उवाच तं जगन्माता नीतिसारं परं वचः
जगद्जननीने त्याला नीतीचे आणि सत्याचे श्रेष्ठ असे शब्द सांगितले.
अहो तपःप्रभावश्च तेजसश्च न जीविनाम्
खरंच, तपश्चर्येचं आणि तेजाचं सामर्थ्य जिवंत प्राण्यांमध्ये कुणाकडेच नाही.
पार्वत्युवाच वक्ता चतुर्णां वेदानां जनकश्च स्वयं विभुः
पार्वती म्हणाली — तोच चारही वेदांचा वाचक आणि स्वतःच त्यांचा जनक, सर्वत्र व्यापलेला प्रभू आहे.
मुक्तिप्रदाता भक्तानां दाता च सर्वसंपदाम् 4.37.
तो भक्तांना मुक्ती देतो आणि सर्व संपत्तीही प्रदान करतो.
सदा ते परिपाल्याऽहं पोष्या भक्त्या च किंकरी
मी नेहमी तुझ्या संरक्षणाखाली आणि तुझ्या भक्तीने सेवा करत राहीन.
किंचिच्छुद्धं हिरण्येन किंचिद्वस्तु च वायुना
काही वस्तू सोन्याने शुद्ध होतात, तर काही वाऱ्याने शुद्ध होतात.
विष्णोर्निवेदितान्नेन यष्टव्याः सर्वदेवताः
विष्णूला अर्पण केलेल्या अन्नानेच सर्व देवतांची पूजा करावी.
अनिवेद्यमभक्ष्यं च नैवेद्यमुदरे हरेः
जे अर्पण केलेलं नाही किंवा जे खाण्यास अयोग्य आहे, ते हरिच्या पोटात अर्पण करू नये.
अमृतं सर्ववस्तूनामिष्टसारं सुदुर्लभम्
सर्व वस्तूंमध्ये हे अमृतासारखे आहे, सर्वांच्या इच्छेचा गाभा आहे आणि फारच दुर्मिळ आहे.
हन्त्यकालिकमृत्युं तदमृतं मूढरंजनम्
हे अमृत अकाली मृत्यू दूर करते आणि अज्ञ लोकांना आनंद देते.
यदृच्छया तं नैवेद्यं यो भुङ्क्ते साधुसंगतः
जो कोणी योगायोगाने ते नैवेद्य साधूंच्या संगतीत खातो—
यो निवेद्य हरिं भुङ्क्ते भक्त्या भक्तश्च नित्यशः
जो कोणी ते हरिला अर्पण करून भक्तीने खातो आणि नेहमी भक्त असतो—
श्रुतं पुरा त्वन्मुखतः पुष्करे मुनिसंसदि
पूर्वी पुष्कर येथे ऋषींच्या सभेत तुझ्या मुखातून मी हे ऐकले होते.
सुचिरं च तपस्तप्त्वा मया लब्धस्त्वमीश्वरः 4.37.
मी खूप काळ तपस्या करून शेवटी तुला, हे प्रभो, प्राप्त केले.
यतो न दत्तं नैवद्यं विष्णोर्मह्यं त्वयाऽधुना
कारण तू आता हे नैवेद्य विष्णूला किंवा मला अर्पण केले नाहीस—
अद्यप्रभृति ये लोका नैवेद्यं भुञ्जते तव
आजपासून जे लोक तुझे नैवेद्य खातील—
इत्युक्त्वा पार्वती माता रुरोद पुरतो विभोः
असे म्हणून पार्वती माता प्रभूंच्या समोर रडू लागली.
तदा शिवः शिवां भक्त्या कृत्वा वक्षसि सादरम्
तेव्हा शिवाने भक्तीभावाने आणि आदराने शिवेला आपल्या छातीवर घेतले.
करेण चक्षुषोर्नीरं संमृज्य च पुनःपुनः
त्यांनी हाताने तिच्या डोळ्यातील अश्रू पुन्हा पुन्हा अलगद पुसले.
परितुष्टा च सा देवी भर्तारं समुवाच ह
ती देवी संतुष्ट होऊन आपल्या पतीशी बोलली.
बिभर्ति देहं सततं तव सौभाग्यवर्द्धनम्
ती नेहमी तुझ्या सौभाग्याची वाढ करणारे शरीर धारण करते.
अपूर्वं तव नैवेद्यं जन्ममृत्युजराहरम्
तुझे नैवेद्य अद्वितीय आहे, ते जन्म, मृत्यू आणि वार्धक्य दूर करते.
लिङ्गोपरि च यद्दत्तं तदेवाग्राह्यमीश्वर
लिंगावर जे काही अर्पण केले जाते, हे प्रभो, तेच स्वीकारावे.
इत्येवमुक्त्वा सा देवी देहं त्यक्तुं समुद्यता 4.37.
असे म्हणून ती देवी आपले शरीर सोडण्यास तयार झाली.
शंकर उवाच ममापराधमखिलं क्षन्तुमर्हसि सुन्दरि
शंकर म्हणाले: सुंदरि, माझे सर्व अपराध तू मला माफ कर.
मां भृत्यं तपसा क्रीतं कृपां कुरु ममोपरि
तपस्येने तुला प्राप्त झालेल्या या तुझ्या सेवकावर कृपा कर.
अहो गोलोकनाथस्थ गुणातीतस्य निर्गुणे
अहो, गोळोकातील नाथ सर्व गुणांपासून पार गेलेले आहेत, त्यांना कुठलाही गुण लागू पडत नाही.
साकारे च निराकारे नित्ये स्वेच्छामये प्रिये
प्रियेला, तो साकारही आहे आणि निराकारही, तो नेहमीच आहे आणि आपल्या इच्छेनुसार सर्व काही करतो.
सर्वबीजस्वरूपे च महामाये मनोहरे ४५ इच्छैव श्रीहरेः साक्षान्नाहं दातुमपि क्षमः
सर्व सृष्टीचे मूळ असलेल्या, मन मोहून टाकणाऱ्या महा मायेला, मी सुद्धा श्रीहरिची खरी इच्छा पूर्ण करू शकत नाही.
इत्येवमुक्त्वा पुरतस्तस्थौ च चन्द्रशेखरः
असं म्हणून चंद्रशेखर तिच्यासमोर उभा राहिला.