मम मायां विनिर्जित्य संज्ञानं लभते ध्रुवम्
तो नक्कीच माझ्या मायेवर विजय मिळवतो आणि खरी ज्ञानप्राप्ती करतो.
श्रीकृष्ण उवाच मनोमत्तगजेन्द्रं च कामासक्तं निवारयन्
श्रीकृष्ण म्हणाले: मन हे उन्मत्त हत्तीप्रमाणे आहे, ते कामात आसक्त असते, त्याला आवर घालणे,
दिव्यज्ञानांकुशे नैव मया दत्तेन राधिके
माझ्याद्वारे दिलेल्या दिव्य ज्ञानाच्या अंकुशानेसुद्धा, हे राधिके,
मोहिन्युवाच करोत्याकृष्य संभोगं यः स एवोत्तमो विभो
मोहिनी म्हणाली: जो पुरुष जवळ येऊन संगाचा अनुभव घेतो, तोच खरा श्रेष्ठ आहे, हे प्रभो.
ज्ञात्वा स्फुटमभिप्रायं नार्या संप्रेषितो हि यः
जो पुरुष स्त्रीच्या मनातील हेतू स्पष्टपणे जाणून, तिच्या सांगण्यावरून जातो,
पुनःपुनः प्रेषितश्च स्त्रिया कामार्तया च यः
आणि जो पुरुष पुन्हा पुन्हा कामाने व्याकुळ झालेल्या स्त्रीने पाठवला जातो,
गृही तपस्वी कामी वा त्यजेत्स्त्रियमुपस्थिताम्
गृहस्थ असो वा तपस्वी, किंवा वासनेने चालवलेला असो, त्याच्याकडे एखादी स्त्री आली आणि त्याने तिला नाकारले,
नष्टश्रीर्भ्रष्टरूपश्च भ्रष्टबुद्धिर्भवेद् ध्रुवम्
तर तो नक्कीच आपली संपत्ती गमावतो, त्याचे सौंदर्य कमी होते आणि त्याची बुद्धीही भ्रष्ट होते.
उत्तिष्ठ जगतीनाथ पारं कुरु स्मरार्णवे
उठा, हे जगांचे स्वामी, मला या वासनांच्या समुद्रातून पार घ्या.
अतीव निर्जनस्थाने सर्वजन्तुविवर्जिते
अतिशय एकाकी आणि सर्व प्राण्यांपासून रिकाम्या अशा ठिकाणी,
सततं त्वन्मनस्कां मां दासीं जन्मनि जन्मनि 4.33.
माझे मन नेहमी तुझ्यातच राहो आणि प्रत्येक जन्मात मी तुझी दासी होऊ दे.
इत्युक्त्वा मोहिनी सद्यो जगत्स्रष्टुश्च ब्रह्मणः
असे म्हणून मोहिनीने लगेचच, जगाच्या सृष्टीकर्त्या ब्रह्माच्या समोर,
विज्ञाय समयं धाता तामुवाच भयातुरः
परिस्थिती समजून, धाता घाबरून तिला म्हणाला.
ब्रह्मोवाच न कुरु त्वं च त्रैलोक्ये स्त्रीजातीनामपत्रपाम्
ब्रह्मा म्हणाले: तीनही लोकांत, स्त्रियांची लाज जाईल असे काही करू नकोस.
त्यज मामम्बिके पुत्रं वृद्धं निष्काममेव च
आई, मला सोडून दे, जसा एखादा मुलगा, वृद्ध किंवा इच्छाशून्य माणूस असतो तसा.
निषेकाल्लभते पत्नी गुरुं भर्तुः शुभाशुभम्
गर्भधारणेपासूनच पत्नीला पतीकडून, चांगले किंवा वाईट, त्याच्या कर्माचे फळ मिळते.
त्वया सह मम रते निबन्धो नास्ति सुव्रते
हे सुभगे, तुझ्याबरोबर माझे सुखाचे नाते होणे शक्य नाही.
इत्युक्तवन्तं ब्रह्माणं स्मरन्तं मत्पदाम्बुजम्
ब्रह्मा असे म्हणत असताना, माझ्या कमलासारख्या पायांचा स्मरण करीत होता,
एतस्मिन्नन्तरे शीघ्रं स्थानं तत्सुमनोहरम्
त्याच वेळी, ते सुंदर स्थान झपाट्याने प्रकट झाले,
अत्रिः पुलस्त्यः पुलहो वसिष्ठः क्रतुरंगिराः
अत्री, पुलस्त्य, पुलह, वसिष्ठ, क्रतु आणि अंगिरा,
आसुरिश्च प्रचेताश्च स्वयं शुक्रो बृहस्पतिः 4.33.
आसुरी, प्रचेतस, स्वतः शुक्र आणि बृहस्पती,
सनकश्च सनन्दश्च कर्दमश्च सनातनः
सनक, सनंद, कर्दम आणि सनातन,
शातातपः पिप्पलश्च शंकुः शुक्रः पराशरः
शातातप, पिप्पल, शंकु, शुक्र आणि पराशर,
दुर्वासाश्च जरत्कारुरास्तीकश्च विभाण्डकः
दुर्वासा, जरत्कारू, आस्तिक आणि विभांडक,
दृष्ट्वैतांश्च तपोनिष्ठानागतांश्च मुनीश्वरान्
त्या कठोर तपश्चर्येला वाहिलेल्या आणि तेथे आलेल्या श्रेष्ठ ऋषींना पाहून,
तत्रोवास जगद्धाता तद्धामपार्श्वतश्च सा
तेथे विश्वाचा सर्जनहार राहिला आणि ती त्या निवासाच्या जवळच थांबली.
आशिषं युयुजे ब्रह्मा वासयामास तान्विभुः
ब्रह्मदेवाने त्यांना आशीर्वाद दिला आणि प्रभूंनी त्यांना तिथेच वास करण्यास सांगितले.
पप्रच्छुर्मुनयो देवं कथमेषा तवान्तिके
त्या ऋषींनी देवाला विचारले, "ही तुझ्या जवळ कशी आली?"
श्रुत्वा मुनीनां वचनमुवाच तान्प्रजापतिः
ऋषींचे बोलणे ऐकून प्रजापतीने त्यांना उत्तर दिले.
अपूर्वं नृत्यगीतं च चिरं कृत्वा शुभावहा इत्युक्त्वा जगतां धाता जहास मुनि संसदि
जगाला मंगल करणारे, कधीही न पाहिलेले नृत्य आणि गाणे बराच वेळ करून, विश्वनिर्मात्याने हे सांगितले आणि ऋषींच्या सभेत हसला.