श्रीकृष्ण उवाच अकथ्यं गोपनीयं च महतामभिनिन्दितम् ।। 4.35.
श्रीकृष्ण म्हणाले — हे बोलता येणार नाही, गुप्त ठेवावं लागतं, आणि मोठ्या लोकांनी याचा निषेध केलेला आहे.
एकदा च प्रजाः स्रष्टुं विधाता प्रेरितो मया
एकदा मीच प्रेरणा दिल्यामुळे विधात्याने सृष्टी निर्माण करायला सुरुवात केली.
सनकं च सनन्दं च सनातनमनुत्तमम्
सनक, सनंदन, सनातन आणि श्रेष्ठ असा अनुत्तम,
असितं कपिलं सिद्धं सिद्धान्मम कुलोद्भवान्
असित, कपिल, सिद्ध — हे सर्व माझ्या वंशात जन्मले.
प्रजाः स्रष्टुं प्रेरकं च जनकं तेऽवमन्य च
या सर्वांना आणि इतरांनाही सृष्टी निर्माण करण्यासाठी त्याने उत्पत्तीकारक नेमलं.
तदा रुष्टो जगद्धाता पुनः पुत्रान्विनिर्ममे
तेव्हा जगाचा पालनकर्ता रागावला आणि पुन्हा पुत्रांची निर्मिती केली.
तस्मिन्प्रयुज्य तरसा पुनः पुत्रान्विनिर्ममे
त्याच वेळी, जोराने त्याने पुन्हा पुत्र निर्माण केले.
वसिष्ठं पुलहं चैव क्रतुमङ्गिरसं तथा
वसिष्ठ, पुलह, क्रतु आणि अंगिरस,
मरीचिं च विनिर्माय प्रजाः स्रष्टुं नियुज्य च
मरीचीलाही निर्माण करून, त्यांना सृष्टी निर्माण करण्याचं काम दिलं.
कृष्णस्य कामिनः पुत्रः कामदेवो बभूव ह
कृष्णाच्या इच्छाशक्तीतून, त्याचा पुत्र — कामदेव — जन्माला आला.
उवाच पुत्रं स विधिः सुदीप्तं पुरतः स्थितम् 4.35.
तेव्हा विधात्याने आपल्या तेजस्वी पुत्राला, जो समोर उभा होता, असे सांगितले.
ब्रह्मोवाच हृष्टियोगेन सर्वेषामधिष्ठानं करिष्यसि
ब्रह्मा म्हणाले — आनंदाच्या योगाने तू सर्वांवर अधिपत्य गाजवशील.
संमोहनं समुद्वेगं बीजस्तंभितकारणम्
तू मोह, अस्वस्थता आणि बीजरोध घडवशील.
प्रगृह्यैतान्मया दत्तान्सर्वान्संमोहनं कुरु
हे मी तुला दिलं आहे, हे सर्व घे आणि सर्वांना मोहात पाड.
बाणान्दत्त्वैवमुक्त्वा च प्रहृष्टश्च जगद्विधिः
ती बाणं देऊन आणि असं सांगून, जगाचा विधाता आनंदी झाला.
एतस्मिन्नन्तरे कामो मनसाऽऽलोच्य मन्त्रणाम्
इतक्यात, कामदेव मनात विचार करून आणि सल्ला करून,
मंत्रपूतैश्च बाणैश्च दुर्वार्यैः स्मरणेन च
मंत्रशुद्ध आणि स्मरणाने अजेय अशा बाणांनी,
क्षणेन चेतनां प्राप्य ददर्शाग्रे च कन्यकाम्
क्षणात भानावर येऊन, त्याने समोर एक कन्या पाहिली.
दृष्ट्वा पश्चाच्च पितरं धावन्तं हतचेतनम्
मग आपल्या वडिलांना शुद्ध हरपून धावताना पाहून,
ते तां समीपे संस्थाप्य तमूचुः पितरं क्रुधा
त्यांनी तिला जवळ ठेवून रागाने वडिलांना म्हणाले,
ऋषय ऊचुः नीचानां चरितं यत्तत्करोषि त्वं जगद्विधे ।। 4.35.
ऋषी म्हणाले – हे जगाच्या सृष्टीकर्त्या, तू नीच माणसांसारखे वागतोस.
पश्यन्ति सततं सन्तः प्रसूमिव परस्त्रियम्
सज्जन लोक नेहमी दुसऱ्याच्या पत्नीला आईसारखीच पाहतात.
त्वं स्वयं वेदकर्ता च कन्यां संभोक्तुमिच्छसि
तू स्वतः वेदांचे रचनाकार असूनही, स्वतःच्या मुलीला भोगायची इच्छा धरतोस.
गुरोः पत्नी राजपत्नी विप्रपत्नी च या सती
गुरूची पत्नी, राजाची पत्नी, ब्राह्मणाची पत्नी – जी सती आहे,
प्रसूः पित्रोस्तथा भ्रातुः पत्नी श्वश्रूः स्वकन्यकाः
आई, वडिलांची पत्नी, भावाची पत्नी, सासू, स्वतःची मुलगी,
स्वाभीष्टसुरपत्नी च धात्रिकाऽन्नप्रदायिका
आपल्या आवडत्या देवाची पत्नी, दाई, जेवण देणारी स्त्री,
एता वेदप्रणीताश्च सर्वेषां मातरः स्मृताः
या सर्वांना वेदांनी सर्वांच्या आई म्हणून मानले आहे.
कन्यादाताऽन्नदाता च ज्ञानदाताऽभयप्रदः
मुलगी देणारा, अन्न देणारा, ज्ञान देणारा, निर्भयता देणारा,
एता वहन्ति ये मूढा य एताञ्जनकानपि
जे मूर्ख या सर्वांचा किंवा त्यांच्या वडिलांचाही अपमान करतात,
तानन्धकूपे संस्थाप्य दूरतो यमकिङ्कराः
त्यांना यमाचे सेवक दूर काळोख्या खड्ड्यात टाकतात.