ध्यायमानं तत्पदाब्जं दृष्ट्वा त्रस्तो महेश्वरः
त्याला त्या कमळासारख्या पायाचे ध्यान करताना पाहून महेश्वर घाबरला.
अतीव रोदनात्तस्य ध्यानभङ्गो बभूव ह 4.36.
त्याच्या तीव्र रडण्यामुळे त्याचे ध्यान तुटले.
यन्मायया वरं वव्रे दैत्येन्द्रो भक्तिपूर्वकम्
त्याच्या मायेमुळे दैत्यांचा राजा भक्तीने वर मागू लागला.
ओमित्युक्त्वा प्रयान्तं तं दुद्राव दैत्यपुंगवः
'ॐ' असे म्हणून तो निघून जात असताना, दैत्यांचा श्रेष्ठ त्याच्या मागे धावला.
पपात डमरुस्तस्य व्याघ्रचर्म मनोहरम्
त्याचा डमरू खाली पडला आणि वाघाची मनमोहक कातडीही खाली पडली.
न हन्ति तं च कृपया भक्तं च भक्तवत्सलः
भक्तवत्सल देव आपल्या भक्तावर दयेमुळे कधीही काही अपाय करत नाही.
साधवो घ्नन्ति घ्नन्तं च भृत्यं पुत्रं प्रियां विना
सज्जन माणसे, भले त्यांना मारले तरी, आपला नोकर, मुलगा किंवा प्रिय व्यक्तीला कधीही मारत नाहीत.
शिवः स्वमृत्युं मत्वा च भीतश्च निरहंकृतः
शिवाने आपला मृत्यू समजून आणि घाबरून, अहंकार सोडला.
दृष्ट्वा स्वाश्रममायान्तं शुष्ककण्ठोष्ठतालुकम्
आपल्या आश्रमाकडे येताना त्याचा घसा, ओठ आणि तालू कोरडा पडलेला पाहिला,
संस्थाप्य तत्समीपे च स दैत्यो बोधितो मया
मी त्या दैत्याला जवळ बसवले आणि त्याला जागे केले.
तदा ममाज्ञया तूर्णं वञ्चितो माययाऽसुरः
माझ्या आज्ञेने त्या वेळी दैत्याला मायेमुळे पटकन फसवले गेले.
तदा सिद्धाः सुरेन्द्राश्च मुनीन्द्रा मनवो मुदा 4.36.
त्या वेळी सिद्ध, देवांचे अधिपती, मोठे ऋषी आणि मनू आनंदित झाले.
बभूव चूर्णस्तद्गर्वो जगाम बोधितो मया
माझ्या सांगण्यावरून त्या दैत्याचा गर्व पूर्णपणे नष्ट झाला.
अथ गर्वान्वितो रुद्रो हन्तुं त्रिपुरमुल्बणम्
नंतर गर्वाने भरलेला रुद्र त्रिपुराचा उग्र नाश करण्यासाठी निघाला.
कोऽयं पतङ्गवद्दैत्य इति मत्वा ययौ रणम्
'हा दैत्य कोण, अगदी किड्यासारखा आहे,' असे समजून तो युद्धासाठी गेला.
चिरं बभूव समरं वर्षमेकं दिवानिशम्
ते युद्ध फार काळ चालले—एक वर्ष रात्रंदिवस.
पृथिव्यां चरणं कृत्वा दैत्येन्द्रो मायया प्रिये
प्रिये, दैत्यांचा राजा मायेमुळे पृथ्वीवर पाऊल ठेवला.
उत्तस्थौ शंकरस्तूर्णं हन्तुं दैत्यं जगत्प्रभुः
मग शंकर, जगाचा स्वामी, दैत्याचा वध करण्यासाठी पटकन उठला.
अस्त्राणि चापं चिच्छेद शङ्करस्यासुरो बली
बलाढ्य दैत्याने शंकराची शस्त्रे आणि धनुष्य तोडली.
जघान मुष्टिना रुद्रो दानवेन्द्रं प्रकोपतः
रुद्राने संतापाने दानवांच्या राजाला मुठीने मारले.
क्षणेन चेतनां प्राप्य कोपाद्दानवपुंगवः
क्षणात शुद्धीवर येऊन, दानवांचा श्रेष्ठ संतापाने उठला.
सरथे पातिते रुद्रे देवा देवर्षयो भिया 4.36.
रुद्र रथावरून खाली पडल्यावर, देव आणि देवर्षी घाबरले.
हरः सस्मार मामेव निर्भयो भयकारणम्
हराने भीतीच्या वेळी निर्भयपणे फक्त मलाच आठवले.
तदाऽहं कलया शीघ्रं वृषरूपं विधाय च
मग मी पटकन माझ्या अंशाने वृषभाचे रूप घेतले.
ददौ तस्मै स्वकवचं स्वशूलमरिमर्दनम्
मी त्याला माझे कवच आणि शत्रूंचा नाश करणारे त्रिशूल दिले.
मया दत्तेन शूलेन जघान त्रिपुरं हरः
माझ्या दिलेल्या त्रिशूलाने हराने त्रिपुराचा वध केला.
सद्यः पपात दैत्येन्द्रश्चूर्णीभूतश्च भूतले
त्या क्षणी दैत्यांचा राजा खाली पडला आणि पृथ्वीवर अगदी चुरडून गेला.
तत्याज शङकरो दर्पं विघ्नबीजं ततो विभुः
मग शंकरांनी आपला गर्व, जो विघ्नांचे मूळ आहे, सोडून दिला.
ततोऽहं वृषरूपेण वहामि तेन तं प्रियम्
त्याच्या नंतर मी वृषभाच्या रूपाने त्या प्रिय व्यक्तीला वाहून नेत असतो.
मनःस्वरूपो ब्रह्मा मे ज्ञानरूपो महेश्वरः
ब्रह्मा माझ्या मनाचा स्वरूप आहे आणि महेश्वर हे माझ्या ज्ञानाचे रूप आहे.