंडलांच्या तेजाने तिचे गाल उजळून निघाले होते.
अत्यनिर्वचनीयं च दन्तपंक्तिमनोहरम् 4.38.
तिच्या दातांची रांग वर्णन करता येणार नाही अशी मनोहारी होती.
गजमुक्तासमायुक्तं सुचारुनासिकोत्तमम्
तिच्या सुंदर नाकावर गजमुक्तेची नथ शोभत होती.
मालतीमाल्यसंयुक्तकबरीभारसंयुतम्
मोगऱ्याच्या माळांनी सजवलेल्या केसांचा गुच्छ तिच्या डोक्यावर शोभत होता.
तप्तकाञ्चन वर्णाभं चारुवक्षःस्थलोज्ज्वलम्
तिचे वक्षस्थळ ताज्या सोन्यासारख्या कांतीने उजळून निघाले होते.
चारुचम्पकवर्णाभं स्तनयुग्मं मनोहरम्
तिच्या उन्नत आणि मोहक स्तनांचा रंग सुंदर चंपक फुलांसारखा तेजस्वी होता.
मध्यं मनोहरं क्षीणं निम्ननाभिस्थलोज्ज्वलम्
तिची कंबर नाजूक, आकर्षक आणि तिच्या नाभीचा गडद खळगा उजळून निघाला होता.
रम्भास्तंभविनिंद्यैकमूरुयुग्मं मनोहरम्
तिच्या सुडौल आणि सुंदर मांड्या केळीच्या देठांपेक्षाही देखण्या वाटत होत्या.
स्थलपद्मप्रभामुष्टपदयुग्मं मनोहरम्
तिचे पाय कमळाच्या फुलासारखे तेजस्वी आणि मनमोहक दिसत होते.
दधतं रत्नमञ्जीरं राजहंसानुकारि च
तिच्या पायात रत्नजडित पैंजण होते आणि तिची चाल राजहंसासारखी मोहक होती.
करं सुकोमलतरं सुन्दरं कनकप्रभम्
तिचा हात अतिशय मऊ, सुंदर आणि सोन्यासारखा चमकत होता.
बिभ्रत्सद्रत्नमुकुरं लीलाकमलमुज्ज्वलम् 4.38.
तिने एका हातात रत्नजडित आरसा आणि दुसऱ्या हातात खेळकरपणे तेजस्वी कमळ धरले होते.
दृष्ट्वा स्वरूपमतुलं दध्यौ शङ्करमीश्वरम्
तिचे अनुपम रूप पाहून त्याने शंकर या परमेश्वराचा स्मरण केला.
पितरं मातरं बन्धुं साध्वीवर्गं सहोदरम्
त्याने वडील, आई, आप्तेष्ट, सती स्त्रियांचा समूह आणि भाऊ यांचा विचार केला.
अथ शैलेश्वरस्तत्र ददर्श चन्द्रशेखरम्
मग त्या पर्वतराजाने तिथे चंद्रशेखराला पाहिले.