पारावतानां लक्षं च शुकानां च शतं मुने
मुनिवरा, त्याने एक लक्ष पारवे आणि शंभर पोपट दिले.
ग्रामाणां च सहस्रं च नगराणां शतं शतम्
त्याने हजार गावे आणि शंभरपट शहरे दिली.
शतकोटिं सुवर्णानां रत्नानां च सहस्रकम्
त्याने शंभर कोटी सोन्याच्या नाण्या आणि हजार मौल्यवान दगड दिले.
ददौ तैजसपात्राणां भूषणानामसंख्यकम्
त्याने अनगणित सोन्याची भांडी आणि दागिने दिले.
राज्यं दत्त्वा महाराजोऽप्यन्तर्बाह्ये हरिं स्मरन् ।। जगाम बदरीं गोपो मनोगामी मुदाऽन्वितः
राज्य दान दिल्यावर, तो महान राजा अंतःकरणाने आणि बाह्याने हरिचे स्मरण करत आनंदाने गवळ्याप्रमाणे बदरीला गेला.
तत्र मासं तपः कृत्वा गङ्गातीरे मनोहरे
तेथे गंगाच्या सुंदर काठी त्याने एक महिना तप केला.
स च विष्णुविमानेन रत्नेन्द्रनिर्मितेन च
नंतर तो विष्णूने बनवलेल्या रत्नांच्या विमानात स्वर्गात गेला.
तत्र प्राप हरेर्दास्यं हरिदासो बभूव सः
तेथे त्याला हरिची सेवा मिळाली आणि तो हरिचा दास झाला.
गते कलावती नाथे उच्चैश्च प्ररुरोद ह
कलावतीच्या पतीने प्रस्थान केल्यावर तिने मोठ्याने रडायला सुरुवात केली.
ब्राह्मणो मातरित्युक्त्वा तां गृहीत्वा मुदाऽन्वितः 1.20.
एका ब्राह्मणाने 'आई' असे म्हणत तिला आनंदाने आपल्या घरी नेले.
सा विप्रगेहे साध्वी च सुषाव तनयं वरम्
त्या सती स्त्रीने ब्राह्मणाच्या घरी एक उत्तम पुत्र जन्माला घातला.
तत्रस्था योषितः सर्वा ददृशुर्बालकं शुभम्
तेथे असलेल्या सर्व स्त्रियांनी त्या शुभ मुलाला पाहिले.
कामदेवाधिकं रूपे चन्द्राधिकशुभाननम्
तो रूपाने कामदेवापेक्षा सुंदर आणि चेहऱ्याने चंद्रापेक्षा तेजस्वी होता.
हस्तपादादिवलितं सुकपोलं मनोहरम्
त्याचे हातपाय सुंदर, गाल गोड आणि तो पाहणाऱ्याला मोहून टाकणारा होता.
करयुग्मं वाऽतुलं च रुदन्तं च स्तनार्थिनम्
त्याच्या दोन हातांनी सतत हालचाल होत असे आणि तो आईच्या दूधासाठी रडत असे.
पुपोष ब्राह्मणस्तां च सपुत्रां च यथा सुताम्
त्या ब्राह्मणाने तिला आणि तिच्या मुलाला आपल्या मुलांप्रमाणे जपले.
सौतिरुवाच जातिस्मरो ज्ञानयुक्तः पूर्वमन्त्रस्मृतः सदा
सौति म्हणाला: तो जन्मजाणीव असलेला, ज्ञानयुक्त आणि पूर्वीचे मंत्र नेहमी आठवणारा होता.
गीयते सततं कृष्णयशोनामगुणादिकम्
कृष्णाची कीर्ती, नावे आणि गुण नेहमी गायली जातात.
कृष्णसम्बन्धिनीं गाथां शृणोति यत्र तत्र वै
जिथे कुठे कृष्णाशी संबंधित गाथा ऐकली जाते,
धूलिधूसरसर्वाङ्गो धूलिनैवेद्यमीप्सितम्
तेथे त्याचे सर्व अंग धुळीने माखले जाते आणि त्याला धुळीचे नैवेद्य द्यायची इच्छा होते.
पुत्रमाह्वयते माता प्रातराशाय चेन्मुने
मुनिवर, जर एखादी आई आपल्या मुलाला सकाळच्या जेवणासाठी हाक मारते,
शौनक उवाच व्युत्पत्त्या संज्ञया वाऽपि तद्भवान्वक्तुमर्हति
शौनक म्हणाले: नावाची किंवा अर्थाची मुळ कारणे तू सांगावी अशी आमची इच्छा आहे.
सौतिरुवाच नारं ददौ जन्मकाले तेनायं नारदाभिधः
सुत म्हणाला: जन्माच्या वेळी तिने पाणी दिले नाही, म्हणून त्याचे नाव नारद पडले.
ददाति नारं ज्ञानं च बालकेभ्यश्च बालकः
तो मुलांना पाणी आणि ज्ञान देतो, आणि तो मुलगा इतर मुलांनाही देतो.
वीर्येण नारदस्यैव बभूव बालको मुने
मुनिवर, नारदाच्या सामर्थ्यानेच तो मुलगा जन्माला आला.
शौनक उवाच मुनीन्द्रस्य कथं नाम नारदश्चेति मंगलम् ।। 1.21.
शौनक म्हणाले: मुनिश्रेष्ठाचे नाव नारद कसे पडले हे सांग.
सौतिरुवाच ददौ पुत्र कश्यपाय तेनायं नारदाभिधः
सुत म्हणाला: त्याने तो मुलगा कश्यपाला दिला, म्हणून त्याचे नाव नारद झाले.
शौनक उवाच शूद्रयोनौ ब्रह्मपुत्रः कथं स नारदाभिधः
शौनक म्हणाले: ब्रह्मपुत्र शूद्र स्त्रीच्या पोटी जन्मूनही त्याचे नाव नारद कसे पडले?
सौतिरुवाच नरान्ददौ तत्कण्ठं च तेन तन्नारदं स्मृतम्
सुत म्हणाला: त्याने आपल्या कंठाला पाणी दिले, म्हणून त्याला नारद म्हणतात.
ततो बभूव बालश्च नारदात्कण्ठदेशतः
नंतर नारदाच्या कंठातून तो मुलगा जन्माला आला.