प्रथमे ब्रह्मणो गर्वो मया चूर्णीकृतः श्रुतः
सर्वप्रथम ब्रह्माचा गर्व मीच मोडला, हे सर्वश्रुत आहे.
वह्नेर्दुर्वाससश्चैव तथा धन्वन्तरेः प्रिये
अग्नि, दुर्वासा आणि धन्वंतरी यांचा गर्वही मीच मोडला, प्रिये.
क्षुद्राणां महतां चैव येषां गर्वो भवेत्प्रिये 4.36.
प्रिये, लहान असो वा मोठे, ज्या कुणाला गर्व येतो—
पप्रच्छ राधा यत्नेन संत्रस्ता भयविह्वला
राधा घाबरून, मोठ्या प्रयत्नाने त्याला विचारू लागली.
त्वया केन प्रभावेण तस्य भङ्गः कृतः पुरा
तुझ्या कोणत्या सामर्थ्याने त्याचा गर्व पूर्वी मोडला?
कथयस्व प्राणनाथ सर्वेषां दर्पभञ्जन
माझ्या प्राणनाथा, सर्वांचा गर्व मोडणारा, मला सांग.
अन्येषां श्रूयतां राधे व्यासेन कथयामि ते
राधे, इतरांच्याबद्दलही मी तुला सांगतो, जसे व्यासाने कथन केले आहे.
स्वयं शिवो मदंशश्च संहर्ता जगतां च यः
स्वतः शंकर, जो मदाचा अंश आहे आणि जगांचा संहार करणारा आहे—
ध्यायन्ति योगिनो यं स योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुः
ज्याच्यावर योगी ध्यान करतात, जो योगींद्रांचा गुरूंचा गुरू आहे—
युगषष्टिसहस्राणि तपस्तप्त्वा दिवानिशम्
साठ हजार युगे, त्याने रात्रंदिवस तप केले.
तपसा तेजसा शश्वत्तेजोराशिर्बभूव ह
तपस्येने आणि तेजाने तो कायमचा तेजाचा महासागर झाला.
शुद्धस्फटिकसंकाशं पञ्चवक्त्रं त्रिलोचनम् 4.36.
तो शुद्ध स्फटिकासारखा दिसत होता, पाच तोंडे आणि तीन डोळे असलेला.
जपन्तं स्वात्मनाऽऽत्मानं श्वेताब्जबीजमालया
तो स्वतःच्या मनाने जप करत होता आणि पांढऱ्या कमळाच्या बिया असलेली माळ घालून ध्यान करत होता.
स्वर्णाकारं जटाभारं दधतं शिरसा मुदा
त्याच्या डोक्यावर सोन्यासारख्या जटांचा भार आनंदाने मिरवत होता.
अथ स्वमीश्वरं मत्वा प्रदाता सर्वसंपदाम्
मग सर्व संपत्ती देणारा आपला स्वामी आहे हे ओळखून,
यो यं वाञ्छति तं तस्मै वरं दत्त्वा वरेश्वरः
कोणाला जे हवे असते ते वर देणारा वरांचा स्वामी प्रत्येकाला इच्छित वर देतो.
एकदा च वृको दैत्यस्तपस्तेपे शिवस्य च
एकदा वृक नावाच्या दैत्याने शंकराची तपस्या केली.
नित्यं याति तत्समीपं कृपया च कृपानिधिः
करुणेचा सागर नेहमी त्याच्याजवळ दयाळूपणे जात असे.
वर्षान्ते शङ्करः शश्वत्तस्थौ तत्पुरतः स्वयम्
वर्ष संपल्यावर शंकर स्वतः त्याच्या समोर उभा राहिला.
सर्वैश्वर्यं सर्वसिद्धिं भुक्तिं मुक्तिं हरः पदम्
हर सर्व ऐश्वर्य, सर्व सिद्धी, भोग, मुक्ती आणि स्वतःचे स्थान देतो.
ध्यायमानं तत्पदाब्जं दृष्ट्वा त्रस्तो महेश्वरः
त्याला त्या कमळासारख्या पायाचे ध्यान करताना पाहून महेश्वर घाबरला.
अतीव रोदनात्तस्य ध्यानभङ्गो बभूव ह 4.36.
त्याच्या तीव्र रडण्यामुळे त्याचे ध्यान तुटले.
यन्मायया वरं वव्रे दैत्येन्द्रो भक्तिपूर्वकम्
त्याच्या मायेमुळे दैत्यांचा राजा भक्तीने वर मागू लागला.
ओमित्युक्त्वा प्रयान्तं तं दुद्राव दैत्यपुंगवः
'ॐ' असे म्हणून तो निघून जात असताना, दैत्यांचा श्रेष्ठ त्याच्या मागे धावला.
पपात डमरुस्तस्य व्याघ्रचर्म मनोहरम्
त्याचा डमरू खाली पडला आणि वाघाची मनमोहक कातडीही खाली पडली.
न हन्ति तं च कृपया भक्तं च भक्तवत्सलः
भक्तवत्सल देव आपल्या भक्तावर दयेमुळे कधीही काही अपाय करत नाही.
साधवो घ्नन्ति घ्नन्तं च भृत्यं पुत्रं प्रियां विना
सज्जन माणसे, भले त्यांना मारले तरी, आपला नोकर, मुलगा किंवा प्रिय व्यक्तीला कधीही मारत नाहीत.
शिवः स्वमृत्युं मत्वा च भीतश्च निरहंकृतः
शिवाने आपला मृत्यू समजून आणि घाबरून, अहंकार सोडला.
दृष्ट्वा स्वाश्रममायान्तं शुष्ककण्ठोष्ठतालुकम्
आपल्या आश्रमाकडे येताना त्याचा घसा, ओठ आणि तालू कोरडा पडलेला पाहिला,
संस्थाप्य तत्समीपे च स दैत्यो बोधितो मया
मी त्या दैत्याला जवळ बसवले आणि त्याला जागे केले.