सततं त्वन्मनस्कां मां दासीं जन्मनि जन्मनि 4.33.
माझे मन नेहमी तुझ्यातच राहो आणि प्रत्येक जन्मात मी तुझी दासी होऊ दे.
इत्युक्त्वा मोहिनी सद्यो जगत्स्रष्टुश्च ब्रह्मणः
असे म्हणून मोहिनीने लगेचच, जगाच्या सृष्टीकर्त्या ब्रह्माच्या समोर,
विज्ञाय समयं धाता तामुवाच भयातुरः
परिस्थिती समजून, धाता घाबरून तिला म्हणाला.
ब्रह्मोवाच न कुरु त्वं च त्रैलोक्ये स्त्रीजातीनामपत्रपाम्
ब्रह्मा म्हणाले: तीनही लोकांत, स्त्रियांची लाज जाईल असे काही करू नकोस.
त्यज मामम्बिके पुत्रं वृद्धं निष्काममेव च
आई, मला सोडून दे, जसा एखादा मुलगा, वृद्ध किंवा इच्छाशून्य माणूस असतो तसा.
निषेकाल्लभते पत्नी गुरुं भर्तुः शुभाशुभम्
गर्भधारणेपासूनच पत्नीला पतीकडून, चांगले किंवा वाईट, त्याच्या कर्माचे फळ मिळते.
त्वया सह मम रते निबन्धो नास्ति सुव्रते
हे सुभगे, तुझ्याबरोबर माझे सुखाचे नाते होणे शक्य नाही.
इत्युक्तवन्तं ब्रह्माणं स्मरन्तं मत्पदाम्बुजम्
ब्रह्मा असे म्हणत असताना, माझ्या कमलासारख्या पायांचा स्मरण करीत होता,
एतस्मिन्नन्तरे शीघ्रं स्थानं तत्सुमनोहरम्
त्याच वेळी, ते सुंदर स्थान झपाट्याने प्रकट झाले,
अत्रिः पुलस्त्यः पुलहो वसिष्ठः क्रतुरंगिराः
अत्री, पुलस्त्य, पुलह, वसिष्ठ, क्रतु आणि अंगिरा,
आसुरिश्च प्रचेताश्च स्वयं शुक्रो बृहस्पतिः 4.33.
आसुरी, प्रचेतस, स्वतः शुक्र आणि बृहस्पती,
सनकश्च सनन्दश्च कर्दमश्च सनातनः
सनक, सनंद, कर्दम आणि सनातन,
शातातपः पिप्पलश्च शंकुः शुक्रः पराशरः
शातातप, पिप्पल, शंकु, शुक्र आणि पराशर,
दुर्वासाश्च जरत्कारुरास्तीकश्च विभाण्डकः
दुर्वासा, जरत्कारू, आस्तिक आणि विभांडक,
दृष्ट्वैतांश्च तपोनिष्ठानागतांश्च मुनीश्वरान्
त्या कठोर तपश्चर्येला वाहिलेल्या आणि तेथे आलेल्या श्रेष्ठ ऋषींना पाहून,
तत्रोवास जगद्धाता तद्धामपार्श्वतश्च सा
तेथे विश्वाचा सर्जनहार राहिला आणि ती त्या निवासाच्या जवळच थांबली.
आशिषं युयुजे ब्रह्मा वासयामास तान्विभुः
ब्रह्मदेवाने त्यांना आशीर्वाद दिला आणि प्रभूंनी त्यांना तिथेच वास करण्यास सांगितले.
पप्रच्छुर्मुनयो देवं कथमेषा तवान्तिके
त्या ऋषींनी देवाला विचारले, "ही तुझ्या जवळ कशी आली?"
श्रुत्वा मुनीनां वचनमुवाच तान्प्रजापतिः
ऋषींचे बोलणे ऐकून प्रजापतीने त्यांना उत्तर दिले.
अपूर्वं नृत्यगीतं च चिरं कृत्वा शुभावहा इत्युक्त्वा जगतां धाता जहास मुनि संसदि
जगाला मंगल करणारे, कधीही न पाहिलेले नृत्य आणि गाणे बराच वेळ करून, विश्वनिर्मात्याने हे सांगितले आणि ऋषींच्या सभेत हसला.
जहसुर्मुनयः सर्वे सर्वज्ञास्तत्र राधिके 4.33.
तेथे सर्वज्ञ ऋषीही, हे राधिके, हसले.
सद्यश्चुकोप कुलटा हास्यव्याजेन संसदि
त्या वेळी ती वेश्या सभेत हसण्याचा बहाणा करताच तिला लगेच राग आला.
रक्तपङ्कजनेत्रा च कोपप्रस्फुरिताधरा संबोध्योवाच ब्रह्माणं मृत्युकन्या यथा रुषा
तिच्या डोळ्यांत लाल कमळासारखी आग होती, ओठ रागाने थरथरत होते; मृत्यूच्या कन्येने ब्रह्माला रागाने उद्देशून सांगितले.
मोहिन्युवाच
मोहिनी म्हणाली:
किं वा वेदप्रणिहितं कर्म किं तद्विपर्ययम्
वेदांनी सांगितलेले कर्तव्य काय आणि त्याच्या विरुद्ध काय आहे?
स्वकन्यायां यत्स्पृहा स कथं हससि नर्तकीम्
स्वतःच्या मुलीवर इच्छा ठेवून, तू या नर्तिकेचा उपहास का करतोस?
सतां कर्म विरुद्धं यत्तदत्यन्तविडम्बनम्
सज्जनांच्या आचाराला विरोध करणारे कृत्य म्हणजे अत्यंत उपहास आहे.
यतो हससि गर्वेण ततोऽपूज्यो भवाचिरम्
तू गर्वाने हसतोस म्हणून, लवकरच तुझी पूजा होणार नाही.
निबोध वचनं ब्रह्मन्वेश्यायाश्च तु सांप्रतम्
हे ब्रह्मा, या वेश्येबद्दलचे माझे बोल ऐक.
भविता तस्य विघ्नश्च स यास्यत्युपहास्यताम्
तिच्या मार्गात अडथळे येतील आणि ती लोकांच्या हसण्याचा विषय बनेल.