ऋषय ऊचुः नीचानां चरितं यत्तत्करोषि त्वं जगद्विधे ।। 4.35.
ऋषी म्हणाले – हे जगाच्या सृष्टीकर्त्या, तू नीच माणसांसारखे वागतोस.
पश्यन्ति सततं सन्तः प्रसूमिव परस्त्रियम्
सज्जन लोक नेहमी दुसऱ्याच्या पत्नीला आईसारखीच पाहतात.
त्वं स्वयं वेदकर्ता च कन्यां संभोक्तुमिच्छसि
तू स्वतः वेदांचे रचनाकार असूनही, स्वतःच्या मुलीला भोगायची इच्छा धरतोस.
गुरोः पत्नी राजपत्नी विप्रपत्नी च या सती
गुरूची पत्नी, राजाची पत्नी, ब्राह्मणाची पत्नी – जी सती आहे,
प्रसूः पित्रोस्तथा भ्रातुः पत्नी श्वश्रूः स्वकन्यकाः
आई, वडिलांची पत्नी, भावाची पत्नी, सासू, स्वतःची मुलगी,
स्वाभीष्टसुरपत्नी च धात्रिकाऽन्नप्रदायिका
आपल्या आवडत्या देवाची पत्नी, दाई, जेवण देणारी स्त्री,
एता वेदप्रणीताश्च सर्वेषां मातरः स्मृताः
या सर्वांना वेदांनी सर्वांच्या आई म्हणून मानले आहे.
कन्यादाताऽन्नदाता च ज्ञानदाताऽभयप्रदः
मुलगी देणारा, अन्न देणारा, ज्ञान देणारा, निर्भयता देणारा,
एता वहन्ति ये मूढा य एताञ्जनकानपि
जे मूर्ख या सर्वांचा किंवा त्यांच्या वडिलांचाही अपमान करतात,
तानन्धकूपे संस्थाप्य दूरतो यमकिङ्कराः
त्यांना यमाचे सेवक दूर काळोख्या खड्ड्यात टाकतात.
त्वमेव विश्वकर्ता च शास्ता वै शमनस्य च 4.35.
तूच या विश्वाचा सृष्टीकर्ता, शिक्षक आणि संयमाचा स्वामी आहेस.
अस्माकं पुरतो दूरं गच्छ कामार्तमानस
ज्यांच्या मनात वासनेचा विकार आहे, त्यांनी आमच्यापासून दूर जावे.
गुरोर्दोषसहस्राणि क्षन्तुमर्हन्ति पण्डिताः
पंडित लोक गुरूचे हजारो दोष माफ करू शकतात.
गृह्णन्ति यदि सर्वस्वं शपन्तं निष्ठुरं गुरुम्
जर ते कठोर शाप देणाऱ्या गुरूकडून सर्व काही स्वीकारतात,
ये द्विषन्ति च निन्दति गुरुमिष्टं सुरात्परम्
जे गुरूचा द्वेष करतात आणि निंदा करतात, जो देवांपेक्षाही प्रिय असतो,
पुरीषं भुञ्जते नित्यं क्षुभिता यमताडनैः
ते यमाच्या शिक्षांनी त्रस्त होऊन नेहमी घाण खातात.
इत्येवमुक्त्वा मुनयः प्रणेमुस्तत्पदाम्बुजम्
असं म्हणून त्या ऋषींनी त्या चरणकमळांना वंदन केले.
उन्मुखा मुनयः सर्वे बभूवुश्च स्वकर्मणि
सर्व ऋषी पुन्हा आपापल्या कर्तव्यात मन लावून लागले.
योगेन भित्त्वा षट्चक्रं सर्वान्प्राणान्निरुद्ध्य च
योगाच्या साहाय्याने षट्चक्रे भेदून सर्व प्राणांना थांबवले.
मनसा श्रीहरिं स्मृत्वा नमस्कारं चकार ह
मनाने श्रीहरीचे स्मरण करून त्यांनी नमस्कार केला.
प्राणत्यागात्परं दुःखमयशश्च यशस्विनाम् ।। 4.35.
श्वास सोडल्यावर कीर्तीवान लोकांसाठी केवळ दुःखच उरते.
कन्या तातं मृतं दृष्ट्वा विलप्य च भृशं मुहुः
मुलीने वडील मृत पाहून पुन्हा पुन्हा जोरात रडली.
मृतं तातं च भगिनीं दृष्ट्वा च मुनिपुंगवाः
त्या ऋषिपुंगवांनी वडील आणि बहीण मृत पाहिली.
नारायणो मदंशश्च कृपयाऽऽगत्य सत्वरम्
नारायण आणि माझा अंश दयाळूपणे लगेच आले.
ब्रह्मा पुरो हरिं दृष्ट्वा वरं वव्रे स्म वाञ्छितम्
ब्रह्मांनी समोर श्रीहरीला पाहून इच्छित वर मागितला.
ब्रह्माणं विरसं दृष्ट्वा तमुवाच कृपानिधिः
ब्रह्मा निरुत्साही दिसल्यावर त्या करुणासागराने त्यांना बोलावले.
श्रीनारायण उवाच त्यज लज्जां जगन्नाथ हृदयज्वररूपिणीम्
श्रीनारायण म्हणाले — हे जगन्नाथा, हृदयात ताप देणारी लाज सोड.
सत्कीर्तिरपकीर्तिर्वा सुप्रतिष्ठाप्युपद्रवः
सन्मान असो वा निंदा, चांगली कीर्ती असो वा त्रास,
सर्वेषामपि सर्वेभ्यः स्वकर्म बलवत्तरम्
सर्वांसाठी आणि सर्वांपेक्षा आपले कर्मच सर्वात बलवान असते.
केचित्कुर्वन्ति निर्मूलं सर्वेषामपि कर्मणाम्
काही लोक सर्वांच्या कर्माचे फळ पूर्णपणे नष्ट करतात.